அதிகாரம் 25

அருளுடைமை

Compassion · Arulutaimai

அருளுடைமை அதிகாரம், எல்லா உயிர்களிடமும் இரக்கம் காட்டும் மனமே பொருட்செல்வத்தினும் மேலான செல்வம் என்று கூறுகிறது. அருள் உள்ளவர் இருளான உலகை அடையார்; அச்சமும் துன்பமும் அவரை அணுகா என்பது வள்ளுவர் தரும் நம்பிக்கை.

This chapter teaches that a heart full of compassion for every living being is a wealth higher than any material riches. Valluvar assures us that the merciful do not enter a dark world and that fear and suffering do not draw near them.

அறிமுகம்

திருக்குறளின் அறத்துப்பாலில் இல்லறவியலை முடித்துத் துறவறவியலைத் தொடங்கும் முதல் அதிகாரம் அருளுடைமை. இல்லறத்தில் நாம் தம் குடும்பத்தையும் உறவினரையும் ஊரையும் பேணுகிறோம்; அன்பு என்பது அங்கே முதன்மை. துறவறத்தின் தொடக்கத்தில் வள்ளுவர் வைக்கும் அருள், அந்த அன்பின் விரிவாக்கம். அன்பு தம்மவர்மேல் செல்வது; அருள் தம்மவர், அயலார், விலங்கு, புழு என்ற பேதம் இல்லாமல் எல்லா உயிர்மேலும் செல்வது. ஆகவே இல்லறத்தின் முடிவில் மனிதன் தன் எல்லையை உடைத்துப் பரந்த உள்ளம் பெறுவதற்கு இந்த அதிகாரம் வாசலாக அமைகிறது.

அருள் என்னும் சொல் இறைவனின் கருணையையும் குறிக்கும், மனிதனின் இரக்கத்தையும் குறிக்கும். இந்த இருபொருள் தற்செயலானதன்று. இறைவன் அருளுடையவன்; அவனைச் சேர விரும்புபவன் அருள் உடையவனாக வேண்டும் என்பது நம் மரபின் நம்பிக்கை. கடவுள் வாழ்த்தில் இறைவனின் திருவடியை நாடச் சொன்ன வள்ளுவர், இங்கே அந்த இறைவனின் இயல்பை மனிதனும் தனக்குள் வளர்த்துக்கொள்ளலாம் என்று காட்டுகிறார். இதனால் அருள் வெறும் உணர்ச்சி அன்று; அது ஒரு சாதனையாகவும் ஆகிறது.

அருளுக்கும் அன்புக்கும் உள்ள உறவை வள்ளுவர் பொருட்பாலில் 'அருளென்னும் அன்பீன் குழவி' (குறள் 757) என்று உவமையாகச் சொல்கிறார். அன்பு தாயாகவும் அருள் அவள் பெற்ற குழந்தையாகவும் காட்டப்படுகிறது. அன்பு முதிர்ந்து அன்னியரையும் அணைக்கும் நிலை அருளாகும் என்பது அதன் கருத்து. இதனால் இல்லறத்தாரும் துறவறத்தாரும் ஒரே பாதையின் இரு கட்டங்களில் நிற்கின்றனர் என்பதை நாம் உணரலாம். இல்லறத்தில் பயிலும் அன்பே துறவறத்தில் அருளாக மலர்கிறது; அருளில்லாத துறவு வெறும் வெளி வேடம் மட்டுமே என்பதும் வள்ளுவர் உள்ளம்.

பத்துக் குறள்களும் படிப்படியாக வளர்கின்றன. முதல் குறள் அருட்செல்வத்தின் மேன்மையைச் சொல்கிறது: பொருட்செல்வம் இழிந்தவரிடமும் இருக்கும், அருட்செல்வம் அவ்வாறன்று. இரண்டாம் குறள் எல்லா நெறிகளையும் ஆராய்ந்து பார்த்தாலும் அருளே துணை என்கிறது. மூன்று, நான்கு, ஐந்தாம் குறள்கள் அருளுடையவர்க்கு இருள், அச்சம், துன்பம் ஆகியவை இல்லை என்று நம்பிக்கை தருகின்றன. ஆறு முதல் எட்டு வரை அருளற்றவரின் நிலை பேசப்படுகிறது; இவ்வுலகும் அவ்வுலகும் அவர்க்கு இல்லை, அவர்கள் உண்மையில் வறியவர்கள் என்கிறார். ஒன்பதாம் குறள் இரக்கமில்லாதவர் செய்யும் அறத்தின் பயனின்மையைக் காட்டுகிறது. பத்தாம் குறள் ஒரு சிறந்த சோதனையைத் தருகிறது: நம்மைவிட வலியவர் முன் நாம் நடுங்கும்போது எப்படி உணர்வோமோ, அதையே நம்மைவிட மெலியவர் முன் நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.

