அவர்வயின் விதும்பல்

அசோகவனத்தில் சீதையின் காத்திருப்பு

இது வால்மீகி இராமாயணத்தின் சுந்தர காண்டத்திலும், கம்பரின் இராமாவதாரத்திலும் வரும் அசோகவனக் காட்சியின் கதை.

இராவணன் சீதையைக் கவர்ந்து இலங்கைக்குக் கொண்டுசென்று அசோகவனத்தில் சிறை வைத்தான். அங்கே அரக்கியர் அவளைக் காவல் காத்தனர். இராவணன் அவளை மணந்துகொள்ளுமாறு வற்புறுத்திக்கொண்டிருந்தான்; தன் மனத்தை மாற்றிக்கொள்ள அவளுக்குச் சில மாதங்கள் கால அவகாசம் கொடுத்ததாக வால்மீகி கூறுகிறார். சீதையோ ஒவ்வொரு நாளும் இராமனின் நினைவிலேயே வாழ்ந்தாள். அவன் வருவான் என்ற நம்பிக்கையே அவளது ஒரே துணையாக இருந்தது. நாட்கள் ஒவ்வொன்றாக நகர்ந்தன; சிம்சுபா மரத்தின் அடியில் அவள் ஒடுங்கி அமர்ந்து, கண்ணீரால் கண்களை இழந்தவளைப் போல இருந்தாள். வளையல்கள் நழுவும் அளவுக்கு உடல் மெலிந்தது.

அரக்கியருள் ஒருத்தியான திரிசடை நல்ல மனம் கொண்டவள். அவள் ஒரு கனவு கண்டு, இராமன் வெற்றி பெறுவான் என்றும் இராவணனுக்கு அழிவு வரும் என்றும் சீதைக்கு ஆறுதல் சொன்னாள். அந்த நல்ல சொற்கள் சீதையின் துயரைச் சற்றே தணித்தன.

ஒரு நாள் மரக்கிளையில் மறைந்திருந்த அனுமன், இராமனின் கதையை மென்மையாகப் பாடத் தொடங்கினான். சீதை திடுக்கிட்டு மேலே பார்த்தாள். அவன் கீழே இறங்கி வணங்கி, இராமன் அளித்த கணையாழியை அவளிடம் ஒப்படைத்தான். அதைக் கண்ட கணத்தில் சீதையின் முகம் மலர்ந்தது; இராமனையே நேரில் கண்டதுபோல அவள் உள்ளம் பூரித்தது. அவள் தன் சூடாமணியை அடையாளமாகக் கொடுத்து, 'இராமன் விரைவில் வர வேண்டும்' என்று தன் ஆவலை அவனிடம் வெளிப்படுத்தினாள்.

அனுமன் தன் தோள்மீது ஏற்றிச் சென்றுவிடுவதாகச் சொன்னபோது, சீதை பணிவோடு மறுத்தாள். இராமனே வந்து தன்னை மீட்க வேண்டும் என்பதே தன் விருப்பம் என்றும் அதுவே தர்மம் என்றும் அவள் சொன்னாள். அவள் காத்திருப்பில் ஏக்கம் இருந்தது; ஆனால் தன் மதிப்பும் அதே அளவு நிலைத்திருந்தது.

வள்ளுவரின் தலைவி சுவரில் நாளைக் குறித்து விரல் தேய்ந்து காத்திருந்தது போல, சீதையும் நாட்களை எண்ணி எண்ணிக் காத்திருந்தாள். அவளது நம்பிக்கை வீண்போகவில்லை என்பதை இராமாயணம் இறுதியில் காட்டுகிறது. காத்திருப்பு நீளும்போதும் அன்பின் ஒளி குன்றாது என்பதே இக்கதையின் செய்தி.

இந்தக் கதையை இன்றும் இராமாயணப் பாராயணத்தில் கேட்கும் அடியார்கள் சீதையின் பொறுமையையும் உறுதியையும் எடுத்துக்காட்டாகக் கொள்கின்றனர். சுந்தர காண்டம் துன்பத்தில் நம்பிக்கை இழக்காதவர்களுக்கு ஆறுதல் தரும் பகுதி என்று மரபு போற்றுகிறது. அனுமனின் வருகை சீதைக்கு இருளில் ஒளிக்கீற்றாக அமைந்தது; அவன் கொண்டுவந்த கணையாழி இராமனின் அன்பின் அடையாளமாக அவள் கையில் நிலைத்தது. அதைப் பார்த்தபோது அவள் கண்ணீர் துயரத்தின் கண்ணீராக இல்லாமல் ஆனந்தக் கண்ணீராக மாறியது என்று கம்பர் நயம்படப் பாடுகிறார்.

