திருவாசகம் 110 · மறுத்தனன் யான் உன் அருள் அறியாமையின் என் மணியே

Verse 110 · Thiruvasagam · Manikkavasagar

Neethal Vinnappam · Verse 6 of 50

மறுத்தனன் யான் உன் அருள் அறியாமையின் என் மணியேவெறுத்து எனை நீ விட்டிடுதி கண்டாய் வினையின் தொகுதிஒறுத்து எனை ஆண்டுகொள் உத்தர கோச மங்கைக்கு அரசேபொறுப்பார் அன்றே பெரியோர் சிறுநாய்கள் தம் பொய்யினையே.

Maruththanan yaan un arul ariyaamaiyin en maniyae / Veruththu enai nee vittituthi kantaay vinaiyin thokuthi / Oruththu enai aantukol uththara koasa mangkaikku arasae / Poruppaar anrae periyoar sirunaaykal tham poyyinaiyae.

பொருள்

என் மணியே! அறியாமையால் உன் அருளை நான் மறுத்தேன். அதற்காக வெறுத்து என்னைக் கைவிடாதே, பார்! என் வினைகளின் தொகுதியைத் தண்டித்து அழித்து என்னை ஆண்டுகொள், உத்தரகோசமங்கையின் அரசே! சிறிய நாய்களின் பொய்யைப் பெரியோர் பொறுத்துக்கொள்வார்கள் அல்லவா!

Meaning

O my gem, I refused your grace out of ignorance. Do not grow weary of me and forsake me for it, see! Punish and destroy the whole heap of my karma, and take me as yours, O King of Uthirakosamangai! Do not the great bear with the falsehood of little dogs?

சொற்பொருள் Word by word

மறுத்தனன்: மறுத்தேன்
அறியாமையின்: அறியாமையால்
வெறுத்து: வெறுப்புக் கொண்டு
வினையின் தொகுதி: வினைகளின் குவியல்
ஒறுத்து: தண்டித்து
பொறுப்பார்: பொறுத்துக்கொள்வார்
பெரியோர்: பெரியவர்கள்
சிறுநாய்: சிறிய நாய்

விளக்கம்

முந்தைய பாடலின் இறுதிச் சொல் 'மறுத்தனனே' இந்தப் பாடலின் தொடக்கம். அடிகள் தம் மறுப்புக்குக் காரணம் சொல்கிறார்: அறியாமை. சைவ சித்தாந்தத்தில் ஆணவ மலம் அறியாமையின் வேர்; அதுவே அருளை மறுக்கச் செய்கிறது.

'ஒறுத்து எனை ஆண்டுகொள்' என்பது நுட்பமான வேண்டுகோள்: என்னைத் தண்டிக்காதே என்று அல்ல, என் வினையைத் தண்டித்து என்னை ஆண்டுகொள் என்கிறார். தாய் குழந்தையின் நோயை நீக்க மருந்து கொடுப்பது போல, இறைவன் தரும் துன்பமும் வினையை அழிக்கும் மருந்தே.

Explanation

The last word of the previous verse, 'I refused', opens this one, and the poet gives the reason: ignorance. In Saiva Siddhanta the bond of ego is the root of ignorance, and it is what makes the soul refuse grace.

'Punish my karma and take me' is a careful plea. He does not say 'do not punish me'; he asks the Lord to punish the karma and keep the man. As a mother gives bitter medicine to cure her child, even the suffering the Lord sends is medicine that destroys karma.

திருவாதவூரர் புராணம் (கடவுள் மாமுனிவர்); உத்தரகோசமங்கைத் தலமரபு

உத்தரகோசமங்கையில் மீண்ட குரு

பெருந்துறையில் குருவும் அடியார்களும் மறைந்தபின், மாணிக்கவாசகர் தனியாக ஊர் ஊராக அலைந்தார். அவர் உள்ளத்தில் ஒரே கேள்வி: 'என்னை ஏன் விட்டுச் சென்றாய்?' அந்த அலைச்சலில் அவர் பாண்டி நாட்டின் தென்கிழக்கில் உள்ள உத்தரகோசமங்கை என்ற பழம்பெரும் தலத்தை அடைந்தார்.

உத்தரகோசமங்கை மிகப் பழமையான தலம். இங்கே இறைவன் உமைக்கு வேதங்களின் மறைபொருளை உபதேசித்தான் என்பது தலமரபு; 'உத்தரம்' என்றால் உபதேசம், 'கோசம்' என்றால் மறைபொருள். ஆயிரம் முனிவர்கள் தவம் செய்த இடம் என்றும், மரகதக் கல்லால் ஆன நடராசர் திருமேனி இங்கே உள்ளது என்றும் போற்றப்படுகிறது. 'ஆதி சிதம்பரம்' என்றும் இது அழைக்கப்படுகிறது.

அந்தக் கோயிலில் அடிகள் நெஞ்சுருகி நின்று, 'கைவிடாதே, கைவிடாதே' என்று ஐம்பது பாடல்களால் கதறினார். அவர் கண்ணீரைக் கண்டு இரங்கிய இறைவன், பெருந்துறையில் காட்டிய அதே குரு வடிவில் மீண்டும் அவருக்குக் காட்சி தந்தான் என்று திருவாதவூரர் புராணம் சொல்கிறது. 'நான் உன்னைக் கைவிடவில்லை; தில்லைக்கு வா' என்ற அந்த அருளே அடிகளை மீண்டும் நடக்கச் செய்தது. ஒவ்வொரு பாடலிலும் 'உத்தரகோசமங்கைக்கு அரசே' என்று அவர் அழைப்பது, அந்த மீண்டும் வந்த அருளுக்கான நன்றி.

Thiruvathavurar Puranam of Kadavul Mamunivar; temple tradition of Uthirakosamangai

The Guru Who Returned at Uthirakosamangai

After the guru and his devotees vanished at Perunthurai, Manikkavasagar wandered alone from town to town with a single question in his heart: 'Why did you leave me behind?' His wandering brought him to Uthirakosamangai, an ancient shrine in the south-east of the Pandya land.

Uthirakosamangai is very old. Temple tradition says that here the Lord taught Uma the secret meaning of the Vedas; 'uthiram' means teaching and 'kosam' a hidden treasure. It is honoured as a place where a thousand sages did penance, and as the home of a Nataraja carved from emerald. It is also called 'the first Chidambaram'.

Standing in that temple with a breaking heart, the poet cried out in fifty verses, 'Do not forsake me, do not forsake me.' The Thiruvathavurar Puranam says the Lord, moved by his tears, appeared to him again in the very guru form he had shown at Perunthurai. That grace, 'I have not abandoned you; come to Thillai', set him walking once more. In every verse he calls on the 'King of Uthirakosamangai', in thanks for that returning grace.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் ஒருவரின் 'பொய்யை' பெரிய மனதுடன் பொறுத்துக்கொண்டதுண்டா?

To reflect on

Have you ever borne someone's falsehood with a big heart?