தEN
குறள் படி
பாடல் 28 · மூதுரை · ஔவையார்

Moodurai 28 · சந்தன மென்குறடு தான்தேய்ந்த காலத்தும்

சந்தன மென்குறடு தான்தேய்ந்த காலத்தும்கந்தம் குறைபடா து; ஆதலால் - தம்தம்தனம்சிறியர் ஆயினும் தார்வேந்தர் கேட்டால்மனம்சிறியர் ஆவரோ மற்று

Santhana menkuratu thaanthaeyntha kaalaththum / Kantham kuraipataa thu; aathalaal - thamtham / Thanamsiriyar aayinum thaarvaenthar kaettaal / Manamsiriyar aavaroa marru

பொருள்

சந்தனக் கட்டை தேய்ந்தாலும் மணம் குறையாது; அதுபோல் செல்வம் குறைந்தாலும் சிறந்தவர்கள், மாலை அணிந்த மன்னர் வந்து கேட்டாலும், மனம் சிறுத்துப் போவார்களோ?

Meaning

Sandalwood loses none of its fragrance however much it is worn down; so too the great, though their wealth has shrunk, will they turn small-hearted even when garlanded kings come to them?

சொற்பொருள் Word by word

சந்தன மென்குறடு
a soft block of sandalwood
தான் தேய்ந்த காலத்தும்
even when worn down
கந்தம் குறைபடாது
its fragrance does not lessen
தம்தம் தனம்
their own wealth
சிறியர் ஆயினும்
though they have become small
தார்வேந்தர்
garlanded kings
கேட்டால்
if they ask
மனம் சிறியர் ஆவரோ
will they become small-hearted?

விளக்கம்

சந்தனக் கட்டையைக் கல்லில் தேய்த்துத் தேய்த்து அது சிறிதாகிக்கொண்டே போனாலும், அதன் மணம் குறைவதில்லை; கடைசித் துண்டு வரை மணக்கும். அதுபோல் சிறந்தவர்கள் செல்வம் குறைந்து வறுமையுற்றாலும், மாலை அணிந்த மன்னர்களே வந்து கேட்டாலும், மனம் சிறுத்துப் போகமாட்டார்கள்; கொடைப் பண்பைக் கைவிடமாட்டார்கள்.

சந்தனம் தேய்வதே அதன் மணம் வெளிப்பட வழி என்பது இந்த உவமையின் நுட்பம். துன்பம் சிறந்தவர்களின் பண்பை மறைப்பதில்லை; மாறாக, அதை வெளிப்படுத்துகிறது.

இன்று பணம் குறைந்தபோதும் விருந்தினரை உபசரிக்கும் குடும்பங்கள், தம் தேவைக்கு மேல் இல்லாதபோதும் பிறருக்குப் பகிர்பவர்கள் ஆகியோர் இந்தச் சந்தனத்தின் மணம் கொண்டவர்கள்.

Explanation

Rub a block of sandalwood on a stone again and again until it grows small, and its fragrance does not lessen; it is fragrant to the last sliver. In the same way, the excellent, even when their wealth has dwindled into poverty, do not become small-hearted, even if garlanded kings come asking; they do not give up their generosity.

The subtlety of the image is that being worn down is how sandalwood releases its scent. Hardship does not hide the character of the noble; it reveals it.

Families who still welcome guests when money is short, and people who share even when they have little beyond their needs, carry this sandalwood fragrance today.

மகாபாரதத்திலிருந்து (வன பர்வம்)

கர்ணனின் கவச குண்டலம்

மகாபாரதத்திலிருந்து. சூரியதேவனின் மகனான கர்ணன் பிறக்கும்போதே உடலோடு ஒட்டிய தெய்வக் கவசமும் காதணிகளும் பெற்றிருந்தான். அவை இருக்கும்வரை அவனை யாராலும் வெல்ல முடியாது. அவன் கொடைக்குப் பெயர் பெற்றவன்; நண்பகல் வழிபாட்டின்போது யார் எதைக் கேட்டாலும் மறுக்கமாட்டான் என்பது அவன் விரதம்.

வரவிருக்கும் போரில் தன் மகன் அருச்சுனனைக் காக்க, இந்திரன் கர்ணனின் கவசத்தைப் பெற விரும்பினான். இதை அறிந்த சூரியதேவன் கனவில் கர்ணனை எச்சரித்தான்: "அந்தணனாக வந்து இந்திரன் உன் கவசத்தைக் கேட்பான். கொடுக்காதே." கர்ணன் பணிவாகப் பதில் சொன்னான்: "கேட்டவர்க்கு இல்லை என்று சொல்வதைவிட, உயிரை இழப்பதே எனக்கு மேல்."

மறுநாள் இந்திரன் அந்தண வேடத்தில் வந்து கவசத்தையும் குண்டலங்களையும் கேட்டான். கர்ணன் தயங்காமல் தன் உடலோடு ஒட்டியிருந்த கவசத்தைத் தானே அறுத்தெடுத்துக் கொடுத்தான். அவன் கொடையைக் கண்டு வியந்த இந்திரன், ஒருமுறை மட்டும் பயன்படுத்தக்கூடிய தன் சக்தி ஆயுதத்தை அவனுக்கு அளித்தான்.

தன் பாதுகாப்பையே இழந்தாலும் கர்ணனின் மனம் சிறுக்கவில்லை. தேய்ந்தாலும் மணம் குறையாத சந்தனம் போல், இழப்பிலும் அவன் கொடைப் பண்பு மணத்தது.

From the Mahabharata (Vana Parva)

Karna's Armour and Earrings

From the Mahabharata. Karna, son of the sun god Surya, was born with divine armour and earrings fused to his body. While he wore them, no one could defeat him. He was famed for his generosity; it was his vow never to refuse anyone who asked him for anything during his midday worship.

To protect his son Arjuna in the coming war, Indra wanted Karna's armour. Surya, learning of this, warned Karna in a dream: 'Indra will come disguised as a Brahmin and ask for your armour. Do not give it.' Karna answered humbly, 'Better that I lose my life than say no to one who asks.'

The next day Indra came in the guise of a Brahmin and asked for the armour and earrings. Without hesitation Karna cut them from his own body and handed them over. Amazed at his generosity, Indra gave him in return his own Shakti weapon, which could be used only once.

Though he gave away his own protection, Karna's heart did not shrink. Like sandalwood whose fragrance stays as it wears away, his generosity gave off its scent even in loss.

சிந்தனைக்கு

இழப்பின் நேரத்திலும் கொடுக்கும் மனத்தைக் காப்பது எளிதா? உங்களுக்கு அது எப்போது கடினமாக இருந்தது?

To reflect on

Is it easy to keep a giving heart in a time of loss? When has that been hard for you?