இக்குறள்களை ஒன்றாகப் படிக்கும்போது, அருள் என்பது மெல்லிய உணர்வு மட்டுமன்றி, வாழ்க்கையைத் தாங்கும் ஓர் அடிப்படை நெறியாகத் தெரிகிறது. வள்ளுவர் அதை ஓர் அச்சம் தரும் எச்சரிக்கையாக அல்லாமல், ஓர் ஆறுதலாகவே தருகிறார்: அருளுடையவரைத் தீவினை அணுகாது. அது நம் கர்மக் கொள்கைக்கும் பொருந்துகிறது; பிறருக்குத் துன்பம் தராதவர் தாமும் துன்பம் அடையார் என்பது அதன் சாரம்.

இன்றைய உலகில் பேரிடர்களிலும் நோய்களிலும் மனிதர் காட்டும் அக்கறை, விலங்குகள் மீதும் சூழல் மீதும் காட்டும் பரிவு எனப் பல வடிவங்களில் அருள் வெளிப்படுகிறது. கோபமும் போட்டியும் நிறைந்த நாட்களில் ஒரு நொடி நின்று, இன்னொரு உயிரின் துன்பத்தை உணர்வது நம்மை உண்மையில் மனிதராக்குகிறது. அந்தப் பழக்கத்தையே இந்த அதிகாரம் நமக்கு வளர்க்கிறது.

அருள் என்பது செல்வந்தர்கள் மட்டும் காட்டக்கூடிய குணமன்று என்பதையும் நினைவில் வைக்க வேண்டும். ஒரு பசித்த பறவைக்கு ஒரு பிடி தானியம் வைப்பவர், ஒரு வழிப்போக்கனுக்கு நீர் தருபவர், ஒரு நோயாளியின் அருகே அமர்ந்து ஆறுதல் சொல்பவர் ஆகிய எளியவர்களும் அருளுடையவர்களே. வள்ளுவர் இந்த அதிகாரத்தில் செல்வத்தின் அளவை அல்ல, உள்ளத்தின் அகலத்தையே மதிக்கிறார்.

Introduction

The chapter on compassion opens the Ascetic Virtue section of the Book of Virtue, right after the section on domestic life. In the household we care for family, kin and village, and love is the first virtue there. Arul, the compassion with which Valluvar begins the next section, is the widening of that love. Love goes out to one's own; arul goes out to every creature, the kin and the stranger, the animal and the worm alike. This chapter is therefore the doorway through which a householder passes beyond his own boundary into a larger heart.

The word arul means both the grace of God and the compassion of a human being. That double sense is no accident. In our tradition the Lord is merciful, and one who wishes to reach him must become merciful too. After asking us in the opening chapter to seek the feet of the Supreme, Valluvar shows here that his very nature can be cultivated within ourselves. Compassion is thus not only a feeling but also a discipline.

The ten couplets grow step by step. The first announces the excellence of the wealth of compassion: material riches are found even with base people, but not this. The second says that after examining every path, compassion alone proves a support. The third, fourth and fifth assure the merciful that darkness, dread and suffering will not come near them. Six to eight describe the plight of the merciless: neither this world nor the next is theirs, and they are truly poor. The ninth shows that a hard heart's acts of charity bear no fruit. The tenth offers a fine test: remember how it feels to tremble before one stronger than yourself, and bring that feeling to bear when you stand before someone weaker.

Read together, the verses present compassion not as a soft sentiment alone but as a foundation that bears the weight of life. Valluvar offers it as a comfort rather than a threat: the merciful are not reached by evil deeds. This agrees with our teaching of karma, whose essence is that those who bring no suffering to others will not suffer themselves.

In our own times compassion shows itself in many ways: the care people give in disasters and illness, the tenderness shown to animals and to the environment. In days full of anger and competition, to pause for a moment and feel another creature's pain makes us truly human. This chapter trains that habit.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

வால்மீகியும் கிரௌஞ்சப் பறவையும்

இராமாயணத்தின் பாலகாண்டத்தில் வால்மீகி முனிவரின் வாழ்வில் நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சி சொல்லப்படுகிறது. ஒருநாள் வால்மீகி தம் சீடர் பரத்வாஜருடன் தமசா நதிக்கரைக்கு நீராடச் சென்றார். தெளிந்த நீரைக் கண்டு மகிழ்ந்த அவர், அருகிலிருந்த மரத்தின் கிளையில் இணை பிரியாமல் கொஞ்சிக்கொண்டிருந்த இரு கிரௌஞ்சப் பறவைகளைக் கண்டார். அவற்றின் அன்பான காட்சி அவர் உள்ளத்தை நிறைத்தது.

