திருவாசகம் 143 · தனித்துணை நீநிற்க யான் தருக்கித்தலை யால் நடந்த

Verse 143 · Thiruvasagam · Manikkavasagar

Neethal Vinnappam · Verse 39 of 50

தனித்துணை நீநிற்க யான் தருக்கித்தலை யால் நடந்தவினைத்துணை யேனை விடுதிகண்டாய் வினை யேனுடையமனத்துணை யேஎன்தன் வாழ்முதலே எனக் கெய்ப்பில்வைப்பேதினைத்துணை யேனும் பொறேன் துயராக்கையின் திண்வலையே.

Thaniththunai neenirka yaan tharukkiththalai yaal natantha / Vinaiththunai yaenai vituthikantaay vinai yaenutaiya / Manaththunai yaeenthan vaazhmuthalae enak keyppilvaippae / Thinaiththunai yaenum poraen thuyaraakkaiyin thinvalaiyae.

பொருள்

நீ ஒப்பற்ற துணையாக நிற்க, நான் செருக்கடைந்து தலைகீழாக நடந்து, வினையையே துணையாகக் கொண்டேன். அப்படிப்பட்ட என்னைக் கைவிடாதே, பார்! தீவினையுடைய என் மனத்துக்குத் துணையே! என் வாழ்வின் முதலே! நான் இளைத்தபோது எனக்குச் சேமிப்பே! துன்பம் தரும் இந்த உடலின் உறுதியான வலையைத் தினையளவும் பொறுக்கமாட்டேன்.

Meaning

While you stood as my one companion, I grew proud and walked on my head, and took karma for my companion. Do not forsake me, see! O companion of my mind, though I am of evil karma! O root of my life! O treasure kept for me in my weariness! I cannot bear, even for a millet seed's worth, the strong net of this suffering body.

சொற்பொருள் Word by word

தனித்துணை: ஒப்பற்ற துணை
தருக்கி: செருக்கடைந்து
தலையால் நடந்த: தலைகீழாக நடந்த
வினைத்துணையேன்: வினையைத் துணையாகக் கொண்டவன்
மனத்துணை: மனத்துக்குத் துணை
வாழ்முதல்: வாழ்வின் மூலம்
எய்ப்பில் வைப்பு: இளைத்த காலத்துச் சேமிப்பு
தினைத்துணை: தினையளவு
திண்வலை: உறுதியான வலை

விளக்கம்

'தலையால் நடந்த' என்பது அகங்காரத்தின் நிலை: எல்லாம் தலைகீழாக இருக்கிறது. இறைவன் துணையாக நிற்கும்போது வினையைத் துணையாகத் தேர்ந்தது போல. முந்தைய பாடலின் 'தனித்துணை' இங்கே தொடக்கமாகிறது.

'ஆக்கையின் திண்வலை' உடலை வலையாகக் காண்கிறது: உயிர் அதில் அகப்பட்ட பறவை. சைவ சித்தாந்தத்தில் உடல் மாயையால் ஆனது; வினைப்பயனை அனுபவிக்க ஆன்மாவுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கருவி. கருவியே சிறையாகிவிடும்போது அது வலை.

Explanation

'Walking on my head' is the state of ego: everything upside down, like choosing karma as a companion while the Lord stands beside you. 'Matchless companion' from the last verse opens this one.

'The strong net of this body' sees the body as a net and the life as a bird caught in it. In Saiva Siddhanta the body is made of maya, a tool given to the soul to live out its karma. When the tool becomes a prison, it is a net.

திருவாதவூரர் புராணம் (கடவுள் மாமுனிவர்); உத்தரகோசமங்கைத் தலமரபு

உத்தரகோசமங்கையில் மீண்ட குரு

பெருந்துறையில் குருவும் அடியார்களும் மறைந்தபின், மாணிக்கவாசகர் தனியாக ஊர் ஊராக அலைந்தார். அவர் உள்ளத்தில் ஒரே கேள்வி: 'என்னை ஏன் விட்டுச் சென்றாய்?' அந்த அலைச்சலில் அவர் பாண்டி நாட்டின் தென்கிழக்கில் உள்ள உத்தரகோசமங்கை என்ற பழம்பெரும் தலத்தை அடைந்தார்.

உத்தரகோசமங்கை மிகப் பழமையான தலம். இங்கே இறைவன் உமைக்கு வேதங்களின் மறைபொருளை உபதேசித்தான் என்பது தலமரபு; 'உத்தரம்' என்றால் உபதேசம், 'கோசம்' என்றால் மறைபொருள். ஆயிரம் முனிவர்கள் தவம் செய்த இடம் என்றும், மரகதக் கல்லால் ஆன நடராசர் திருமேனி இங்கே உள்ளது என்றும் போற்றப்படுகிறது. 'ஆதி சிதம்பரம்' என்றும் இது அழைக்கப்படுகிறது.

அந்தக் கோயிலில் அடிகள் நெஞ்சுருகி நின்று, 'கைவிடாதே, கைவிடாதே' என்று ஐம்பது பாடல்களால் கதறினார். அவர் கண்ணீரைக் கண்டு இரங்கிய இறைவன், பெருந்துறையில் காட்டிய அதே குரு வடிவில் மீண்டும் அவருக்குக் காட்சி தந்தான் என்று திருவாதவூரர் புராணம் சொல்கிறது. 'நான் உன்னைக் கைவிடவில்லை; தில்லைக்கு வா' என்ற அந்த அருளே அடிகளை மீண்டும் நடக்கச் செய்தது. ஒவ்வொரு பாடலிலும் 'உத்தரகோசமங்கைக்கு அரசே' என்று அவர் அழைப்பது, அந்த மீண்டும் வந்த அருளுக்கான நன்றி.

Thiruvathavurar Puranam of Kadavul Mamunivar; temple tradition of Uthirakosamangai

The Guru Who Returned at Uthirakosamangai

After the guru and his devotees vanished at Perunthurai, Manikkavasagar wandered alone from town to town with a single question in his heart: 'Why did you leave me behind?' His wandering brought him to Uthirakosamangai, an ancient shrine in the south-east of the Pandya land.

Uthirakosamangai is very old. Temple tradition says that here the Lord taught Uma the secret meaning of the Vedas; 'uthiram' means teaching and 'kosam' a hidden treasure. It is honoured as a place where a thousand sages did penance, and as the home of a Nataraja carved from emerald. It is also called 'the first Chidambaram'.

Standing in that temple with a breaking heart, the poet cried out in fifty verses, 'Do not forsake me, do not forsake me.' The Thiruvathavurar Puranam says the Lord, moved by his tears, appeared to him again in the very guru form he had shown at Perunthurai. That grace, 'I have not abandoned you; come to Thillai', set him walking once more. In every verse he calls on the 'King of Uthirakosamangai', in thanks for that returning grace.

சிந்தனைக்கு

எந்தத் துணையை விட்டுவிட்டு, தவறான துணையைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறீர்கள்?

To reflect on

Have you ever chosen the wrong companion while the right one stood beside you?