Kural 252 · பொருளாட்சி போற்றாதார்க்கு இல்லை அருளாட்சி

ரங்கநாதன் அடுப்படி

தென்னாட்டின் ஒரு பெரிய திருக்கோயிலில் நூற்றுக்கணக்கான பக்தர்களுக்கு நாள்தோறும் பிரசாதம் சமைக்கும் மடப்பள்ளி இருந்தது. அங்கே நாற்பது ஆண்டுகளாகச் சமையல் செய்து வந்தவர் ரங்கநாதன் என்னும் முதியவர். அவர் சமையலில் ஒரு தனி மணம் இருந்தது. அதன் காரணம் அவர் சேர்க்கும் மசாலாக்கள் அல்ல; அவர் காட்டும் கவனம் என்று பலர் சொல்வர்.

புதிதாகப் பயிற்சிக்கு வந்த இளைஞன் வேலன் ஒருநாள் ரங்கநாதனிடம், 'ஐயா, இவ்வளவு நேரம் எதற்காக? சமையலை விரைவாக முடிக்கலாமே' என்றான். ரங்கநாதன் புன்னகையுடன் அவனை அழைத்து, ஒரு கூடை காய்கறிகளைக் காட்டினார். 'இவற்றில் ஒவ்வொன்றும் ஒரு வயலில் விளைந்தது; யாரோ உழுது, நீர் பாய்ச்சி, காவல் காத்து வளர்த்தனர். இவற்றை நாம் வீணாக்கினால் அந்த உழைப்புக்கும் உயிர்ப்புக்கும் செய்யும் அநீதி' என்றார்.

அவர் எந்த உணவுப் பொருளையும் குப்பையில் எறிய மாட்டார். மிச்சம் இருந்தால் பசு, காகம், நாய் என எல்லாவற்றுக்கும் பகிர்ந்து தருவார். அரிசி கழுவிய நீரைச் செடிகளுக்கு ஊற்றுவார். காய்கறியின் தோல்களைக் கூடக் கால்நடைகளுக்கு அளிப்பார். 'பொருளை ஆள்பவன்தான் அருளையும் ஆள்வான், தம்பி' என்பார்.

ஒருநாள் மடப்பள்ளியில் அதிகப்படியான அரிசி மீதமாகி விட்டது. வேலன் அதைக் குப்பையில் எறிய எடுத்தபோது, ரங்கநாதன் அவன் கையைப் பிடித்தார். 'இதை எறியாதே. வெளியே ஏழைகள் இருக்கிறார்கள்' என்று சொல்லி, அதைப் புளியோதரையாக்கிக் கோயிலுக்கு வெளியே அமர்ந்திருந்தவர்களுக்குப் பகிர்ந்தார். வேலன் அந்த முகங்களில் தெரிந்த மகிழ்ச்சியைக் கண்டு மௌனமானான்.

அன்றிலிருந்து வேலன் ரங்கநாதனிடம் கற்கத் தொடங்கினான். சமையலில் அவன் சுவையை மட்டுமல்ல, காக்கும் பழக்கத்தையும் கற்றான். காய்கறியை நறுக்கும்போது கூட அதில் ஒரு உயிரின் உழைப்பு இருப்பதை உணர்ந்தான்.

வேலன் அன்று ரங்கநாதனிடம் கற்றது சமையலை மட்டுமன்று. ஒரு பருக்கை அரிசியையும் உழவனின் வியர்வையாகக் காணும் பார்வை அவனுக்கு வந்தது. அந்தப் பார்வை அவன் பின்னாளில் தனியாக ஒரு உணவகம் தொடங்கியபோதும் அவனுடன் இருந்தது; அங்கே எதுவும் வீணாக்கப்படவில்லை.

பொருளையும் உணவையும் ஆளத் தெரியாதவர்க்கு அருளையும் ஆளத் தெரியாது என்பதே இக்குறளின் செய்தி. ரங்கநாதனின் எளிய வாழ்வு அந்த உண்மையை எளிமையாகக் காட்டுகிறது.

ரங்கநாதன் ஓய்வு பெற்ற நாளில் கோயில் நிர்வாகம் அவருக்குப் பொற்கிழி அளிக்க முன்வந்தது. அவர் அதைப் பணிவுடன் மறுத்து, 'எனக்கு வேண்டாம்; அதை ஏழைகளின் அன்னதானத்துக்குப் பயன்படுத்துங்கள்' என்றார். அந்த எளிமையே அவரை ஊரார் மனத்தில் நிலைநிறுத்தியது.

Ranganathan's Kitchen

In a great temple in the south there was a kitchen where food offerings were cooked daily for hundreds of devotees. For forty years the cook there had been an old man named Ranganathan. His food carried a special fragrance. People said the reason was not his spices but the attention he gave.

A young apprentice, Velan, once asked him, 'Sir, why so long? The cooking could be finished quickly.' Ranganathan smiled, called him over and showed him a basket of vegetables. 'Each of these grew in a field; someone ploughed, watered and guarded it. If we waste them, we do an injustice to that labour and that life,' he said.

He threw no food item into the rubbish. What remained he shared with cows, crows and dogs. Rice-washing water went to the plants, and even vegetable peelings to the cattle. 'He who can manage goods can manage compassion too, my boy,' he said.

One day there was a surplus of rice in the kitchen. When Velan lifted it to throw it away, Ranganathan caught his hand. 'Don't throw it. There are poor people outside.' He turned it into tamarind rice and shared it with those sitting outside the temple. Velan saw the joy on those faces and fell silent.

From that day Velan began to learn from Ranganathan. In cooking he learned not only taste but the habit of guarding. Even when chopping a vegetable he sensed the labour of a life within it.

One who cannot manage goods and food cannot manage compassion: that is the message of the couplet, and Ranganathan's simple life shows it plainly.