நாரதர் வால்மீகியிடம் வந்தபோது, 'இப்போது உலகில் அறிவிலும் அறத்திலும் வீரத்திலும் நிறைந்த மனிதன் யார்?' என்று வால்மீகி கேட்டதாக நூல் தொடங்குகிறது. அதற்கு நாரதர் இராமனின் கதையைச் சுருக்கமாகக் கூறினார். அந்தக் கதை வால்மீகியின் மனத்தில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்த நாளிலேயே, அவர் தமசா நதிக்கரைக்குச் சென்றார். ஆகவே, மனத்தில் இராமனின் அருள் உருவம் நிறைந்திருந்த ஒரு முனிவர், ஒரு பறவையின் துயரைக் காணும்போது தாங்க முடியாமல் கலங்கினார் என்று புரிந்துகொள்ளலாம்.

அந்த நொடியில் ஒரு வேடன் எய்த அம்பு ஆண் பறவையைத் தாக்கியது. அது துடிதுடித்துக் கீழே விழுந்து உயிர் நீத்தது. துணையை இழந்த பெண் பறவை வானில் சுற்றிச் சுற்றி அழுதது. அந்தக் கதறல் வால்மீகியின் நெஞ்சைப் பிளந்தது. பிறருடைய துன்பத்தைத் தம் துன்பமாகக் கொள்ளும் அருள் அவர் உள்ளத்தில் பெருகியது. அவர் அந்த வேடனை நோக்கி, 'நிஷாத, நீ நெடுங்காலம் புகழோடு நிலைக்க மாட்டாய்; அன்பில் ஒன்றி இருந்த ஜோடிப் பறவைகளில் ஒன்றை நீ கொன்றுவிட்டாய்' என்னும் பொருளில் ஒரு சொல்லைக் கூறினார்.

பரத்வாஜர் தம் குருவின் முகத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தைக் கவனித்தார். கோபமும் துயரமும் கலந்த அந்தச் சொல்லை அவர் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிப் பார்ப்பதைக் கண்டு, சீடரும் அதை மனனம் செய்து, 'குருவே, இது எத்தகைய அழகிய சந்தம்!' என்று வியந்தார். வால்மீகி ஆசிரமத்துக்குத் திரும்பியும் அந்தப் பறவையின் கதறலை மறக்க முடியாமல் சிந்தித்தபடி இருந்தார். இந்த நெகிழ்ச்சியே பிரம்மாவின் வருகைக்கும் இராம காவியத்துக்கும் வழி திறந்தது.

கோபத்தில் பிறந்த அந்தச் சொல் ஒரு தாளக் கட்டுக்குள் அமைந்திருப்பதைக் கண்டு அவர் வியந்தார். 'துயரத்தில் (சோகத்தில்) பிறந்தது சுலோகம் ஆயிற்று' என்று தம் சீடரிடம் கூறினார். பின்னர் பிரம்மா தோன்றி, அந்தச் சந்தத்திலேயே இராம கதையை இயற்றும்படி வால்மீகிக்கு அருளினார். அவ்வாறு உலகின் முதல் காவியமான இராமாயணம் பிறந்தது.

இந்தக் கதையில் கவனிக்க வேண்டியது, காவியத்தின் தொடக்கமே ஓர் உயிர்மேல் கொண்ட பரிவு என்பதே. வால்மீகி அதற்கு முன் வேடனாக இருந்த ரத்னாகரன் என்று ஒரு பாரம்பரியக் கதை உண்டு. அதில் நாரதர் அறிவுரையால் மாறினார் என்பர். இது பிற்கால மரபில் வளர்ந்த செய்தி என்றும் சிலர் கருதுகின்றனர். எப்படியாயினும், ஒரு பறவையின் துயரைக் கண்டு கலங்கும் மனமே ஒரு காவியத்துக்கு வாசலாயிற்று என்பது நூலிலேயே சொல்லப்படுகிறது.

அருளின் ஆற்றல் எத்தகையது என்பதை இது காட்டுகிறது. ஒரு பறவைக்காகக் கலங்கிய உள்ளம்தான் பின்னர் இராமனின் அறக்கதையைப் பாடியது. அருளில்லாமல் கவிதை இல்லை; அருளில்லாமல் அறமும் இல்லை.

நம் வாழ்விலும் ஒரு சிறு உயிரின் துயரைக் கண்டு மனம் இளகும் தருணம் வருகிறது. அந்தத் தருணத்தை நாம் புறக்கணிக்காமல் செயலாக்கினால், அதுவே நம்மை உயர்த்தும் முதல் படியாகும் என்பதை இக்கதை நினைவூட்டுகிறது.

