Kural 245 · அல்லல் அருளாள்வார்க்கு இல்லை வளிவழங்கும்

குறள் 245 · அருளுடைமை · Compassion

அல்லல் அருளாள்வார்க்கு இல்லை வளிவழங்கும்மல்லன்மா ஞாலங் கரி.

Allal Arulaalvaarkku Illai Valivazhangum / Mallanmaa Gnaalang Kari

Affliction is not for the merciful: the teeming air-encircled earth is a witness thereto.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

அருளோடு வாழ்பவர்க்குத் துன்பம் இல்லை; காற்று உலவும் வளமான பெரிய உலகமே இதற்குச் சான்று.

Meaning

There is no affliction for those who rule themselves by compassion; the rich, wide earth where the wind moves is witness to it.

சொற்பொருள் Word by word

அல்லல்: affliction, distress
அருளாள்வார்க்கு: for those who live by compassion
இல்லை: there is none
வளிவழங்கும்: where the wind blows
மல்லன் மாஞாலம்: the rich, wide earth
கரி: witness

விளக்கம்

இந்தக் குறளில் வள்ளுவர் ஒரு பெரிய வாக்குறுதியைத் தருகிறார்: அருளாளர்க்குத் துன்பம் இல்லை. இதற்குச் சான்றாக 'வளிவழங்கும் மல்லன் மாஞாலம்' என்னும் ஆதாரத்தைக் காட்டுகிறார். வளி என்றால் காற்று. காற்று உலவும் வளமான பெருநிலமாகிய இவ்வுலகமே அதற்குச் சாட்சி என்பது இதன் பொருள்.

இக்குறளின் இரண்டாம் அடியில் வரும் 'கரி' என்ற சொல் சாட்சி என்று பொருள்படும். பழங்காலத்தில் ஒரு வழக்கில் சான்றாகக் கொண்டுவரப்படுபவரைக் 'கரி' என்பர். உலகத்தையே வழக்குச் சாட்சியாக நிறுத்துவது வள்ளுவரின் கவிதைத் திறமையையும், தம் கருத்தில் அவர் கொண்ட உறுதியையும் காட்டுகிறது.

இந்த வாக்குறுதியை நேரடியாகப் பார்த்தால் ஒரு கேள்வி எழும்: நல்லவர்களுக்கும் துன்பம் வருகிறதே? உரையாசிரியர்கள் இதற்குப் பல பதில்கள் தருகின்றனர். சிலர் இங்கே 'அல்லல்' என்பதை அருளாளர் பிறருக்குச் செய்யும் துன்பம் என்றும், அதாவது அவர் பிறருக்குத் துன்பம் செய்ய மாட்டார் என்றும் கொள்வர். வேறு சிலர் அவருடைய துன்பம் துன்பமாகவே தோன்றாது என்கின்றனர். ஏனெனில் பிறர்க்கு உதவும் மனம் துன்பத்தையும் பொறுமையோடு ஏற்கிறது.

உலகமே சான்று என்பதன் உட்பொருளையும் காணலாம். காற்று எல்லா உயிர்களையும் எந்த வேறுபாடும் இன்றி வாழ வைக்கிறது; நிலம் எல்லாரையும் தாங்குகிறது. இவை இயற்கையின் அருள் வடிவங்கள். அவை இல்லையென்றால் உயிர்கள் வாழ முடியாது. அருள் உலகத்தை இயக்கும் அடிப்படை சக்தி என்பதையே இது காட்டுகிறது. அதனால் அருளாளர் இயற்கையின் ஒத்திசைவில் வாழ்கின்றனர்; அவர்கள் துன்பத்தை உண்டாக்குவதுமில்லை, அதில் சிக்கிக்கொள்வதுமில்லை.

நாம் இன்று இயற்கையின் மீது அக்கறை கொள்ளும்போதும், பிறருக்கு உதவும்போதும் உள்ளத்தில் ஓர் அமைதி பிறக்கிறது. அந்த அமைதியே துன்பத்தை எதிர்கொள்ளும் வலிமையைத் தருகிறது.

துன்பம் வராது என்பதை வெளிப்படையாக வெறும் வெளி நிகழ்ச்சிகளால் அளக்காமல், உள்ளம் துன்பத்தால் சிதையாத நிலை என்றும் காணலாம். அருளாளரைச் சோதனைகள் அடைந்தாலும் அவை அவர் அமைதியைக் கலைப்பதில்லை.

Explanation

Here Valluvar makes a large promise: for the compassionate there is no affliction. As evidence he points to 'valivazhangum mallan maagnaalam', the rich and great earth on which the wind moves. The world itself is the witness.

Taken literally the promise raises a question: do good people not suffer? Commentators reply in various ways. Some read 'allal' here as the distress a compassionate person causes others, that is, he will never cause affliction. Others say that his own sufferings do not appear as suffering, because a mind inclined to help others takes even pain with patience.

We can also see the meaning of the world as witness. The wind lets all creatures live without any distinction; the earth bears everyone. These are forms of nature's mercy. Without them no living creature could survive. This shows that compassion is the basic force on which the world runs. The compassionate live in harmony with nature; they neither create affliction nor are caught in it.

When we care for nature or help others today, a peace is born in the heart. That peace gives strength to meet suffering. The word 'kari', witness, was used for one brought as testimony in a case, so by making the whole world the witness Valluvar shows both his poetic skill and the firmness of his conviction. We may also measure 'no affliction' not by outer events but by the state of a heart that is not shattered by pain.

