திருவாசகம் 315 · பூத்தாரும் பொய்கைப் புனலிதுவே எனக்கருதிப்

Verse 315 · Thiruvasagam · Manikkavasagar

Thiruthol Nokkam · Verse 1 of 14

பூத்தாரும் பொய்கைப் புனலிதுவே எனக்கருதிப்பேய்த்தேர் முகக்குறும் பேதைகுண மாகாமேதீர்த்தாய் திகழ்தில்லை அம்பலத்தே திருநடஞ்செய்கூத்தா உன் சேவடி கூடும்வண்ணந் தோணோக்கம்.

Pooththaarum poykaip punalithuvae enakkaruthip / Paeyththaer mukakkurum paethaikuna maakaamae / Theerththaay thikazhthillai ampalaththae thirunatanjsey / Kooththaa un saevati kootumvannan thoanoakkam.

பொருள்

பூக்கள் நிறைந்த பொய்கையின் நீர் இதுவே என்று நினைத்துக் கானல் நீரை முகக்கச் செல்லும் பேதையின் இயல்பு எனக்கு ஆகாதபடி தீர்த்தவனே! விளங்கும் தில்லை அம்பலத்தில் திருநடனம் செய்யும் கூத்தனே! உன் சிவந்த திருவடியைக் கூடும்படியாகத் தோணோக்கம் ஆடுவோம்!

Meaning

You saved me from being like the fool who takes a mirage for a pond full of flowers and runs to scoop up its water. O Dancer, who performs the holy dance in the Hall of shining Thillai! So that we may reach your red feet, let us play the tholnokkam!

சொற்பொருள் Word by word

பூத் தாரும்: பூக்கள் நிறைந்த
பொய்கை: குளம்
புனல்: நீர்
பேய்த்தேர்: கானல் நீர்
முகக்குறும்: முகக்க விரும்பும்
பேதை: அறிவில்லாதவள்
தீர்த்தாய்: நீக்கியவனே
கூத்தா: நடனமாடுபவனே
சேவடி: சிவந்த திருவடி
கூடும் வண்ணம்: சேரும்படி
தோணோக்கம்: தோள்நோக்கம் என்ற பெண்கள் விளையாட்டு
ஆடாமோ: ஆடுவோம் அல்லவா

விளக்கம்

திருத்தோணோக்கம் தில்லையில் பாடப்பட்டது. தோள்நோக்கம் என்பது பெண்கள் ஒருவர் தோளைப் பற்றி வட்டமாக ஆடும் விளையாட்டு என்று உரையாசிரியர்கள் சொல்கின்றனர். பதினான்கு பாடல்களும் 'தோணோக்கம்' என்று முடிகின்றன.

'பேய்த்தேர்' என்பது பாலைவனத்தில் நீர் போலத் தோன்றும் கானல். உலக இன்பங்கள் அப்படியே: தூரத்திலிருந்து நீராகத் தெரியும்; அருகே சென்றால் வெறும் மணல். ஆதி சங்கரரும் உலகை 'மிருகத் திருஷ்ணா', மான் துரத்தும் கானல் என்று உவமிக்கிறார். இறைவன் அந்த மயக்கத்தைத் தீர்த்தான்.

Explanation

Thiruthol Nokkam was sung at Thillai. Commentators say tholnokkam was a game in which girls held one another by the shoulder and danced in a ring. All fourteen verses end with 'tholnokkam'.

Peyther is the mirage that looks like water in the desert. Worldly pleasures are like that: water from far off, only sand up close. Adi Sankara too compares the world to the mirage a thirsty deer chases. The Lord cured that illusion.

பெரியபுராணம் (சேக்கிழார்), சண்டேசுவர நாயனார் புராணம்; திருச்சேய்ஞலூர்த் தலமரபு

பால் சொரிந்த சிறுவன் சண்டேசுவரர்

சோழ நாட்டில் மண்ணியாற்றங்கரையில் உள்ள திருச்சேய்ஞலூரில் எச்சதத்தன் என்ற அந்தணருக்கு விசாரசருமன் என்ற மகன் பிறந்தான். சிறு வயதிலேயே வேதங்களைக் கற்று, அவற்றின் பொருள் சிவனே என்று உணர்ந்தான். ஒருநாள் ஊர்ப் பசுக்களை மேய்க்கும் இடையன் ஒரு பசுவை அடிப்பதைக் கண்டு மனம் பதறி, 'இனி நானே இவற்றை மேய்ப்பேன்' என்றான்.

