சாந்தோக்கிய உபநிடதம், ஆறாம் அத்தியாயம்நீரில் கரைந்த உப்பு
சாந்தோக்கிய உபநிடதத்திலிருந்து. பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் வேதம் கற்றுத் திரும்பிய சுவேதகேது தன் கல்வியைப் பற்றிப் பெருமை கொண்டிருந்தான். தந்தை உத்தாலகர் அவனிடம் ஒரு உப்புக்கட்டியைக் கொடுத்து, "இதை நீரில் போட்டு நாளை காலை கொண்டு வா" என்றார்.
மறுநாள், "அந்த உப்பை எடு" என்றார். சுவேதகேது தேடினான்; உப்பு கண்ணுக்குத் தெரியவில்லை. "மேல் நீரைச் சுவைத்துப் பார்." "உப்பு." "நடு நீரை?" "உப்பு." "அடி நீரை?" "உப்பு." தந்தை சொன்னார்: "உப்பு கரைந்தது; அது எங்கும் இருக்கிறது. அதுபோலவே அந்த நுண்ணிய உண்மை எங்கும் நிறைந்திருக்கிறது. அதுவே உண்மை; அதுவே ஆன்மா; அது நீயே, சுவேதகேது." தனியாக இருந்த உப்புக்கட்டி நீரில் விழுங்கப்பட்டது போல, "நான்" பரம்பொருளில் கரைந்ததையே அருணகிரிநாதர் பாடுகிறார்.
Chandogya Upanishad, chapter 6The Salt in the Water
From the Chandogya Upanishad. Shvetaketu came home after twelve years of studying the Vedas, proud of all he had learned. His father, the sage Uddalaka, handed him a lump of salt. 'Put this in a bowl of water,' he said, 'and bring it to me in the morning.'
In the morning he said, 'Bring me the salt.' Shvetaketu looked, but the salt could not be seen. 'Taste the water from the top.' 'It is salty.' 'From the middle?' 'Salty.' 'From the bottom?' 'Salty.' Then his father said: 'The salt has dissolved, and it is everywhere. In the same way, that subtle truth pervades everything. That is the real; that is the Self. That you are, Shvetaketu.'
The separate lump of salt was swallowed by the water, and only salty water remained. Arunagirinathar sings of the same thing: the 'I' that stood apart was swallowed, and only the Supreme was left.
