Kural 246 · பொருள்நீங்கிப் பொச்சாந்தார் என்பர் அருள்நீங்கி

மறந்த வணிகன்

மதுரைக்கு அருகிலுள்ள ஒரு கோயில் நகரில் செல்வன் என்னும் இளைஞன் வாழ்ந்தான். சிறுவயதில் தந்தையை இழந்ததால் அவன் குடும்பம் வறுமையில் வாடியது. பல நாள் பசியோடு தூங்கிய அவனுக்கு, கோயிலில் வழங்கப்படும் அன்னதானமே உயிர் தந்தது. சித்திரைத் திருவிழா காலத்தில் மீனாட்சி அம்மன் கோயில் வாசலில் அமர்ந்து இலை நிறைய உணவு பெற்ற நாட்களை அவன் மறக்கவே முடியாது என்று அடிக்கடி கூறுவான்.

காலம் சென்றது. அவன் கடுமையாக உழைத்துத் தானியங்களை வாங்கி விற்கும் வணிகனானான். பணம் குவிந்தது. பெரிய வீடு கட்டினான்; வேலைக்காரர்களை அமர்த்தினான். ஆனால் செல்வம் கூட கூட அவன் மனம் இறுகத் தொடங்கியது. வாசலில் பசியோடு வந்து நிற்பவர்களைக் கண்டால் 'உழைக்காமல் இரந்து உண்பவர்கள்' என்று விரட்டினான். தன் வேலைக்காரர்களின் ஊதியத்தைக் குறைத்தான். பஞ்சக் காலத்தில் தானியத்தின் விலையை உயர்த்தி ஏழைகளிடம் அதிக லாபம் பார்த்தான்.

ஒரு கோடைக் காலத்தில் பெரிய தீ விபத்து நேர்ந்தது. அவன் களஞ்சியம் எரிந்து சாம்பலானது. கடன்காரர்கள் வந்து நின்றனர். சில மாதங்களில் அவன் மீண்டும் தெருவுக்கு வந்தான். பசி என்பது என்ன என்று அவன் மறுபடியும் உணர்ந்தான். அன்று கோயிலுக்கு நடந்து சென்று மீண்டும் அன்னதானத்துக்கு வரிசையில் நின்றான்.

தன் முறை வந்தபோது, உணவு பரிமாறிய முதிய பெண்மணி அவனை அடையாளம் கண்டு, 'ஐயா, நீங்கள் முன்பு அந்த வீதியில் நின்ற எங்களை விரட்டியவர் அல்லவா?' என்று மென்மையாகக் கேட்டாள். வெட்கத்தால் அவன் தலை குனிந்தது. அவள் கோபப்படாமல் இலையில் உணவு பரிமாறி, 'சாப்பிடுங்கள், பசிதான் எல்லோர்க்கும் ஒன்றுதான்' என்றாள்.

முதிய பெண்மணி எதுவும் பேசாமல் தனக்கு நேர்ந்த அவமானத்தை மறந்து அன்போடு அவனுக்கு உணவளித்தாள். அந்த மென்மையே செல்வனின் உள்ளத்தில் இருந்த கடினத்தைக் கரைத்தது. கடுமையான சொல்லால் கரையாத மனம் சில சமயம் ஒரு மென்மையான செயலால் கரைகிறது.

அந்தச் சொல் அவன் உள்ளத்தைத் தொட்டது. அவன் தன் சிறுவயது நாட்களை நினைத்துக் கண்ணீர் விட்டான். பிறகு அவன் உழைத்து மீண்டும் சிறு கடை தொடங்கினான். இம்முறை வாசலுக்கு வரும் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு பிடி தானியம் கொடுக்கத் தவறவில்லை.

துன்பம் ஒருவருக்குப் பாடமாக இருக்க வேண்டும் என்பதே 'பொருள்நீங்கிப் பொச்சாந்தார்' என்ற குறளின் செய்தி.

பின்னாளில் செல்வன் கோயில் அன்னதானத்துக்கு ஆண்டுதோறும் தானியம் அளித்து வந்தான். 'நான் கடனைத் திருப்பிச் செலுத்துகிறேன்' என்று கூறுவான் என்று ஊர் சொல்கிறது.

The Merchant Who Forgot

In a temple town near Madurai lived a young man named Selvan. He lost his father when he was small and his family lived in want. On many a night he slept hungry, and it was the free meals of the temple that kept him alive. He often said that he could never forget the days of the Chithirai festival when he sat at the door of the Meenakshi temple and received a full leaf of food.

Time passed. He worked hard and became a grain merchant, and money piled up. He built a big house and hired servants. But as wealth grew his heart hardened. When hungry people stood at his door he drove them off as 'beggars who won't work'. He cut his servants' pay. In a famine he raised the price of grain and made large profits from the poor.

One summer a great fire broke out and his granary burned to ashes. Creditors came and stood at his door, and within months he was in the street again. He felt once more what hunger is. One day he walked to the temple and stood in the line for free food.

When his turn came, the old woman who was serving recognised him and asked gently, 'Sir, are you not the one who drove us from your street?' His head bowed in shame. She did not scold him. She served food on his leaf and said, 'Eat. Hunger is the same for everyone.'

Those words touched his heart. He wept, remembering his childhood days. Afterwards he worked and opened a small shop again, and this time he never failed to give a handful of grain to everyone who came to the door.

Suffering should be a lesson, and that is the message of 'porul neengi pochchaandhaar'.