பூவிலியன் வாசவன் முராரி முனிவோரமரர் பூசனை செய்வோர் மகிழவேபூதரமுமெழுகடலுமாட அமுதூற அனு போக பதினாலுலகமும்தாவுபுகழ் மீறிட நிசாசரர்கள் மாள வரு தானதவ நூல் தழையவேதாள் வலியதான பல பேய்களஞ்ச சிறகு கொட்டிக் குரற் பயிலுமாம்காவுகனி வாழைபுளி மாவொடுயர் தாழை கமு காடவிகள் பரவு நடனகாரண மெய்ஞ்ஞானபரி சீரணவர அசன கனகமயில் வாகனனடற்சேவகனிரஜத இலக்கண உமைக்கொரு சிகாமணி சரோருக முகசீதள குமார கிருபாகர மனோகரன் சேவற் திருத் துவஜமே
Pooviliyan vaasavan muraari munivoaramarar poosanai seyvoar makizhavae / Pootharamumezhukatalumaata amuthoora anu poaka pathinaalulakamum / Thaavupukazh meerita nisaasararkal maala varu thaanathava nool thazhaiyavae / Thaal valiyathaana pala paeykalanja siraku kottik kurar payilumaam / Kaavukani vaazhaipuli maavotuyar thaazhai kamu kaatavikal paravu natana / Kaarana meynjnjaanapari seeranavara asana kanakamayil vaakananatar / Saevakanirajatha ilakkana umaikkoru sikaamani saroaruka muka / Seethala kumaara kirupaakara manoakaran saevar thiruth thuvajamae
தாமரைப் பிரமன், இந்திரன், திருமால், முனிவர், தேவர், பூசை செய்வோர் அனைவரும் மகிழவும், மலைகளும் ஏழு கடல்களும் ஆடவும், அமுதம் ஊறவும், பதினான்கு உலகங்களும் இன்பம் அனுபவிக்கவும், பரவும் புகழ் மிகவும், அரக்கர்கள் மாளவும், கொடையும் தவமும் நூல்களும் தழைக்கவும், கால் வலிய பல பேய்கள் அஞ்சவும் சிறகைக் கொட்டிக் குரல் எழுப்பும் சேவல். சோலைகளில் வாழை, புளி, மா, தாழை, கமுகு நிறைந்த காடுகள் பரவும் இடங்களில் நடனமாடும் காரணன்; மெய்ஞ்ஞானக் குதிரையான, சீரிய, பொன்மயில் வாகனன்; வீர சேவகன்; பொன் போல் இலக்கணமுடைய உமைக்கு ஒரு முடிமணி; தாமரை முகத்தன்; குளிர்ந்த குமாரன்; அருளின் இருப்பிடம்; மனம் கவர்பவனின் சேவற் திருக்கொடியே!
The rooster that beats its wings and cries out so that Brahma of the lotus, Indra, Vishnu, the sages, the gods and all who worship rejoice; the mountains and seven seas dance, nectar wells up and all fourteen worlds enjoy delight; his spreading fame increases; the demons perish; giving, penance and scripture flourish; and the many strong-legged fiends take fright. O holy rooster banner of the Lord who dances where groves spread with plantain, tamarind, mango, screwpine and areca; the First Cause; rider of the golden peacock, the steed of true wisdom; the heroic warrior; the crest jewel of Uma, flawless as gold; the lotus-faced, cool Kumara, abode of grace, who steals the heart!
முந்தைய பாடல்கள் அழிவைப் பாடின; இது மகிழ்ச்சியில் முடிகிறது. சேவல் கூவினால் விடியல்: உலகமெல்லாம் விழித்து மகிழ்கிறது; நல்லவை தழைக்கின்றன. 'மனோகரன்' என்ற இனிய பெயரோடு நூல் நிறைகிறது.
The earlier verses sang of destruction; this one ends in joy. When the rooster crows it is dawn: the whole world wakes and rejoices, and good things flourish. The work closes with the sweet name 'Manoharan', the one who steals the heart.
அகத்தியர் கயிலையிலிருந்து சிவகிரி, சக்திகிரி என்ற இரண்டு மலைகளைத் தெற்கே கொண்டு வரும்படி அசுரன் இடும்பனிடம் சொன்னார். இடும்பன் இரு மலைகளையும் ஒரு கம்பின் இரு முனைகளில் கட்டித் தோளில் சுமந்து வந்தான். பழனியில் இளைப்பாற வைத்தபோது மலைகள் அசையவில்லை; ஒரு சிறுவன் மலைமேல் நின்று "இது என்னுடையது" என்றான். போரிட்ட இடும்பன் வீழ்ந்தான்; பின் அந்தச் சிறுவன் முருகன் என்று உணர்ந்து, "இப்படிச் சுமை சுமந்து வருவோர்க்கு அருள்க" என்று வேண்டினான். அதுவே காவடி வழிபாடு.
Agastya asked the asura Idumban to bring two hills, Shivagiri and Shaktigiri, south from Kailasa. Idumban tied the two hills to the ends of a pole and carried them on his shoulder. When he set them down to rest at Palani, they would not move; a boy stood on the hill and said, 'This is mine.' Idumban fought him and fell; then, realising the boy was Murugan, he prayed, 'Bless all who come carrying burdens like this.' That is the origin of kavadi worship.
உங்கள் வாழ்க்கையின் 'சுமையை' இறைவனுக்குக் காணிக்கையாக்க முடியுமா?
Could you offer the 'burden' of your life to the Divine?