Kural 117 · கெடுவாக வையாது உலகம் நடுவாக – Tamilone · செம்மொழித் தமிழ் நூலகம்

குறள் 117 · நடுவு நிலைமை · Impartiality

கெடுவாக வையாது உலகம் நடுவாகநன்றிக்கண் தங்கியான் தாழ்வு.

Ketuvaaka Vaiyaadhu Ulakam Natuvaaka / Nandrikkan Thangiyaan Thaazhvu

The world looketh not down on the poverty of the upright and virtuous man.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

நடுநிலையோடு அறத்தில் நிலைத்து நின்றவனின் வறுமையையும் தாழ்வையும் உலகம் கேடாகக் கருதாது.

Meaning

The world will not count as ruin the low state of one who has stayed in virtue with impartiality.

சொற்பொருள் Word by word

கெடுவாக: as ruin
வையாது உலகம்: the world will not count
நடுவாக: with impartiality
நன்றிக்கண்: in virtue
தங்கியான்: the one who has stayed
தாழ்வு: his lowliness

விளக்கம்

நடுவு நிலைமை உடையவன் சில சமயம் வறுமை அல்லது தாழ்ந்த நிலையை அடையலாம். நேர்மையால் வாய்ப்புகளை இழக்கலாம்; பதவி கிடைக்காமல் போகலாம். இந்தக் குறள் அவனுக்கு ஆறுதல் சொல்கிறது: உலகம் அதை 'கேடு' என்று கருதாது.

'தாழ்வு' என்பது தாழ்ந்த நிலை, குறைந்த செல்வம். நேர்மையாளனின் தாழ்வு உண்மையில் தாழ்வு அல்ல; அது ஒரு பெருமையாகவே மக்கள் மனத்தில் நிற்கிறது. 'அவர் ஏழை ஆனாலும் நேர்மையானவர்' என்று ஊர் அவரை மதிக்கிறது.

இது முந்தைய 112ஆம் குறளோடு இணைந்த கருத்து. அங்கே நடுநிலையாளனின் செல்வம் பெருகும் என்றார்; இங்கே அவன் செல்வம் குறைந்தாலும் அது இழிவு அல்ல என்கிறார். இரண்டு நிலையிலும் நடுநிலை காக்கப்படுகிறது.

உரையாசிரியர்கள் 'கெடுவாக வையாது' என்பதை, உலகம் அவன் தாழ்வைக் கெட்ட நிலையாகக் கருதாது என்றும், அவனைக் கெட்டவனாக எண்ணாது என்றும் இரு விதமாகப் பொருள் கூறுவர். இரண்டும் அவன் மதிப்பு குறையாது என்ற முடிவை அடைகின்றன.

இந்தக் குறள் இன்றைய வாழ்வுக்கும் தேவையானது. நேர்மையாக வாழ்ந்து குறைந்த வருமானம் பெறுபவர் பலர் உள்ளனர். அவர்களை எளிதில் 'தோல்வியடைந்தவர்' என்று சொல்லும் போக்கு உலகில் உண்டு. வள்ளுவர் அதை மறுக்கிறார்.

மகாபாரதத்தில் விதுரர் இதற்கு எடுத்துக்காட்டு. அவர் பணிப்பெண்ணின் மகன் என்று கருதப்பட்டாலும், நடுநிலையும் அறிவும் காரணமாக பீஷ்மர், திருதராஷ்டிரன், கண்ணன் ஆகிய அனைவரும் அவரை மதித்தனர். அவர் எளிய குடிசையில் வாழ்ந்தும் அவர் மதிப்பு குறையவில்லை.

நம் மதிப்பு நம் செல்வத்திலோ பதவியிலோ இல்லை; நம் நடுநிலையில் உள்ளது என்ற நம்பிக்கையை இந்தக் குறள் நமக்குத் தருகிறது.

இறுதியில், உலகம் ஒருவரை மதிப்பது அவர் செல்வத்தைக் கண்டல்ல, அவர் நடத்தையைக் கண்டே என்பது வள்ளுவரின் நம்பிக்கை.

இதனால் நேர்மையாளர் தம் எளிமையை எண்ணி வருந்த வேண்டியதில்லை.

Explanation

A person of impartiality may sometimes meet poverty or a low position. Through honesty he may lose chances; he may miss a post. This verse comforts him: the world will not count that as ruin.

'Thaazhvu' is a lowly state, small means. The lowliness of the honest is not truly lowliness; in people's minds it stands as a glory. The village respects him: "He is poor, but honest."

This joins the thought of verse 112. There he said the wealth of the impartial grows; here he says even if the wealth lessens, it is no disgrace. In both states impartiality is kept.

Commentators read 'keduvaaga vaiyaadhu' in two ways: the world will not count his low state as ruin, or will not think of him as bad. Both reach the conclusion that his esteem does not fall.

The verse is needed today as well. Many live honestly on small incomes. The world is quick to call them "failures". Valluvar denies it.

In the Mahabharata Vidura is an example. Though regarded as the son of a maidservant, because of his fairness and wisdom Bhishma, Dhritarashtra and Krishna all respected him. He lived in a simple hut, yet his esteem did not fall.

The verse gives us the faith that our worth lies not in wealth or position but in our impartiality.