இராமாயணம் முழுவதிலும் இந்த அருள் இழையோடுகிறது. இராமன் காட்டில் அடைக்கலம் புகுந்த விபீடணனை ஏற்றது, ஜடாயுவுக்குத் தானே இறுதிக் கடன் செய்தது, சபரியின் எச்சில் பழங்களை அன்போடு ஏற்றது ஆகியவை எல்லாம் அருளின் வெவ்வேறு முகங்கள். 'கருணைக் கடல்' என்று இராமன் போற்றப்படுவதற்கு அடிப்படை, இக்காவியம் பிறந்த அந்த முதல் நொடியின் இரக்கமே.

இன்றும் நம் ஊர்களில் வால்மீகி ஜெயந்தி கொண்டாடப்படும்போது இந்தக் கதை நினைவுகூரப்படுகிறது. ஒரு பறவையின் அழுகை ஒரு பேரிலக்கியத்தைப் பிறப்பித்தது என்ற எண்ணம், சிறு உயிர்களின் துயரையும் புறக்கணிக்கக் கூடாது என்ற பாடத்தை நமக்குத் தருகிறது. தெருவில் காயமுற்று விழுந்த ஒரு நாய்க்கு நீர் தருபவர், மரக்கிளையில் சிக்கிய பறவையைக் காப்பவர், வெயிலில் நிற்கும் ஒரு பசுவுக்குத் தண்ணீர் காட்டுபவர் ஆகியோரின் செயல்கள் வால்மீகியின் அந்த முதல் நொடிக் கருணையின் சிறு எதிரொலிகளே.

Chapter story

Valmiki and the Krauncha Bird

In the Bala Kanda of the Ramayana we read of an event in the life of the sage Valmiki. One day Valmiki went with his disciple Bharadvaja to bathe at the river Tamasa. Delighted by the clear water, he noticed a pair of krauncha birds on a branch, inseparable and cooing to each other. The loving sight filled his heart.

At that moment an arrow shot by a hunter struck the male bird. It fell, writhing, and died. The female circled in the sky, crying for her lost mate, and her cry pierced the sage's heart. Compassion, which makes another's suffering one's own, rose in him. He turned to the hunter and spoke words to the effect: 'Nishada, you will not enjoy lasting repute, for you have killed one of a pair of birds united in love.'

Valmiki marvelled that words born of anger had fallen into a measured rhythm. 'Born of sorrow, shoka, it has become shloka,' he told his disciple. Later Brahma appeared and told him to compose the story of Rama in that very metre. So was born the Ramayana, the first great poem.

What is worth noting is that the epic begins in pity for a living creature. A tradition says that before this Valmiki had been a hunter named Ratnakara who was changed by the sage Narada's counsel; some regard this as a later development in the tradition. In any case, the text itself says that a heart moved by the grief of a bird became the doorway to a poem.

This shows the power of compassion. The heart that trembled for a bird was the heart that later sang Rama's righteous tale. Without compassion there is no poetry, and without compassion there is no dharma.

In our own lives there come moments when a small creature's suffering softens the heart. If we do not push such a moment aside but turn it into action, it becomes the first step of our uplift. The Ramayana begins, in the text itself, with Valmiki asking Narada who in the world is truly full of wisdom, dharma and valour, and Narada briefly tells him the story of Rama. That tale was deep in the sage's mind on the very day he went to the Tamasa, so we may understand that a sage already filled with the gracious image of Rama could not bear the sight of a bird in pain. Bharadvaja noticed the change in his teacher's face; seeing him repeat the words again and again, the disciple memorised them and marvelled at their beauty. Back at the hermitage Valmiki could not forget the cry of the bird, and that tenderness opened the way for Brahma's visit and for the epic. Compassion runs through the whole Ramayana: Rama accepting Vibhishana who sought refuge, performing the last rites of Jatayu himself, and receiving Shabari's tasted fruits with love are different faces of arul. The reason Rama is praised as an ocean of compassion lies in the pity of that first moment from which the epic was born.

முக்கியப் பாடங்கள்

அருட்செல்வமே செல்வங்களுள் சிறந்த செல்வம்; பொருட்செல்வம் இழிந்தவரிடமும் இருக்கும்.
எல்லா நெறிகளையும் ஆராய்ந்தாலும் இறுதியில் துணையாவது அருளே.
எல்லா உயிர்களையும் காக்கும் அருளுடையவர் அச்சத்திலிருந்தும் துன்பத்திலிருந்தும் காக்கப்படுவர்.
அருளில்லாதவர் பொருள் இருந்தும் வறியவரே; அவர் செய்யும் அறமும் பயன் தராது.
வலியவர் முன் நாம் நடுங்குவதை நினைத்து, மெலியவரிடம் இரக்கம் காட்ட வேண்டும்.

Key lessons

The wealth of compassion is the best of all wealth; material riches may be found even with the base.
After examining every path, compassion proves the true support.
The merciful, who protect all lives, are themselves protected from fear and suffering.
The merciless are poor though rich in goods, and their charity bears no fruit.
Remember how you tremble before the strong, and show mercy to the weak.