கம்பரின் சீதை, தன் துயரத்தை அனுமனிடம் மிக அடக்கமாகவே வெளிப்படுத்துகிறாள். 'என் தலைவர் எப்போது வருவார்' என்று நேரடியாகக் கேட்காமல், இராமனின் நலத்தையும் இலக்குவனின் நலத்தையும் முதலில் விசாரிக்கிறாள். இது அவளது நிறையையும் அன்பையும் ஒருசேர உணர்த்துகிறது.

வால்மீகி குறிப்பிடும் காலக்கெடுவும், அரக்கியரின் அச்சுறுத்தலும் அவளைத் தளர்த்தவில்லை. ஒவ்வொரு நாளையும் ஒரு படியாகக் கடந்து, இறுதியில் இராமனின் வருகையை அவள் கண்டாள். காத்திருப்பு அவளுக்கு அன்பின் தவமாகவே அமைந்தது.

இலங்கைச் சிறையின் நீண்ட நாட்களிலும் சீதை தன் மனத்தை இராமனின் நினைவில் நிறுத்தியதே அவளது ஆற்றலாக விளங்கியது. அவள் எவரிடமும் வெறுப்பைக் காட்டவில்லை; தன்னைக் காவல் காத்த அரக்கியரிடமும் கனிவாகவே பேசினாள் என்று மரபு சொல்கிறது. இத்தகைய பண்பே பிற்காலத்தில் அவளை அன்பின் அடையாளமாக மக்கள் போற்றக் காரணமாயிற்று.

இன்றும் தொலைவில் பிரிந்திருப்பவர்களுக்காகக் காத்திருக்கும் குடும்பங்கள் தங்கள் மனத்தில் சீதையின் இந்தப் பொறுமையை நினைத்து ஆறுதல் பெறுகின்றன. கணையாழியும் சூடாமணியும் பரிமாறப்பட்ட அந்தக் காட்சி, இரு உள்ளங்களுக்கிடையே தூது எவ்வளவு உயிர்ப்புடன் அன்பைச் சுமந்து செல்லும் என்பதற்கான அழகிய எடுத்துக்காட்டாகும்.

இவ்வாறு காத்திருப்பு, நம்பிக்கை, சந்திப்பின் ஆவல் மூன்றும் இந்தக் கதையில் ஒன்றாகின்றன; அதுவே வள்ளுவர் இந்த அதிகாரத்தில் பாடும் உணர்வின் உருவம்.

காத்திருக்கும் ஒவ்வொருவரும் சீதையைப் போலவே தம் நம்பிக்கையைச் சிறு சிறு நாட்களில் பகிர்ந்து வாழ்கின்றனர் என்பதை இக்கதை நினைவூட்டுகிறது; ஆறுதல் சொல்லும் ஒரு திரிசடையும், செய்தி கொண்டுவரும் ஒரு அனுமனும் நம் வாழ்விலும் வரக்கூடும்.

Sita's Waiting in the Ashoka Grove

This is the story of the Ashoka grove scene in the Sundara Kanda of the Valmiki Ramayana and in Kamban's Ramavataram.

Ravana abducted Sita, took her to Lanka and kept her captive in the Ashoka grove. Rakshasi women guarded her there. Ravana pressed her to marry him; Valmiki says he gave her a period of some months to change her mind. Sita, however, lived each day in remembrance of Rama. The hope that he would come was her only companion. The days moved on one by one; she sat shrunken beneath the simshupa tree, as though she had wept her eyes dim. Her body grew so thin that her bangles would slip.

Trijata, one of the Rakshasi women, was good-hearted. She had a dream and comforted Sita with the word that Rama would triumph and that Ravana would meet his end. Those kind words eased Sita's sorrow a little.

One day Hanuman, hidden on a branch of the tree, began softly to sing the story of Rama. Sita started and looked up. He climbed down, bowed, and handed her the ring that Rama had sent. In that moment her face bloomed; her heart swelled as if she had seen Rama himself. She gave Hanuman her crest jewel as a token and spoke of her longing that Rama should come quickly.

When Hanuman offered to carry her away on his shoulder, Sita humbly refused. She said it was her wish, and also dharma, that Rama himself should come and rescue her. There was yearning in her waiting, but her dignity stood just as firm.

As Valluvar's heroine waited with her fingers worn from marking the wall, Sita waited counting the days. The Ramayana in the end shows that her hope was not in vain. The message of the story is that even when waiting grows long, the light of love does not dim.

Devotees who hear this episode in Ramayana recitations still take Sita's patience and firmness as an example. Tradition honours the Sundara Kanda as the section that comforts those who do not lose hope in suffering. Hanuman's arrival was a ray of light in her darkness, and the ring he carried stayed in her hand as a sign of Rama's love. Kamban sings how her tears then changed from tears of sorrow to tears of joy.

Kamban's Sita expresses her grief to Hanuman with great restraint. Rather than asking directly when her lord will come, she first inquires after the welfare of Rama and Lakshmana. This shows her restraint and her love together.