Kural 253 · படைகொண்டார் நெஞ்சம்போல் நன்னூக்காது ஒன்றன்

தண்டகாரண்யத்தில் இராமன்

இராமாயணத்தின் ஆரண்ய காண்டத்தில் வரும் நிகழ்ச்சி இது. இராமர், சீதை, இலக்குவன் ஆகிய மூவரும் வனவாசத்தில் தண்டகாரண்யத்துக்குள் நுழைந்தனர். அங்கே பல முனிவர்களின் ஆசிரமங்கள் இருந்தன. முனிவர்கள் இராமனை வரவேற்றனர். ஆனால் அவர்கள் முகங்களில் ஒரு நிழல் தெரிந்தது. தம் துன்பத்தை எடுத்துச் சொல்ல அவர்கள் காத்திருந்தனர்.

வனத்தில் அரக்கர்களின் கொடுமை பெருகியிருந்தது. தவம் செய்யும் முனிவர்களைத் துன்புறுத்தி, வேள்விகளைக் கலைத்து, சிலரை உயிரோடு உண்டு விடுவதாகவும் முனிவர்கள் முறையிட்டனர். அந்தக் கொடுமையின் அடையாளமாகப் பல முனிவர்களின் எலும்புக் குவியல்களை இராமனுக்குக் காட்டினர் என்று இராமாயணம் கூறுகிறது. வேறு சில மரபுகளில் இந்த விவரம் சற்று மாறுபடுகிறது; ஆனால் அரக்கர் கொடுமை பற்றிய செய்தி எங்கும் ஒன்றே.

இராமனின் உள்ளம் அதைக் கண்டு கலங்கியது. அவன் தன் வில்லை எடுத்து, 'எளிய உயிர்களுக்குத் துன்பம் செய்பவர்களிடமிருந்து உங்களைக் காப்பேன்' என்று உறுதி கூறினான். சீதை அன்போடு இராமனுக்கு ஒரு நினைவூட்டலைச் சொன்னாள்: 'வில்லேந்தியவர் மனம் எளிதில் வன்முறைக்குச் சாயும். காரணமில்லாமல் எவரையும் துன்புறுத்தாதீர்கள்.' இராமன் அவள் சொல்லை இனிமையாக ஏற்றான். 'நான் ஆயுதம் ஏந்துவது அடைக்கலம் தருவதற்கே, வெறுப்புக்கு அல்ல. அதனால் நான் எப்போதும் அறத்தைக் கடைப்பிடிப்பேன்' என்றான் என்று மரபு சொல்கிறது.

இராமன் தன் வில்லை எவ்வளவு கவனமாக ஏந்தினான் என்பதையும் இராமாயணம் காட்டுகிறது. கடுமையான சூழலிலும் அவன் முகத்தில் புன்னகையும் பேச்சில் மென்மையும் குறையவில்லை. அவன் கையில் ஆயுதம் இருந்தும் நெஞ்சில் அருள் இருந்தது; அது சீதையின் அன்பான எச்சரிக்கையையும் அவன் பணிவையும் சார்ந்தது.

இந்த உரையாடல் இராமாயணத்தில் வரும் பிரபலமான பகுதி. படைக்கலம் ஏந்தியவர் நெஞ்சம் எளிதில் கடுமைக்குச் சாயும் என்பதைச் சீதையின் சொல் காட்டுகிறது. இராமன் அதை உணர்ந்து தன் மனத்தை அருளோடு நிறுத்தி வைத்தான். அரக்கரிடமிருந்து எளியோரைக் காத்தான்; ஆனால் தன் அருளை விடவில்லை.

குறள் சொல்வது அதுதான்: கொடுமைக்கு நெருக்கமாக வாழும் மனம் நன்மையை நாடுவது கடினம்; ஆகவே ஒவ்வொருவரும் தம் மனத்தின் திசையை எப்போதும் கவனிக்க வேண்டும்.

இராமனின் இந்தக் காட்சி நமக்குத் தரும் ஆறுதல் என்னவெனில், கடும் சூழல்களில் வாழ்ந்தாலும் மனம் மென்மையாக நிலைக்க முடியும் என்பதே. அது முயற்சியால் வருவது.

Rama in Dandakaranya

This incident is from the Aranya Kanda of the Ramayana. During their forest exile, Rama, Sita and Lakshmana entered the Dandaka forest, where many sages had hermitages. The sages welcomed Rama, but a shadow lay on their faces. They were waiting to tell him of their distress.

Cruelty by rakshasas had increased in the forest. The sages complained that the demons harassed those at penance, disrupted sacrifices, and even devoured some. The Ramayana says they showed Rama heaps of the bones of sages as a sign of the cruelty. Other traditions vary a little on this detail, but the news of the demons' cruelty is everywhere the same.

Rama's heart was shaken. He took up his bow and vowed, 'I will protect you from those who torment the helpless.' Sita lovingly offered Rama a reminder: 'The heart of one who bears a bow inclines easily to violence. Do not harm anyone without cause.' Rama accepted her words sweetly. 'I bear arms to give shelter, not out of hatred. Therefore I will always keep to dharma,' he said, tradition tells.

This conversation is a well-known part of the Ramayana. Sita's words show that the heart of one who bears weapons readily leans to harshness. Rama recognised this and kept his mind fixed on compassion. He protected the weak from the demons but never abandoned his mercy.

This is what the couplet says: a mind that lives close to cruelty finds it hard to turn to good, so each of us must always watch the direction of our own mind.

The comfort this scene gives us is that even when living in hard circumstances the mind can remain gentle. It comes by effort.