அவன் அன்போடு மேய்த்ததால் பசுக்கள் செழித்து, அவனைக் கண்டதுமே தாமாகப் பால் சொரிந்தன. அந்தப் பால் வீணாவதைக் கண்டு, ஆற்று மணலில் ஓர் இலிங்கம் அமைத்து, மலர்கள் சூட்டி, குடங்களில் பால் கறந்து அபிடேகம் செய்து வழிபட்டான். நாள்தோறும் இது தொடர்ந்தது; ஊருக்கு வேண்டிய பாலும் குறையவில்லை. ஆனால் 'பசுப் பாலை மணலில் கொட்டுகிறான்' என்று ஒருவர் எச்சதத்தனிடம் புகார் சொன்னார்.

மறுநாள் தந்தை மரத்தின் பின் மறைந்திருந்து பார்த்தார். மகன் வழிபாட்டில் ஆழ்ந்திருப்பதைக் கண்டு சினந்து, ஓடி வந்து அவனை அடித்தார்; பால் குடங்களை எட்டி உதைத்தார். பூசையில் மூழ்கியிருந்த சிறுவனுக்கு அடி தெரியவில்லை; பால் குடம் கவிழ்ந்ததும் சிவாபராதம் நடந்ததை உணர்ந்து, அருகில் கிடந்த ஒரு கோலை எடுத்து வீசினான். அது மழுவாக மாறித் தந்தையின் கால்களை வெட்டியது. சிறுவன் மீண்டும் பூசையைத் தொடர்ந்தான்.

அப்போது இறைவன் உமையோடு காளை மேல் தோன்றி, சிறுவனைத் தழுவி, 'நீ எனக்காகப் பெற்ற தந்தையையே வெட்டினாய். இனி நானே உனக்குத் தந்தை' என்றான். தன் சடையில் இருந்த கொன்றை மாலையை அவனுக்கு அணிவித்து, 'சண்டேசன்' என்ற பதவியைத் தந்து, தனக்குப் படைக்கும் உணவிலும், ஆடையிலும், மாலையிலும் பங்கு உனக்கே என்று அருளினான். தந்தைக்கும் உயிரும் முத்தியும் கிடைத்தது. இன்றும் சிவன் கோயில்களில் வழிபாட்டின் இறுதியில் சண்டேசுவரர் சன்னிதியில் வணங்கி, கோயிலில் இருந்து எதையும் எடுத்துச் செல்லவில்லை என்று காட்டுவது மரபு. 'பாதகமே சோறு பற்றினவா' என்று திருத்தோணோக்கம் பாடுவது இந்த வரலாற்றையே.

Periya Puranam (Sekkizhar), the life of Chandesvara Nayanar; temple tradition of Thiruseignalur

Chandesvara, the Boy Who Bathed the Lord in Milk

At Thiruseignalur on the banks of the Manni river in the Chola land, a Brahmin named Echadattan had a son, Vicharasarman. While still a boy he mastered the Vedas and understood that their meaning is Siva. One day he saw the village cowherd beating a cow, and in distress he said, 'From now on I will tend them myself.'

Under his loving care the cows thrived, and at the sight of him they let down their milk of their own accord. Not wanting it to go to waste, he made a linga of river sand, decked it with flowers, milked the cows into pots, and bathed the linga with the milk in worship. He did this every day, and the village never lacked milk. Still, someone complained to Echadattan that his son was pouring the cows' milk out on the sand.

The next day the father hid behind a tree and watched. Seeing his son absorbed in worship, he flew into a rage, ran up and beat him, and kicked over the pots of milk. Lost in worship, the boy did not feel the blows; but when the milk was spilled he knew an offence had been done against Siva. He picked up a stick lying nearby and flung it. It became an axe and cut his father's legs, and the boy returned to his worship.

Then the Lord appeared with Uma on the bull, embraced the boy and said, 'For my sake you struck down the father who begot you. From now on I am your father.' He placed the konrai garland from his own hair on the boy, made him Chandesvara, guardian of the Lord's possessions, and granted him a share of the food, cloth and garlands offered to the Lord. The father too was restored and given release. To this day, at the end of worship in a Siva temple, devotees bow at Chandesvara's shrine and show that they carry away nothing that belongs to the temple. When Thiruthol Nokkam sings that 'the crime became his food', this is the story.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் துரத்தும் எந்த இன்பம் கானல் நீராக இருக்கலாம்?

To reflect on

Which pleasure you are chasing might be a mirage?