Kural 596 · உள்ளுவ தெல்லாம் உயர்வுள்ளல் மற்றது

சக்கரவியூகத்தில் அபிமன்யு

மகாபாரதத்தின் துரோண பருவத்திலிருந்து: குருக்ஷேத்திரப் போரின் பதின்மூன்றாம் நாள். துரோணாசாரியர் பாண்டவர்களை வீழ்த்த சக்கர வியூகத்தை அமைத்தார். அதைத் திறந்து உள்ளே செல்லும் முறையை அர்ஜுனனும் கண்ணனும் மட்டுமே அறிவர். ஆனால் அன்று அர்ஜுனனை வேறொரு இடத்துக்குப் போரிட இழுத்துச் சென்றிருந்தனர். யுதிஷ்டிரன் கவலையில் ஆழ்ந்தான்.

அப்போது அர்ஜுனனின் மகன் அபிமன்யு முன்வந்தான். அவன் பதினாறு வயது இளைஞன். தாய் சுபத்திரையின் வயிற்றில் இருக்கும்போதே அர்ஜுனன் இந்த வியூகத்தின் உள்நுழையும் வழியைச் சொல்லக் கேட்டவன். ஆனால் வெளிவரும் வழியை அவன் கேட்கத் தவறிவிட்டான். அவன் அதை அறிந்தும், 'நான் உள்ளே செல்வேன்; என் பின்னால் நீங்கள் வாருங்கள்' என்றான். தன் தந்தைக்கும் மாமனாகிய கண்ணனுக்கும் ஈடான வீரன் என்ற எண்ணம் அவனுக்கு இருந்தது.

அவன் தேரோட்டியிடம் 'தேரைச் செலுத்து' என்றான். சக்கர வியூகத்தின் வாயிலைப் பிளந்து உள்ளே புகுந்தான். ஆனால் ஜயத்ரதன் சிவனிடம் பெற்ற வரத்தால் மற்ற பாண்டவர்களை வியூகத்துக்குள் நுழைய விடாமல் தடுத்தான். அபிமன்யு தனியாக அகப்பட்டான். துரோணர், கர்ணன், துரியோதனன், கிருபர், அஸ்வத்தாமன் முதலிய மகாரதர்கள் ஒன்றுசேர்ந்து அவனைச் சூழ்ந்தனர்.

தனி ஒரு சிறுவனாக அவன் பல வீரர்களை வீழ்த்தினான். துரியோதனனின் மகன் இலட்சுமணனையும் அவன் வீழ்த்தினான். தேர் உடைந்தபோதும் தேர்ச்சக்கரத்தையே ஆயுதமாக ஏந்திப் போரிட்டான். இறுதியில் விதிகளுக்கு மாறான முறையில் அவன் வீழ்த்தப்பட்டான் என்று மரபு கூறுகிறது. அவன் இறப்பால் பாண்டவர் முகாமே கதறியது.

அபிமன்யு அன்று உயிரிழந்தான். ஆனால் அவன் எடுத்த முயற்சி வீண் போகவில்லை. அவன் துணிவு இன்றும் வீரத்தின் அடையாளமாகப் போற்றப்படுகிறது. 'ஊக்கத்தின் உயரம்' என்ற அளவுகோலில் அவன் இளம் வயதிலேயே உயர்ந்து நின்றான். தோற்றும் அவன் பெருமை குறையவில்லை.

அபிமன்யு எந்த நிலையிலும் தன் தந்தையின் பெயருக்கு இழுக்கு வராமல் போரிட்டான். அவனுடைய எதிரிகளான மகாரதர்களே அவன் வீரத்தை மனத்துள் வியந்தனர் என்று மரபு கூறுகிறது. தோற்றபோதும் அவனைப் பழிப்பார் யாருமில்லை; புகழ்வாரே அனைவரும். அதுவே 'தள்ளினும் தள்ளாமை நீர்த்து' என்பதன் பொருள்.

இந்தக் கதையில் மகிழ்ச்சியில்லை; ஆனால் 'உள்ளுவ தெல்லாம் உயர்வுள்ளல் மற்றது தள்ளினும் தள்ளாமை நீர்த்து' என்ற குறளின் பொருளை மிகத் தெளிவாக உணர்த்தும் துயரப் பெருமை அதில் உள்ளது.

Abhimanyu in the Chakravyuha

From the Drona Parva of the Mahabharata: it was the thirteenth day of the Kurukshetra war. Dronacharya formed the chakravyuha to bring down the Pandavas. Only Arjuna and Krishna knew how to open it and enter. But that day Arjuna had been drawn away to fight elsewhere. Yudhishthira sank in worry.

Then Arjuna's son Abhimanyu came forward. He was a sixteen-year-old youth. While he was in the womb of his mother Subhadra, he had heard Arjuna describe the way into this formation. But he had missed hearing the way out. Knowing this, he said, 'I shall go in; you follow behind me.' He felt himself equal to his father and to his uncle Krishna.

He told his charioteer, 'Drive the chariot.' He broke the gate of the chakravyuha and entered. But Jayadratha, by a boon received from Shiva, held back the other Pandavas from entering. Abhimanyu was caught alone. The great warriors Drona, Karna, Duryodhana, Kripa and Ashwatthama together surrounded him.

As a lone boy he brought down many warriors, including Duryodhana's son Lakshmana. When his chariot was broken, he fought with the chariot wheel itself as a weapon. At last, tradition says, he was felled in a manner against the rules of war. The whole Pandava camp wailed at his death.

Abhimanyu lost his life that day. But the effort he undertook was not in vain. His courage is still honoured as a sign of valour. By the measure of height of ookkam he stood high at a young age. Though he failed, his glory did not diminish.

There is no joy in this tale, yet it holds a sorrowful greatness that makes the meaning of 'ulluva thellaam uyarvullal matradhu thallinum thallaamai neerthu' very clear.