மகாபாரதத்திலிருந்து (சாந்தி பர்வம்)சிரகாரியின் ஆய்வு
மகாபாரதத்திலிருந்து. பீஷ்மர் யுதிஷ்டிரனுக்குச் சொன்ன கதை இது. கௌதம முனிவரின் மகன் ஒருவன் எதையும் நீண்ட நேரம் ஆராய்ந்த பின்பே செய்வான். அதனால் அவனை 'சிரகாரி', நெடுநேரம் சிந்தித்துச் செய்பவன், என்று அழைத்தார்கள்.
ஒருநாள் கௌதமர் தம் மனைவியின் மேல் கடுஞ்சினம் கொண்டு, "இவளைக் கொன்றுவிடு" என்று சிரகாரிக்குக் கட்டளையிட்டுக் காட்டுக்குச் சென்றார். சிரகாரி வழக்கம்போல் உடனே செயல்படவில்லை. "தந்தையின் கட்டளையை மீறுவது அறமல்ல; தாயைக் கொல்வதோ பெரும்பாவம். தந்தை உடலைத் தந்தவர்; தாயோ என்னைக் கருவில் சுமந்து வளர்த்தவள்" என்று நீண்ட நேரம் இரண்டு பக்கங்களையும் ஆராய்ந்தான்.
இதற்கிடையில் காட்டில் கௌதமரின் சினம் தணிந்தது. தாம் சினத்தில் சொன்னது எவ்வளவு கொடியது என்று உணர்ந்து வருந்தினார். "என் மகன் சிரகாரியாக இருக்கட்டும்; அவன் இன்னும் செயல்படாமல் இருக்கட்டும்" என்று வேண்டிக்கொண்டே விரைந்து திரும்பினார்.
வீட்டில் தாயும் மகனும் நலமாக இருப்பதைக் கண்டு கௌதமர் மகனை அணைத்துக்கொண்டார். "நீ நெடுநேரம் சிந்தித்தது நம் குடும்பத்தைக் காத்தது" என்று வாழ்த்தினார். பீஷ்மர் இறுதியில் சொன்னார்: "பெரிய செயல்களில், குறிப்பாகச் சினத்தில் பிறந்த கட்டளைகளில், ஆராய்ந்தே செயல்பட வேண்டும்."
கற்றவராயினும் ஆராய்ந்து அறிந்துரைத்தல் இனிது; ஒரு கணம் நின்று சிந்திப்பது சில நேரம் உயிரையே காக்கும்.
From the Mahabharata (Shanti Parva)Chirakari, the One Who Pauses
From the Mahabharata. Bhishma told this story to Yudhishthira. A son of the sage Gautama always reflected long before he acted, and so he was called Chirakari, 'the one who takes his time'.
One day Gautama, in a fit of anger against his wife, ordered Chirakari, "Kill her," and went off into the forest. As was his way, Chirakari did not act at once. "To disobey my father is against dharma, yet to kill my mother is a terrible sin. My father gave me my body, but my mother carried me in her womb and raised me," he reasoned, weighing both sides for a long time.
Meanwhile, in the forest, Gautama's anger cooled. He realised how cruel his words had been and was filled with remorse. "Let my son be true to his name; let him not have acted yet," he prayed as he hurried back.
Finding mother and son safe at home, Gautama embraced his son. "Your long thinking has saved our family," he blessed him. Bhishma concluded: "In great matters, and above all in orders born of anger, one must act only after reflection."
Even for the learned, speaking only after careful inquiry is sweet; a moment's pause can sometimes save a life.
