Kural 428 · அஞ்சுவ தஞ்சாமை பேதைமை அஞ்சுவது

அரிச்சந்திரன்

மார்க்கண்டேய புராணம் அரிச்சந்திர மன்னனின் கதையைக் கூறுகிறது. அவன் அயோத்தியை ஆண்ட இக்ஷ்வாகு குல மன்னன். 'பொய் பேசாதவன்' என்று புகழ்பெற்றான். ஒருமுறை தேவர்களின் அவையில் வசிஷ்டர் அவனைப் புகழ்ந்தபோது, விசுவாமித்திரர் அவனைச் சோதிக்க முடிவு செய்தார்.

விசுவாமித்திரர் ஒரு வேள்விக்கு உதவித் தருவதாக அரிச்சந்திரனிடம் தானம் கேட்டார். அரசன் தன் நாடு, செல்வம் அனைத்தையும் அவருக்குத் தானமாக அளித்தான். பின்னர் அவர் இன்னும் தட்சிணை கேட்டார். அரசனிடம் வேறு எதுவும் இல்லை. 'ஒரு மாதத்தில் தருகிறேன்' என்றான். அரசைத் துறந்து தன் மனைவி சந்திரமதியையும் மகன் ரோஹிதாசனையும் அழைத்துக்கொண்டு காசிக்குச் சென்றான்.

காசியில் தட்சிணைக்குப் பணம் ஈட்ட முடியாமல் அவன் தன் மனைவியையும் மகனையும் ஓர் அந்தணருக்கு அடிமையாக விற்றான். அப்போதும் தொகை போதாததால் தன்னையே ஒரு சண்டாளனுக்கு விற்று, மயானத்தில் பிணம் எரிக்கும் பணியில் நின்றான். அரசனாக இருந்தவன் மயானக் காவலனானான்.

ஒருநாள் அவன் மகன் ரோஹிதாசன் பாம்பு கடித்து இறந்தான். தாய் சந்திரமதி அவன் உடலுடன் மயானத்துக்கு வந்தாள். அவளை அடையாளம் காணாத அரிச்சந்திரன், 'மயான வரி செலுத்தினால்தான் எரிக்க முடியும்' என்று கடமையாகச் சொன்னான். அவள் தன் தாலியைக் கொடுக்க முயன்றபோது, அதைக் கண்டு தன் மனைவியை அடையாளம் கண்டான். இருவரும் துயரத்தில் மூழ்கினர். ஆனாலும் அவன் தன் கடமையிலிருந்து பிறழவில்லை.

அவனுக்கு அஞ்சவேண்டியது இழப்புகள் அல்ல; பொய் சொல்லுதல். வறுமையையும் அவமானத்தையும் மகனின் இறப்பையும் விட பொய் பேசுவதே அவனுக்கு அஞ்சத்தக்கதாக இருந்தது. அதற்காகப் பிற அனைத்தையும் இழந்தான்.

அவனது உறுதியைக் கண்ட தேவர்கள் தோன்றினர். விசுவாமித்திரர் தம் சோதனை முடிந்ததாகக் கூறினார். ரோஹிதாசன் உயிர்பெற்றான். அவன் நாடு திரும்பப் பெற்றது. அஞ்சவேண்டியதற்கு அஞ்சியதன் பலனை உலகம் இன்றும் அரிச்சந்திரன் பெயரால் போற்றுகிறது.

அரிச்சந்திரனின் கதையில் முனிவரின் சோதனை கடுமையாகத் தோன்றலாம். ஆனால் கதையின் நோக்கம் உண்மையின் மேன்மையைக் காட்டுவதே. அவன் செல்வத்தையும் உறவுகளையும் இழக்க அஞ்சவில்லை; பொய்யுக்கு அஞ்சினான். இத்தகைய தேர்வு எளிதன்று. பலர் சிறு பொய்க்கு அஞ்சாமல் பெரிய இழப்புக்கு அஞ்சுகிறார்கள். இந்தக் கதை அந்த வரிசையைத் திருத்தி, எது உண்மையில் அஞ்சத்தக்கது என்பதைக் காட்டுகிறது. அவன் அஞ்சியது அறமே.

Harishchandra

The Markandeya Purana tells the story of King Harishchandra. He was a king of the Ikshvaku line who ruled Ayodhya. He was famed as one who never spoke a falsehood. Once, when Vasishtha praised him in the gods' assembly, Vishvamitra decided to test him.

Vishvamitra asked Harishchandra for alms, saying it was to help a sacrifice. The king gave him his kingdom and all his wealth. Then Vishvamitra asked for a further fee. The king had nothing else. 'I will give it in a month,' he said. Giving up the kingdom, he went to Kashi with his wife Chandramati and his son Rohitashva.

In Kashi, unable to earn money for the fee, he sold his wife and son as slaves to a Brahmin. Even then the sum fell short, so he sold himself to a chandala and stood at the cremation ground doing the work of burning bodies. One who had been a king became a guard of the cremation ground.

One day his son Rohitashva died of a snake bite. His mother Chandramati came to the cremation ground with his body. Not recognising her, Harishchandra said dutifully, 'The body can be burned only if the cremation due is paid.' When she tried to give her marriage thread, he saw it and recognised his wife. Both sank in grief. Yet he did not depart from his duty.

What he had to fear was not loss but speaking falsehood. More than poverty, humiliation and the death of his son, it was speaking a falsehood that was to be feared for him. For that he lost all the rest.

Seeing his firmness the gods appeared. Vishvamitra said his test was over. Rohitashva came back to life. He got back his kingdom. The world still honours in Harishchandra's name the fruit of fearing what should be feared.