திருவாசகம் 322 · மானம் அழிந்தோம் மதிமறந்தோம் மங்கைநல்லீர்

Verse 322 · Thiruvasagam · Manikkavasagar

Thiruthol Nokkam · Verse 8 of 14

மானம் அழிந்தோம் மதிமறந்தோம் மங்கைநல்லீர்வானந் தொழுந்தென்னன் வார்கழலே நினைத்தடியோம்ஆனந்தக் கூத்தன் அருள்பெறில் நாம் அவ்வண்ணமேஆனந்த மாகிநின் றாடாமே தோணோக்கம்.

Maanam azhinthoam mathimaranthoam mangkainalleer / Vaanan thozhunthennan vaarkazhalae ninaiththatiyoam / Aananthak kooththan arulperil naam avvannamae / Aanantha maakinin raataamae thoanoakkam.

பொருள்

நல்ல பெண்களே, நாம் மானம் இழந்தோம், அறிவு மறந்தோம். வானவர்கள் தொழும் தென்னவனின் நீண்ட கழலையே அடியோம் நினைத்தோம். ஆனந்தக் கூத்தனின் அருள் பெற்றால், நாம் அப்படியே ஆனந்தமாகி நின்று தோணோக்கம் ஆட மாட்டோமா!

Meaning

Good women, we have lost our sense of shame, we have forgotten our wits. We, his servants, have thought only of the long anklet-bound feet of the Lord of the South, whom the heavens worship. If we receive the grace of the Dancer of bliss, will we not become bliss itself and dance the tholnokkam just as we are?

சொற்பொருள் Word by word

மானம்: வெட்கம், மரியாதை உணர்வு
அழிந்தோம்: இழந்தோம்
மதி: அறிவு
மறந்தோம்: மறந்தோம்
வானம் தொழும்: தேவர்கள் வணங்கும்
தென்னன்: தென்னவன்
வார்கழல்: நீண்ட கழல்
ஆனந்தக் கூத்தன்: ஆனந்த நடனமாடுபவன்
அவ்வண்ணமே: அப்படியே
தோணோக்கம்: தோள்நோக்கம் என்ற பெண்கள் விளையாட்டு
ஆடாமோ: ஆடுவோம் அல்லவா

விளக்கம்

'மானம் அழிந்தோம் மதி மறந்தோம்' என்பது பக்திப் பித்தின் நிலை. உலகம் என்ன நினைக்கும் என்ற கவலை போய்விட்டது. காரைக்கால் அம்மையாரும், அப்பரும் இந்த நிலையில் வாழ்ந்தவர்கள். அன்பின் உச்சத்தில் சமூக மரியாதைகள் பொருளிழக்கின்றன.

'ஆனந்தமாகி நின்று ஆடாமே' என்பது ஆடுபவர் ஆனந்தமாகவே மாறுவது. நடராசன் ஆனந்தத் தாண்டவம் ஆடுகிறான்; அவன் அருள் பெற்றவரும் ஆனந்தமே ஆகி ஆடுகின்றனர். ஆடுபவனும் ஆடலும் ஒன்றாகும் நிலை.

Explanation

'We have lost our shame, we have forgotten our wits' is the madness of devotion. The worry about what the world will think is gone. Karaikkal Ammaiyar and Appar lived in this state. At the height of love, social propriety loses its meaning.

'Become bliss itself and dance' means the dancer turns into bliss. Nataraja dances the dance of bliss, and those who receive his grace become bliss and dance too, the state in which dancer and dance are one.

பெரியபுராணம் (சேக்கிழார்), சண்டேசுவர நாயனார் புராணம்; திருச்சேய்ஞலூர்த் தலமரபு

பால் சொரிந்த சிறுவன் சண்டேசுவரர்

சோழ நாட்டில் மண்ணியாற்றங்கரையில் உள்ள திருச்சேய்ஞலூரில் எச்சதத்தன் என்ற அந்தணருக்கு விசாரசருமன் என்ற மகன் பிறந்தான். சிறு வயதிலேயே வேதங்களைக் கற்று, அவற்றின் பொருள் சிவனே என்று உணர்ந்தான். ஒருநாள் ஊர்ப் பசுக்களை மேய்க்கும் இடையன் ஒரு பசுவை அடிப்பதைக் கண்டு மனம் பதறி, 'இனி நானே இவற்றை மேய்ப்பேன்' என்றான்.