கதை

எளிய குடிசையில் விதுரர்

மகாபாரதத்தில் விதுரர் அரச குடும்பத்தில் பிறந்த ஞானி. வியாசர் வழியாக ஒரு பணிப்பெண்ணிடம் பிறந்தவர் என்பதால் அரியணைக்கு உரியவர் அல்லர். ஆயினும் அவர் அஸ்தினாபுரத்தின் முதன்மை அமைச்சராக, அறம் அறிந்த ஆலோசகராக நின்றார். அவர் மொழியில் நடுநிலை இருந்தது.

உத்யோக பர்வத்தில் வரும் 'விதுர நீதி' திருதராஷ்டிரனுக்கு அவர் சொல்லும் அறிவுரைகள். 'உன் மகன்களின் செயல்கள் அறமற்றவை; பாண்டவர்களுக்கு உரியதைத் திருப்பிக் கொடு' என்று அவர் தயங்காமல் சொன்னார். அரசனுக்குப் பிடிக்காவிட்டாலும் உண்மையைச் சொன்னார்.

சூதாட்ட சபையில் திரௌபதி அவமதிக்கப்பட்டபோது, எல்லோரும் அமைதியாக இருந்தனர். ஆனால் விதுரர் மட்டும் எழுந்து, இது அநீதி என்று வெளிப்படையாகப் பேசினார். இதனால் அவர் அரச குடும்பத்தின் பகையைப் பெற்றார்.

அவர் தம் செல்வத்தைப் பெருக்கவில்லை. துரியோதனன் அவரைப் பலமுறை அவமதித்தான். போருக்கு முன் அவர் தம் வில்லை உடைத்துவிட்டு, போரில் எந்தப் பக்கமும் பங்கேற்க மாட்டேன் என்று ஒதுங்கினார் என்று மரபு சொல்கிறது.

கண்ணன் சமாதானத் தூதராக அஸ்தினாபுரம் வந்தபோது, துரியோதனனின் மாளிகை விருந்தை மறுத்து, விதுரரின் எளிய குடிசையிலேயே தங்கி உணவு உண்டார். அரண்மனை இருந்தும் அங்கு செல்லாமல் தாழ்ந்த குடிசையை நாடிய கண்ணனின் செயல் விதுரரின் மதிப்பை உலகுக்குக் காட்டியது.

இங்கே விதுரரின் தாழ்வு தாழ்வாகக் கருதப்படவில்லை. அவர் குடிசை, அவர் எளிமை, அவர் பிறப்பின் குறை எதுவும் அவர் மதிப்பைக் குறைக்கவில்லை. இதுவே 117ஆம் குறள் சொல்வது: நடுநிலையோடு அறத்தில் நின்றவனின் தாழ்வை உலகம் கேடாகக் கருதாது.

பீஷ்மர் போன்ற பெரியவர்களும் விதுரரின் அறிவுரையை மதித்தனர். அவர் ஒருபோதும் அதிகாரத்தை நாடவில்லை, ஆனால் அவர் பெயர் இன்றும் அறத்தின் அடையாளமாக நிற்கிறது.

நாமும் நேர்மையால் இழக்கும் வாய்ப்புகளைப் பற்றிக் கவலைப்படும்போது, இழப்பு போலத் தோன்றுவது உண்மையில் நம் மதிப்பை உயர்த்துகிறது என்பதை விதுரரிடமிருந்து கற்கலாம்.

விதுரரின் வாழ்வு அவருக்கு உலகியல் வெற்றியைத் தரவில்லை; ஆனால் அது மக்கள் நெஞ்சில் அவரை அறத்தின் உருவமாக நிறுத்தியது. நேர்மையால் இழந்தது போலத் தோன்றுவது உண்மையில் அழியாத மதிப்பாக மாறுகிறது.

இதனால் எளிமையில் வாழ்ந்தும் மதிப்பு பெறலாம் என்பது தெளிவு.

விதுரரின் வாழ்வு நமக்கும் நம்பிக்கை தருகிறது.

A story

Vidura in His Humble Hut

In the Mahabharata Vidura is a sage born in the royal house. Born through Vyasa to a maidservant, he was not entitled to the throne. Yet he stood as the chief minister of Hastinapura, an adviser who knew dharma. His speech carried impartiality.

The 'Vidura Niti' in the Udyoga Parva is his counsel to Dhritarashtra. "Your sons' acts are against dharma; return what belongs to the Pandavas," he said without hesitation. Though the king disliked it, he told the truth.

When Draupadi was insulted in the dice assembly, everyone kept silent. Only Vidura rose and openly said it was injustice. For this he earned the hostility of the royal house.

He did not increase his wealth. Duryodhana insulted him many times. Tradition says that before the war he broke his bow and stood aside, saying he would take part on neither side.

When Krishna came to Hastinapura as peace envoy, he refused the feast in Duryodhana's palace and stayed in Vidura's simple hut, taking food there. That Krishna, though a palace was available, sought a humble hut showed the world Vidura's worth.

Here Vidura's lowness was not counted as lowness. His hut, his simplicity, his lowly birth did not reduce his esteem. This is what verse 117 says: the world will not count as ruin the low state of one who stands in virtue with impartiality.

Even elders like Bhishma honoured Vidura's counsel. He never sought power, yet his name still stands as a sign of dharma.

When we worry over chances lost through honesty, we may learn from Vidura that what looks like loss in fact raises our worth.

சிந்தனைக்கு

நேர்மை என்னைச் சிறியவனாகக் காட்டிவிடுமோ என்று அஞ்சுகிறேனா? யாருடைய பார்வையை எண்ணி?

To reflect on

Am I afraid that honesty will make me look small, and whose eyes am I thinking of?