பெரியபுராணம் (சேக்கிழார்), கண்ணப்ப நாயனார் புராணம்; திருக்காளத்தித் தலமரபுகண்ணைக் கொடுத்த கண்ணப்பர்
பொத்தப்பி நாட்டில் வேடர் தலைவனின் மகனாகத் திண்ணன் பிறந்தான். ஒருநாள் வேட்டையில் ஒரு பன்றியைத் துரத்திக்கொண்டு காளத்தி மலைக்கு வந்தான். மலை மேல் ஒரு இலிங்கத்தைக் கண்டதும் அவன் உள்ளம் உருகியது. 'என் அப்பன் இங்கே தனியாக இருக்கிறானே, யார் உணவு தருவார்?' என்று கலங்கினான்.
அவனுக்கு ஆகம விதிகள் எதுவும் தெரியாது. ஆற்று நீரை வாயில் நிரப்பி வந்து இலிங்கத்தின் மேல் உமிழ்ந்தான்; தலையில் சூடி வந்த பூக்களை அணிவித்தான்; நன்றாகச் சுவைத்துப் பார்த்துப் பக்குவமாகச் சுட்ட இறைச்சியைப் படைத்தான். இரவு முழுதும் வில்லோடு காவல் நின்றான். காலையில் வழக்கமாகப் பூசை செய்யும் சிவகோசரியார் இந்தக் கோலத்தைக் கண்டு வருந்தினார். இறைவன் அவர் கனவில் தோன்றி, 'நாளை மறைந்திருந்து பார்' என்றான்.
மறுநாள் திண்ணன் வந்தபோது இலிங்கத்தின் ஒரு கண்ணிலிருந்து இரத்தம் வழிந்தது. பதறிய திண்ணன் பச்சிலை மருந்து போட்டும் நிற்கவில்லை. 'ஊனுக்கு ஊன்' என்று நினைத்துத் தன் அம்பால் தன் கண்ணைப் பிடுங்கி அப்பினான்; இரத்தம் நின்றது. மகிழ்ந்து ஆடினான். அப்போது மறு கண்ணிலும் இரத்தம் வழிந்தது. அடையாளம் தெரியத் தன் செருப்புக் காலை அந்தக் கண்ணில் ஊன்றி, இரண்டாம் கண்ணையும் பிடுங்க அம்பை எடுத்தான். அப்போது இறைவனின் கை வெளிப்பட்டு அவன் கையைப் பிடித்து, 'நில்லு கண்ணப்ப! நில்லு கண்ணப்ப! நில்லு கண்ணப்ப!' என்று மூன்று முறை சொல்லியது. அவனுக்குக் கண் திரும்பக் கிடைத்தது; 'கண்ணப்பர்' என்ற பெயரும் கிடைத்தது. இறைவன் 'என் வலப்பக்கத்தில் என்றும் நிற்பாயாக' என்று அருளினான். ஆறு நாளில் முத்தி பெற்றவர் என்று அவரைப் போற்றுவர். மணிவாசகர் 'கண்ணப்பன் ஒப்பதோர் அன்பின்மை கண்டபின்னும் என்னை ஆட்கொண்டான்' என்று பாடும்போது, இந்த அன்பின் அளவுகோலை வைத்தே தம்மை அளக்கிறார்.
Periya Puranam (Sekkizhar), the life of Kannappa Nayanar; temple tradition of ThirukkalahastiKannappar, Who Gave His Eyes
Thinnan was born the son of a hunter chief in the hill country of Pothappi. One day, chasing a wild boar, he came to the hill of Kalahasti. When he saw a linga on the hilltop, his heart melted. 'My Father is here all alone. Who will bring him food?' he worried.
He knew nothing of the rules of worship. He filled his mouth with river water and poured it over the linga; he decked it with the flowers he had worn in his own hair; he offered meat he had roasted with care and tasted himself to be sure it was good. All night he stood guard with his bow. In the morning the priest Sivagochariyar, who performed the daily worship, was distressed to see all this. The Lord came to him in a dream and said, 'Hide tomorrow and watch.'
The next day, when Thinnan came, blood was flowing from one eye of the linga. Frantic, he put on healing herbs, but the blood did not stop. Thinking 'flesh heals flesh', he gouged out his own eye with his arrow and pressed it on; the bleeding stopped, and he danced for joy. Then the other eye began to bleed. To mark the spot, he planted his sandalled foot on it and raised his arrow to his second eye. At that moment the Lord's hand came out and caught his hand, and a voice said three times, 'Stop, Kannappa!' His sight was restored and he was named Kannappar, 'the one who gave his eye'. The Lord granted that he would stand forever at his right side; he is remembered as the saint who reached release in six days. When Manikkavasagar sings that the Lord took him even after seeing he had no love like Kannappan's, it is by this love that he measures himself.
