Kural 749 · முனைமுகத்து மாற்றலர் சாய வினைமுகத்து

அபிமன்யுவும் சக்கர வியூகமும்

மகாபாரதத்தின் துரோண பர்வம் குருக்ஷேத்திரப் போரின் பதின்மூன்றாம் நாளைக் கூறுகிறது. துரோணாசாரியார் சக்கர வியூகம் என்ற படை அமைப்பை உருவாக்கினார். அது ஒரு சுழல் போன்ற வட்ட வடிவ அமைப்பு; உள்ளே நுழைவது கடினம், வெளியே வருவதும் கடினம். அது ஒரு நகரும் கோட்டை போன்றது.

அந்த வியூகத்தை உடைக்கும் அறிவு அர்ஜுனனுக்கும் கிருஷ்ணனுக்கும் மட்டுமே இருந்தது என்று பாரதம் சொல்கிறது. அன்று அர்ஜுனன் வேறு பக்கம் போரில் இழுக்கப்பட்டிருந்தான். அவன் மகன் அபிமன்யு தாயின் வயிற்றில் இருக்கும்போதே வியூகத்துக்குள் நுழையும் வழியைக் கேட்டறிந்தவன். வெளியே வரும் முறையை அவன் அறியாதவன்.

யுதிஷ்டிரர் அபிமன்யுவை வியூகத்துக்குள் நுழைந்து வழி திறக்கச் சொன்னார். பீமன் முதலிய வீரர்கள் அவனைப் பின்தொடர்வார்கள் என்று உறுதி கூறினர். அபிமன்யு வியூகத்தைத் தகர்த்து நுழைந்து எண்ணற்ற வீரர்களை வீழ்த்தினான். ஆனால் ஜயத்ரதன் பின்தொடர்ந்தவர்களைத் தடுத்தான்.

உள்ளே தனியாக நின்ற அபிமன்யுவை துரோணர், கர்ணன், கிருபர் உள்ளிட்ட பல வீரர்கள் சூழ்ந்து தாக்கினர். அவன் தனியாகப் போராடியும் இறுதியில் வீழ்ந்தான் என்று பாரதம் சொல்கிறது.

இந்தக் கதையில் சக்கர வியூகம் ஒரு அரணாகச் செயல்படுகிறது: முனையிலேயே வீரர்கள் வீழ்கிறார்கள். வள்ளுவரின் 'முனைமுகத்து மாற்றலர் சாய' என்ற சொல் இங்கே நினைவுக்கு வருகிறது. இதைக் கட்டியவர் துரோணர்; அதன் வலிமை அவர்களின் செயல்திறனிலும் ஒற்றுமையிலும் இருந்தது. அபிமன்யுவின் வீரம் அதைத் தகர்த்தது போல் தெரிந்தாலும், அவனுக்குத் துணை இல்லாததால் வெல்ல முடியவில்லை. அரண் அமைப்பு மட்டுமன்றி அதைச் செயல்படுத்தும் மனிதரின் ஒத்துழைப்பும் முக்கியம் என்பதை இது காட்டுகிறது. அபிமன்யுவின் தியாகம் இன்றும் மதிக்கப்படுகிறது.

சக்கர வியூகத்தை ஒரு கற்பனையான கோட்டை எனலாம்; அது வீரர்களின் ஒத்துழைப்பில் மட்டுமே நிற்கும் அமைப்பு. அபிமன்யு அதில் நுழைந்தபோது, ஒவ்வொரு வரிசையும் அவனைத் தடுத்தது. அவன் எந்த வரிசையிலும் தோற்கவில்லை; ஆனால் இறுதியில் எல்லா வரிசைகளும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து அவனைச் சூழ்ந்தன. அமைப்பின் வலிமை தனிநபரை விஞ்சும் என்பதை இது காட்டுகிறது. அதேசமயம் அபிமன்யுவின் வீரம் நம் மரபில் என்றும் போற்றப்படுகிறது. அபிமன்யுவின் கதை நம் மரபில் ஒரு பாடமாகவும் சொல்லப்படுகிறது: அறிவு முழுமையாக இல்லையென்றால், வீரம் மட்டும் போதாது. முழுமையான அறிவு, துணை, ஒற்றுமை ஆகியவை சேரும்போதே வெற்றி உறுதி.

Abhimanyu and the Chakravyuha

The Drona Parva of the Mahabharata tells of the thirteenth day of the Kurukshetra war. Dronacharya formed the battle array called the Chakravyuha. It was a spiral, circular formation, hard to enter and hard to leave. It was like a moving fort.

The Mahabharata says only Arjuna and Krishna knew how to break that array. That day Arjuna had been drawn away into battle elsewhere. His son Abhimanyu had learned in his mother's womb the way to enter the array, but not how to come out.

Yudhishthira asked Abhimanyu to enter and open a way. Warriors like Bhima assured him they would follow. Abhimanyu broke in and felled countless warriors. But Jayadratha held back those who followed.

Alone inside, Abhimanyu was surrounded and attacked by many warriors including Drona, Karna and Kripa. Although he fought alone, he finally fell, the Mahabharata says.

In this story the Chakravyuha works as a fort, in which warriors fall at the front itself. Valluvar's phrase 'at the front the enemies fall' comes to mind. Drona built it, and its strength lay in the skill and unity of those who held it. Although Abhimanyu's valour seemed to shatter it, without support he could not win. It shows that not only the structure of a fort but the co-operation of the people who operate it is important. Abhimanyu's sacrifice is still honoured today.