சிவமகாபுராணம்; கந்தபுராணம்; தேவாரம் (திருவதிகை வீரட்டானம்)புன்னகையால் எரிந்த முப்புரம்
தாரகாசுரனின் மூன்று மைந்தர்களான தாரகாட்சன், கமலாட்சன், வித்யுன்மாலி ஆகியோர் கடும் தவம் செய்து பிரமனிடம் வரம் பெற்றனர். மயன் என்ற அசுரத் தச்சன் அவர்களுக்குப் பொன், வெள்ளி, இரும்பு என்று மூன்று பறக்கும் நகரங்களைக் கட்டினான். ஆயிரம் ஆண்டுக்கு ஒருமுறை மூன்றும் ஒரே நேர்கோட்டில் வரும்போது ஒரே அம்பால் மட்டுமே அவற்றை அழிக்க முடியும் என்பது வரம். அந்த நகரங்களில் இருந்தபடி அசுரர்கள் மூவுலகையும் துன்புறுத்தினர்.
தேவர்கள் சிவனிடம் முறையிட்டனர். இறைவனுக்காக ஒரு பெரும் தேர் அமைக்கப்பட்டது: பூமியே தேர், சூரிய சந்திரர் சக்கரங்கள், நான்கு வேதங்கள் குதிரைகள், பிரமன் தேரோட்டி, மேரு மலை வில், வாசுகி நாண், திருமால் அம்பு. 'நம் உதவியால்தான் அவர் வெல்லப் போகிறார்' என்று தேவர்கள் நினைத்தனர். இறைவன் தேரில் கால் வைத்ததுமே அச்சு முறிந்தது; திருமால் காளையாகி அவரைத் தாங்கினார்.
மூன்று நகரங்களும் ஒரு கோட்டில் வந்தன. இறைவன் வில்லை வளைத்தான்; ஆனால் அம்பை எய்யவில்லை. அவன் ஒருமுறை புன்னகைத்தான். அந்தப் புன்னகையிலிருந்து எழுந்த நெருப்பில் மூன்று நகரங்களும் எரிந்து சாம்பலாயின. அந்த நகரங்களில் சிவனை வழிபட்டு வந்த மூன்று அசுரர்கள் மட்டும் காக்கப்பட்டு, இறைவனின் வாயில் காவலர்களாகவும் குடமுழா வாசிப்பவராகவும் ஆயினர். இது நடந்த இடம் திருவதிகை என்பது தலமரபு. சைவ சித்தாந்தம் இந்தக் கதையை உள்முகமாகப் படிக்கிறது: மூன்று நகரங்கள் ஆணவம், கன்மம், மாயை என்ற மூன்று மலங்கள்; அவை ஒன்றுசேரும் கணத்தில் அருளின் ஒரு புன்னகையே அவற்றை எரிக்கப் போதும். 'உளைந்தன முப்புரம், ஒருங்குடன் வெந்தவாறு' என்று திருவுந்தியார் இதையே தொடக்கமாகப் பாடுகிறது.
Siva Mahapurana; Kandha Puranam; Thevaram hymns of Thiruvathigai VeerattanamThe Three Cities Burned by a Smile
Tarakaksha, Kamalaksha and Vidyunmali, the three sons of the demon Taraka, won a boon from Brahma through fierce penance. The demon architect Maya built them three flying cities, of gold, silver and iron. By the boon, the cities could be destroyed only when all three came into a single line, once in a thousand years, and only by a single arrow. From those cities the demons tormented all three worlds.
The gods appealed to Siva, and a mighty chariot was built for him: the earth was its body, the sun and moon its wheels, the four Vedas its horses, Brahma its driver, Mount Meru the bow, the serpent Vasuki the string and Vishnu the arrow. The gods thought, 'He will win only because of our help.' The moment the Lord set foot on the chariot, its axle snapped, and Vishnu became a bull to bear him up.
The three cities came into line. The Lord drew the bow, but he never loosed the arrow. He smiled once, and from that smile rose a fire that burned the three cities to ash. Only three demons in those cities who had worshipped Siva were spared, and they became the guardians of his gates and his drummer. Temple tradition places this at Thiruvathigai. Saiva Siddhanta reads the story inwardly: the three cities are the three malas, anava, karma and maya, and in the moment they line up, a single smile of grace is enough to burn them. Thiruvunthiyar opens with exactly this: 'the three cities were shaken, and how they all burned together.'
