Kural 422 · சென்ற இடத்தால் செலவிடா தீதொரீஇ

அர்ஜுனனும் ஊர்வசியும்

மகாபாரதத்தின் வன பர்வத்தில் பாண்டவர்களின் வனவாசத்தின்போது அர்ஜுனன் தெய்வீக ஆயுதங்களைப் பெற இந்திரலோகம் சென்றான். அங்கே இந்திரன் அவனுக்குக் கல்வியும் இசையும் நடனமும் கற்பிக்க ஏற்பாடு செய்தான். அர்ஜுனன் சித்திரசேனன் என்ற கந்தர்வனிடம் கலைகள் பயின்றான்.

ஒருநாள் இந்திரன் அவையில் அழகிய தேவகன்னியான ஊர்வசி நடனமாடினாள். அர்ஜுனன் அவளைக் கண்ணிமைக்காமல் நோக்கியதாக இந்திரன் கவனித்தான். அவன் அர்ஜுனனின் மனத்தைச் சோதிக்க நினைத்தான். சித்திரசேனனை அனுப்பி ஊர்வசியை அர்ஜுனனிடம் செல்லுமாறு கூறினான்.

நள்ளிரவில் ஊர்வசி அலங்காரத்துடன் அர்ஜுனனின் இல்லத்திற்கு வந்தாள். 'உன்மீது எனக்கு விருப்பம் உண்டு; உன்னோடு இருக்க விரும்புகிறேன்' என்றாள். அவள் அழகும் மணமும் ஒருவரின் மனத்தை இழுக்கக் கூடியவை. பிற மனிதராக இருந்தால் இந்த வாய்ப்பை மறுத்திருக்க மாட்டார்கள்.

அர்ஜுனன் தலை குனிந்து வணங்கினான். 'தாயே, நீங்கள் எங்கள் குல முன்னோனான புரூரவனின் மனைவி. எங்கள் புரு வம்சத்தின் தாய்போன்றவர். நான் உங்களைத் தாயாகவே காண்கிறேன்' என்றான். ஊர்வசி, 'தேவலோகப் பெண்களுக்கு இந்த முறை இல்லை' என்று வாதிட்டாள். அர்ஜுனன் உறுதியாக மறுத்தான்: 'நீங்கள் எனக்குத் தாய் முறை. நான் அதை மீற மாட்டேன்.'

கோபமுற்ற ஊர்வசி, 'நீ ஆண்மையற்றவனாக ஒரு ஆண்டு இருப்பாய்' என்று சபித்தாள். அர்ஜுனன் அமைதியாகச் சாபத்தை ஏற்றான். இந்திரன் அதை அறிந்து, அர்ஜுனனை மெச்சி, 'இந்தச் சாபம் உனக்கு வரமாகவே அமையும். நீ விரும்பிய ஒரு ஆண்டில் இதை அனுபவிக்கலாம்' என்றான். பின்னர் அஞ்ஞாதவாசத்தில் அர்ஜுனன் பிருகன்னளை என்ற பெயரில் விராட அரண்மனையில் நடனம் கற்பிக்கும் ஆசிரியராக மறைந்து வாழ உதவியது.

மனம் செல்லும் இடமெல்லாம் செல்ல விடாமல் தீமையை நீக்கி நன்மையை நாடிய அர்ஜுனனின் அறிவு அவனுக்கு முதலில் இழப்பைப் போலத் தோன்றிய சாபத்தை இறுதியில் காப்பாக மாற்றியது. அறிவுடைமையின் உண்மையான பயன் அவ்வப்போது தெரியாவிட்டாலும் காலப்போக்கில் தெரியும் என்பதை இக்கதை உணர்த்துகிறது.

இந்திரன் அர்ஜுனனைச் சோதித்தது அவன் மனத்தின் உறுதியை உலகறியச் செய்யவே. பிற்காலத்தில் இந்த நிகழ்ச்சி அவனுக்குப் புகழைத் தந்தது. தாய்முறை என்ற மரியாதையைக் காத்ததால், அவன் எதிரிகளிடமும் நல்ல பெயரைப் பெற்றான். மனம் சென்ற வழியில் சென்றிருந்தால் ஒரு கணத்து இன்பம் கிடைத்திருக்கும்; ஆனால் அவன் நீண்டகாலப் பெருமையை இழந்திருப்பான். நன்மையின் பக்கம் நிற்கும் முடிவு உடனடியாகத் தண்டனையாகத் தோன்றினாலும், இறுதியில் பரிசாகவே முடிகிறது என்பதே இந்தக் கதையின் செய்தி. அறிவுடையவன் நீண்ட காலத்தை எண்ணிச் செயல்படுகிறான்.

Arjuna and Urvashi

In the Vana Parva of the Mahabharata, during the Pandavas' forest exile, Arjuna went to Indra's world to obtain divine weapons. There Indra arranged for him to be taught learning, music and dance. Arjuna studied the arts under the gandharva Chitrasena.

One day in Indra's court the beautiful celestial woman Urvashi danced. Indra noticed that Arjuna gazed at her without blinking. He wished to test Arjuna's mind. He sent Chitrasena to ask Urvashi to go to Arjuna.

At midnight, adorned, Urvashi came to Arjuna's dwelling. 'I desire you; I wish to be with you,' she said. Her beauty and fragrance could draw anyone's mind. Other men would not have refused this chance.

Arjuna bowed his head. 'Mother, you were the wife of Pururavas, the ancestor of our line. You are like a mother of our Puru dynasty. I see you as a mother,' he said. Urvashi argued, 'Women of the world of the gods have no such rule.' Arjuna refused firmly: 'To me you stand in the place of mother. I will not break it.'

Angered, Urvashi cursed him: 'You will be without manhood for a year.' Arjuna accepted the curse calmly. When Indra learned of it he praised Arjuna and said, 'This curse will be a boon to you. You can spend it in whichever year you wish.' Later, in the year of hiding, it helped Arjuna live disguised as Brihannala, a teacher of dance in Virata's palace.

Arjuna's wisdom, which did not let the mind go wherever it went but removed evil and sought good, turned in the end into protection what at first seemed a loss. The story teaches that the true fruit of wisdom, though not seen at once, shows with time.