அவன் அன்போடு மேய்த்ததால் பசுக்கள் செழித்து, அவனைக் கண்டதுமே தாமாகப் பால் சொரிந்தன. அந்தப் பால் வீணாவதைக் கண்டு, ஆற்று மணலில் ஓர் இலிங்கம் அமைத்து, மலர்கள் சூட்டி, குடங்களில் பால் கறந்து அபிடேகம் செய்து வழிபட்டான். நாள்தோறும் இது தொடர்ந்தது; ஊருக்கு வேண்டிய பாலும் குறையவில்லை. ஆனால் 'பசுப் பாலை மணலில் கொட்டுகிறான்' என்று ஒருவர் எச்சதத்தனிடம் புகார் சொன்னார்.

மறுநாள் தந்தை மரத்தின் பின் மறைந்திருந்து பார்த்தார். மகன் வழிபாட்டில் ஆழ்ந்திருப்பதைக் கண்டு சினந்து, ஓடி வந்து அவனை அடித்தார்; பால் குடங்களை எட்டி உதைத்தார். பூசையில் மூழ்கியிருந்த சிறுவனுக்கு அடி தெரியவில்லை; பால் குடம் கவிழ்ந்ததும் சிவாபராதம் நடந்ததை உணர்ந்து, அருகில் கிடந்த ஒரு கோலை எடுத்து வீசினான். அது மழுவாக மாறித் தந்தையின் கால்களை வெட்டியது. சிறுவன் மீண்டும் பூசையைத் தொடர்ந்தான்.

அப்போது இறைவன் உமையோடு காளை மேல் தோன்றி, சிறுவனைத் தழுவி, 'நீ எனக்காகப் பெற்ற தந்தையையே வெட்டினாய். இனி நானே உனக்குத் தந்தை' என்றான். தன் சடையில் இருந்த கொன்றை மாலையை அவனுக்கு அணிவித்து, 'சண்டேசன்' என்ற பதவியைத் தந்து, தனக்குப் படைக்கும் உணவிலும், ஆடையிலும், மாலையிலும் பங்கு உனக்கே என்று அருளினான். தந்தைக்கும் உயிரும் முத்தியும் கிடைத்தது. இன்றும் சிவன் கோயில்களில் வழிபாட்டின் இறுதியில் சண்டேசுவரர் சன்னிதியில் வணங்கி, கோயிலில் இருந்து எதையும் எடுத்துச் செல்லவில்லை என்று காட்டுவது மரபு. 'பாதகமே சோறு பற்றினவா' என்று திருத்தோணோக்கம் பாடுவது இந்த வரலாற்றையே.

Periya Puranam (Sekkizhar), the life of Chandesvara Nayanar; temple tradition of Thiruseignalur

Chandesvara, the Boy Who Bathed the Lord in Milk

At Thiruseignalur on the banks of the Manni river in the Chola land, a Brahmin named Echadattan had a son, Vicharasarman. While still a boy he mastered the Vedas and understood that their meaning is Siva. One day he saw the village cowherd beating a cow, and in distress he said, 'From now on I will tend them myself.'

Under his loving care the cows thrived, and at the sight of him they let down their milk of their own accord. Not wanting it to go to waste, he made a linga of river sand, decked it with flowers, milked the cows into pots, and bathed the linga with the milk in worship. He did this every day, and the village never lacked milk. Still, someone complained to Echadattan that his son was pouring the cows' milk out on the sand.

The next day the father hid behind a tree and watched. Seeing his son absorbed in worship, he flew into a rage, ran up and beat him, and kicked over the pots of milk. Lost in worship, the boy did not feel the blows; but when the milk was spilled he knew an offence had been done against Siva. He picked up a stick lying nearby and flung it. It became an axe and cut his father's legs, and the boy returned to his worship.

Then the Lord appeared with Uma on the bull, embraced the boy and said, 'For my sake you struck down the father who begot you. From now on I am your father.' He placed the konrai garland from his own hair on the boy, made him Chandesvara, guardian of the Lord's possessions, and granted him a share of the food, cloth and garlands offered to the Lord. The father too was restored and given release. To this day, at the end of worship in a Siva temple, devotees bow at Chandesvara's shrine and show that they carry away nothing that belongs to the temple. When Thiruthol Nokkam sings that 'the crime became his food', this is the story.

சிந்தனைக்கு

உலகம் என்ன சொல்லும் என்ற அச்சம் உங்களை எதிலிருந்து தடுக்கிறது?

To reflect on

What does fear of what people will say keep you from doing?