திருவாசகம் 149 · பாடிற்றிலேன் பணியேன் மணிநீயொளித் தாய்க்குப்பச்சூன்

Verse 149 · Thiruvasagam · Manikkavasagar

Neethal Vinnappam · Verse 45 of 50

பாடிற்றிலேன் பணியேன் மணிநீயொளித் தாய்க்குப்பச்சூன்வீடிற்றிலேனை விடுதிகண்டாய் வியந்தாங் கலறித்தேடிற்றிலேன் சிவனெவ்விடத்தான்எவர் கண்டனரென்றுஓடிற்றிலேன் கிடந்துள்ளுருகேன் நின்றுழைத்தனனே.

Paatirrilaen paniyaen manineeyolith thaaykkuppassoon / Veetirrilaenai vituthikantaay viyanthaang kalarith / Thaetirrilaen sivanevvitaththaanevar kantanarenru / Oatirrilaen kitanthullurukaen ninruzhaiththananae.

பொருள்

நான் உன்னைப் பாடவில்லை; பணியவில்லை. மணியே! நீ மறைந்தபோது இந்தப் பச்சைச் சதை உடலை விட்டு நீங்கவில்லை. அப்படிப்பட்ட என்னைக் கைவிடாதே, பார்! வியந்து கதறித் தேடவில்லை; 'சிவன் எங்கே இருக்கிறான்? யார் கண்டார்?' என்று ஓடவில்லை; தரையில் கிடந்து உள்ளம் உருகவில்லை. வெறுமனே நின்று உழன்றேன்.

Meaning

I did not sing of you; I did not bow. O gem, when you hid yourself, I did not cast off this raw body of flesh. Do not forsake me, see! I did not cry out in wonder and search; I did not run asking, 'Where is Siva? Who has seen him?'; I did not lie on the ground and melt within. I only stood there and toiled.

சொற்பொருள் Word by word

பாடிற்றிலேன்: பாடவில்லை
பணியேன்: பணியவில்லை
ஒளித்தாய்: மறைந்தாய்
பச்சூன்: பச்சைச் சதை (உடல்)
வீடிற்றிலேன்: விடவில்லை
வியந்து ஆங்கு அலறி: வியந்து கதறி
தேடிற்றிலேன்: தேடவில்லை
ஓடிற்றிலேன்: ஓடவில்லை
உழைத்தனன்: உழன்றேன்

விளக்கம்

'சிவன் எவ்விடத்தான், எவர் கண்டனர் என்று ஓடிற்றிலேன்' என்ற வரி உருக்கமானது. காதலனைப் பிரிந்த காதலி ஊர் ஊராகத் தேடுவது போல, அடியார்கள் இறைவனைத் தேடி அலைந்தனர். ஆண்டாளும் 'எங்கே கண்டீர்?' என்று மேகங்களைக் கேட்டாள். அந்த ஏக்கம் தமக்கு இல்லையே என்று அடிகள் வருந்துகிறார்.

'மணி நீ ஒளித்தாய்க்கு' என்பது பெருந்துறையில் இறைவன் மறைந்ததை நினைவூட்டுகிறது. அந்தக் கணத்தில் உயிரையே விட்டிருக்க வேண்டும் என்று அடிகள் நினைக்கிறார்; ஆனால் 'நின்று உழைத்தனனே'.

Explanation

'I did not run asking, Where is Siva? Who has seen him?' is a moving line. Like a lover searching village after village for the beloved, devotees wandered in search of the Lord. Andal asked the clouds, 'Where did you see him?' The poet grieves that he has no such longing.

'When you, gem, hid yourself' recalls the Lord vanishing at Perunthurai. The poet feels he should have given up his life in that moment, but he only 'stood and toiled'.

திருவாதவூரர் புராணம் (கடவுள் மாமுனிவர்); உத்தரகோசமங்கைத் தலமரபு

உத்தரகோசமங்கையில் மீண்ட குரு

பெருந்துறையில் குருவும் அடியார்களும் மறைந்தபின், மாணிக்கவாசகர் தனியாக ஊர் ஊராக அலைந்தார். அவர் உள்ளத்தில் ஒரே கேள்வி: 'என்னை ஏன் விட்டுச் சென்றாய்?' அந்த அலைச்சலில் அவர் பாண்டி நாட்டின் தென்கிழக்கில் உள்ள உத்தரகோசமங்கை என்ற பழம்பெரும் தலத்தை அடைந்தார்.

உத்தரகோசமங்கை மிகப் பழமையான தலம். இங்கே இறைவன் உமைக்கு வேதங்களின் மறைபொருளை உபதேசித்தான் என்பது தலமரபு; 'உத்தரம்' என்றால் உபதேசம், 'கோசம்' என்றால் மறைபொருள். ஆயிரம் முனிவர்கள் தவம் செய்த இடம் என்றும், மரகதக் கல்லால் ஆன நடராசர் திருமேனி இங்கே உள்ளது என்றும் போற்றப்படுகிறது. 'ஆதி சிதம்பரம்' என்றும் இது அழைக்கப்படுகிறது.

அந்தக் கோயிலில் அடிகள் நெஞ்சுருகி நின்று, 'கைவிடாதே, கைவிடாதே' என்று ஐம்பது பாடல்களால் கதறினார். அவர் கண்ணீரைக் கண்டு இரங்கிய இறைவன், பெருந்துறையில் காட்டிய அதே குரு வடிவில் மீண்டும் அவருக்குக் காட்சி தந்தான் என்று திருவாதவூரர் புராணம் சொல்கிறது. 'நான் உன்னைக் கைவிடவில்லை; தில்லைக்கு வா' என்ற அந்த அருளே அடிகளை மீண்டும் நடக்கச் செய்தது. ஒவ்வொரு பாடலிலும் 'உத்தரகோசமங்கைக்கு அரசே' என்று அவர் அழைப்பது, அந்த மீண்டும் வந்த அருளுக்கான நன்றி.

Thiruvathavurar Puranam of Kadavul Mamunivar; temple tradition of Uthirakosamangai

The Guru Who Returned at Uthirakosamangai

After the guru and his devotees vanished at Perunthurai, Manikkavasagar wandered alone from town to town with a single question in his heart: 'Why did you leave me behind?' His wandering brought him to Uthirakosamangai, an ancient shrine in the south-east of the Pandya land.

Uthirakosamangai is very old. Temple tradition says that here the Lord taught Uma the secret meaning of the Vedas; 'uthiram' means teaching and 'kosam' a hidden treasure. It is honoured as a place where a thousand sages did penance, and as the home of a Nataraja carved from emerald. It is also called 'the first Chidambaram'.

Standing in that temple with a breaking heart, the poet cried out in fifty verses, 'Do not forsake me, do not forsake me.' The Thiruvathavurar Puranam says the Lord, moved by his tears, appeared to him again in the very guru form he had shown at Perunthurai. That grace, 'I have not abandoned you; come to Thillai', set him walking once more. In every verse he calls on the 'King of Uthirakosamangai', in thanks for that returning grace.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் உண்மையாக 'தேடி ஓடிய' ஒன்று உண்டா?

To reflect on

Is there anything you have truly run in search of?