கதை

பிரகலாதனின் அருள்

பாகவத புராணத்தில் பிரகலாதனின் கதை வருகிறது. அசுர மன்னன் இரண்யகசிபு தன்னையே கடவுளாகக் கருதினான். ஆனால் அவன் மகன் பிரகலாதன் சிறு வயதிலிருந்தே திருமாலின் அடியார். தந்தை அவனைத் திருத்த முயன்றும் முடியவில்லை. பிரகலாதன் 'நாராயணா' என்ற நாமத்தையே உரைத்துக்கொண்டிருந்தான்.

சினமுற்ற இரண்யகசிபு அவனைக் கொல்ல முடிவு செய்தான். மலை உச்சியிலிருந்து தள்ளினான்; ஆனால் பிரகலாதன் மலர் மேல் விழுந்தது போல் மெல்லத் தரையில் இறங்கினான். யானைகளை ஏவி மிதிக்கச் செய்தான்; யானைகள் அவனைத் தொடாமல் விலகின. பாம்புகளைக் கடிக்க விட்டான்; அவை அவனைச் சுற்றி அமைதியாக இருந்தன. நஞ்சு கலந்த உணவை அளித்தான்; அது பிரகலாதனுக்கு அமுதமாயிற்று. இறுதியாகத் தன் தங்கை ஹோலிகையின் மடியில் அவனை வைத்துத் தீ மூட்டச் செய்தான்; தீயை எதிர்க்கும் வரம் பெற்றிருந்த ஹோலிகை எரிந்தாள், பிரகலாதன் காயமின்றி எழுந்தான்.

அவன் இத்தனை துன்பங்களை அனுபவித்தபோதும் தந்தையின் மேல் வெறுப்பு கொள்ளவில்லை. ஒவ்வொரு சோதனையின் முடிவிலும் அவன் முகத்தில் புன்னகை இருந்தது. இறுதியில் தூணைப் பிளந்து நரசிம்மம் தோன்றி இரண்யகசிபுவை அழித்தது. அச்சம் தரும் அந்தக் கோலத்தைக் கண்டு தேவர்களே நடுங்கியபோது, பிரகலாதன் மட்டும் அஞ்சாமல் இறைவன் அருகே சென்று வணங்கினான்.

பிரகலாதன் தன் தந்தையைப் பற்றி இறைவனிடம் வேண்டியதைக் கண்ட தேவர்களும் முனிவர்களும் வியந்தனர். அவன் ஐந்து வயதுச் சிறுவன் என்று புராணம் குறிக்கிறது. குழந்தைப் பருவத்திலேயே அவ்வளவு பெரிய அருள் உள்ளத்தில் வளர்ந்திருந்தது.

நரசிம்மர் மகிழ்ந்து, 'என்ன வரம் வேண்டும்?' என்று கேட்டார். பிரகலாதன் தனக்காக எதுவும் கேட்கவில்லை. 'என் தந்தை செய்த பாவங்கள் நீங்க வேண்டும்; அவர் உயர்ந்த கதியை அடைய வேண்டும்' என்று வேண்டினான். தன்னைக் கொல்ல முயன்றவனுக்கும் அருளும் நெஞ்சம் அவனுடையது.

துன்பங்கள் தொடர்ந்து வந்தபோதும் அவை அவனை அணுகவில்லை; அவன் நெஞ்சில் எவர்மீதும் வெறுப்பு இல்லாததே அதன் காரணம் என்று பெரியோர் கூறுவர். 'அல்லல் அருளாள்வார்க்கு இல்லை' என்பதற்குப் பிரகலாதனின் வாழ்வு உயிருள்ள சான்றாகும்.

இன்றும் ஹோலிகா தகனம் என்னும் நிகழ்வு நாட்டின் பல பகுதிகளில் நினைவுகூரப்படுகிறது. தீமையை நன்மை வெல்லும் என்பதையும், பகைவருக்கும் நலம் வேண்டும் உள்ளம் பிரகலாதனுடையது என்பதையும் அது நினைவூட்டுகிறது.

A story

Prahlada's Compassion

The story of Prahlada is told in the Bhagavata Purana. The asura king Hiranyakashipu regarded himself as God. But his son Prahlada, from childhood, was a devotee of Vishnu. His father tried to correct him and could not; Prahlada kept uttering the name of Narayana.

Hiranyakashipu became furious and resolved to kill him. He had him thrown from a mountain peak, but Prahlada came down gently as though falling on flowers. He sent elephants to trample him; they turned aside without touching him. He set snakes to bite him; they lay quiet around him. He gave him poisoned food, and it became nectar. At last he had a fire lit with Prahlada seated in the lap of his sister Holika, who had a boon of resistance to fire; Holika burned and Prahlada rose unharmed.

Through all these sufferings Prahlada felt no hatred towards his father. At the end of every trial there was a smile on his face. Finally Narasimha burst out of a pillar and destroyed Hiranyakashipu. While even the gods trembled at the terrifying form, Prahlada alone went near the Lord without fear and bowed.

Narasimha, pleased, asked, 'What boon do you want?' Prahlada asked nothing for himself. 'Let the sins of my father be removed; let him reach a high state,' he prayed. His was a heart that showed grace even to the one who tried to kill him.

The elders say that afflictions that kept coming did not reach him because there was no hatred towards anyone in his heart. Prahlada's life is a living witness to 'allal arulaalvaarkku illai'.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் வாழ்வில், யாருக்கு நன்மை நினைப்பது மிகவும் கடினம், அதை நினைக்க உங்களுக்கு என்ன செலவாகும்?

To reflect on

Whom, in your life, would it be hardest to wish well, and what would it cost you to do so?