Abirami Andhadhi 54 · இல்லாமை சொல்லி, ஒருவர் தம்பால் சென்று, இழிவுபட்டு

பாடல் 54 · அபிராமி அந்தாதி · அபிராமி பட்டர்

இல்லாமை சொல்லி, ஒருவர் தம்பால் சென்று, இழிவுபட்டுநில்லாமை நெஞ்சில் நினைகுவிரேல், நித்தம் நீடு தவம்கல்லாமை கற்ற கயவர் தம்பால் ஒரு காலத்திலும்செல்லாமை வைத்த திரிபுரை பாதங்கள் சேர்மின்களே.

Illaamai solli, oruvar thampaal senru, izhivupattu / Nillaamai nenjil ninaikuvirael, niththam neetu thavam / Kallaamai katra kayavar thampaal oru kaalaththilum / Sellaamai vaiththa thiripurai paathangkal saerminkalae.

பொருள்

வறுமையைச் சொல்லிக்கொண்டு ஒருவரிடம் சென்று இழிவுபட்டு நிற்காமல் இருக்க வேண்டும் என்று நெஞ்சில் நினைப்பீர்களானால், நாள்தோறும் நீண்ட தவம் செய்வதைக் கல்லாமல், தீமையையே கற்ற கயவர்களிடம் எந்தக் காலத்திலும் செல்லாதபடி காக்கும் திரிபுரையின் பாதங்களைச் சேருங்கள்!

Meaning

If you wish in your hearts never to go to someone, plead your poverty and stand there humiliated, then come to the feet of Tripura! She keeps her devotees from ever going to the base ones, who learned everything except the daily practice of long penance.

சொற்பொருள் Word by word

இல்லாமை சொல்லி: pleading poverty
இழிவுபட்டு: being humiliated
நில்லாமை: not having to stand
நித்தம் நீடு தவம்: daily, lasting penance
கல்லாமை கற்ற கயவர்: base people who learned only not to learn
செல்லாமை வைத்த: she who keeps one from going
சேர்மின்கள்: come and join (all of you)

விளக்கம்

முப்பத்தெட்டாம் பாடலைப் போல் இங்கும் பட்டர் எல்லாரையும் அழைக்கிறார்: "சேர்மின்களே". இந்த முறை அவர் சொல்வது ஒரு நடைமுறை வாக்குறுதி: அன்னையைச் சேர்ந்தால், வறுமையால் யாரிடமும் போய் இழிவுபட வேண்டியிருக்காது.

"கல்லாமை கற்ற கயவர்" என்பது கூர்மையான சொல்: நல்லதைக் கற்காமல் இருப்பதையே கற்றவர்கள். அவர்களிடம் கையேந்துவது மிகப் பெரிய இழிவு. அன்னையின் அருள் தன்மானத்தையும் காக்கிறது.

Explanation

As in verse 38, Bhattar here calls out to everyone: 'Come and join!' This time he makes a practical promise: if you come to the Mother, you will never have to go to anyone in poverty and be humiliated.

'Those who learned not to learn' is a sharp phrase: people whose only learning is to avoid learning anything good. To hold out one's hand to them is the deepest humiliation. The Mother's grace protects one's self-respect too.

பாகவத புராணம், பத்தாம் ஸ்கந்தம்

ஒரு பிடி அவலோடு சென்ற குசேலர்

பாகவத புராணத்திலிருந்து. சுதாமர் (குசேலர்) கண்ணனின் சிறுவயது நண்பர்; மிக ஏழை. குழந்தைகள் பசியால் வாடியதால், மனைவியின் வற்புறுத்தலில் துவாரகைக்குச் சென்று கண்ணனைக் காண முடிவு செய்தார். கொடுக்க ஒன்றும் இல்லாததால், கிழிந்த துணியில் ஒரு பிடி அவலைக் கட்டி எடுத்துச் சென்றார்.

கண்ணன் அவரை ஓடி வந்து தழுவி, அரியணையில் அமர்த்தி, அவர் கால்களைக் கழுவினார். சுதாமர் தன் வறுமையைப் பற்றி ஒரு சொல்லும் சொல்லவில்லை; கேட்கவும் இல்லை. கண்ணனே அந்த அவலை அன்போடு எடுத்து உண்டார்.

சுதாமர் வெறுங்கையோடு வீடு திரும்பினார். ஆனால் அவர் குடிசை இருந்த இடத்தில் ஒரு அரண்மனை நின்றது. இல்லாமையைச் சொல்லாமலே, இழிவுபடாமலே, அன்பின் வழியாகவே அவருக்கு எல்லாம் கிடைத்தது. அன்னையின் பாதத்தைச் சேர்ந்தவருக்கும் அதுவே என்கிறார் பட்டர்.

Bhagavata Purana, Book 10

Sudama and the Handful of Flattened Rice

From the Bhagavata Purana. Sudama (Kuchela) was Krishna's childhood friend, and very poor. When his children were starving, at his wife's urging he decided to go to Dwaraka to see Krishna. Having nothing to give, he tied a handful of flattened rice in a torn cloth and took it with him.

Krishna ran to embrace him, seated him on his throne and washed his feet. Sudama said not a word about his poverty and asked for nothing. Krishna himself took the rice and ate it with love.

Sudama returned home empty-handed. But where his hut had stood, there was a palace. Without pleading poverty and without humiliation, he received everything through love alone. Bhattar says the same is true for those who come to the Mother's feet.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் தன்மானத்தைக் காத்துக்கொண்டே பிறருக்கு உதவும் வழி எது?

To reflect on

How can you help others while also guarding their dignity?