Kural 260 · கொல்லான் புலாலை மறுத்தானைக் கைகூப்பி

ரமணரும் ஆசிரமத்து உயிர்களும்

தமிழகத்தின் அருளாளர்களுள் ஒருவராகப் போற்றப்படும் ஸ்ரீ ரமண மகரிஷி, திருவண்ணாமலையில் அருணாசல மலை அடிவாரத்தில் வாழ்ந்தவர். அவர் தம் வாழ்வில் ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு மேல் அம்மலையையே தம் இல்லமாகக் கொண்டிருந்தார். அவரைப் பற்றிய செய்திகளில் அவருடைய அருளும் எளிமையும் விலங்குகளிடம் அவர் காட்டிய அன்பும் மீண்டும் மீண்டும் பேசப்படுகின்றன.

ஆசிரமத்தில் மனிதர்களுடன் பசுக்கள், நாய்கள், காகங்கள், குரங்குகள், அணில்கள் ஆகிய பல உயிர்கள் அன்புடன் வாழ்ந்தன. அவருடைய பசு லட்சுமி மிகவும் புகழ் பெற்றது. அது அவரைக் காணும்போதெல்லாம் அன்போடு நெருங்கி வரும். அவர் அதைத் தம் குழந்தையைப் போல நடத்தினார் என்று ஆசிரமவாசிகள் கூறுகின்றனர். அது இறந்தபோது அவர் ஆசிரமத்திலேயே ஒரு சமாதி அமைத்து மரியாதை செய்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது.

ஆசிரமத்தில் எல்லா உயிர்களுக்கும் முதலில் உணவு அளிக்கப்பட்ட பின்னரே மனிதர்கள் உண்பது வழக்கம் என்று கூறுவர். உணவு பரிமாறும்போது ஒவ்வொரு உயிரும் ஒரே மதிப்புடன் நடத்தப்பட்டது. உயர்ந்தவர், தாழ்ந்தவர், மனிதர், விலங்கு என்ற பேதம் அங்கு இல்லை என்பதே மரபு.

ரமணர் ஒருபோதும் தம்மைப் பெரியவராகக் காட்டிக்கொள்ளவில்லை. அவருடைய அறையில் பெரிய இருக்கை கூட இல்லை; அவர் ஆசிரமத்தின் வேலைகளில் மற்றவர்களோடு சேர்ந்து காய்கறி நறுக்குவார், சமையலுக்கு உதவுவார் என்று சொல்லப்படுகிறது. இந்தப் பணிவே உயிர்களைத் தம் அருகில் வரச்செய்தது.

உலகம் முழுவதிலிருந்தும் பல நாட்டவர்களும் பல மொழியினரும் அவரைத் தரிசிக்க வந்தனர். அவர்கள் அவர் முன் கைகூப்பி நின்றனர். குரங்குகளும் பறவைகளும் அவரைச் சூழ்ந்து அமைதியாக அமர்ந்திருந்தன என்ற செய்தியும் அவர் பற்றிய நினைவுகளில் உண்டு. ஒருவரை எல்லாரும் மதித்து வணங்கி, எல்லா உயிர்களும் அச்சமின்றி அவர் அருகில் வாழ முடிந்தது அவர் அருளின் பெருமை.

அவர் ஒரு பெரும் நூல் எழுதியோ, பெரிய வேள்வி செய்தோ புகழ் பெறவில்லை. அவர் தம் அமைதியாலும் அன்பாலும் மக்களின் உள்ளத்தில் இடம் பெற்றார். இது 'கொல்லான் புலாலை மறுத்தானைக் கைகூப்பி எல்லா உயிரும் தொழும்' என்ற குறளின் உயிருள்ள சான்று.

நாம் அவரைப் போலத் துறவு வாழ்க்கையை மேற்கொள்ள வேண்டியதில்லை. ஆனால் நம் வீட்டுக்கு வரும் காகத்துக்கும் பசுவுக்கும் நாய்க்கும் ஒரு கவளம் உணவளிக்கும் பழக்கம் அருளின் எளிய தொடக்கம்.

Ramana and the Creatures of the Ashram

Sri Ramana Maharshi, honoured as one of the compassionate sages of Tamil Nadu, lived at the foot of Mount Arunachala in Tiruvannamalai. For more than fifty years he made that hill his home. In accounts of him, his grace, his simplicity and his love for animals are spoken of again and again.

Along with human beings, many creatures lived lovingly at the ashram: cows, dogs, crows, monkeys and squirrels. His cow Lakshmi was particularly well known. Whenever she saw him she would come to him lovingly. The ashram residents say he treated her like his own child. When she died, it is said, he had a samadhi built for her in the ashram and honoured her.

It is said to have been the custom at the ashram that all creatures were fed first before the people ate. When food was served, every creature was treated with equal respect. The tradition holds that there was no distinction there of high and low, human and animal.

People of many nations and languages came from all over the world to see him. They stood before him with folded hands. Memories of him also record monkeys and birds sitting quietly around him. That everyone respected and bowed to one person, and all creatures could live fearlessly near him, is the greatness of his grace.

He did not win fame by writing a great book or performing great sacrifices. He found a place in people's hearts through his stillness and love. This is a living witness to the couplet: 'one who does not kill and refuses flesh is worshipped by all creatures with folded hands.'

We need not take up the life of a renunciate as he did. But the habit of giving a morsel of food to the crow, the cow and the dog that come to our house is the simple beginning of compassion.