அவை அறிதல்

நைமிசாரண்யத்தில் சௌதி

மகாபாரதத்தின் ஆதி பர்வத்திலிருந்து. நைமிசாரண்யம் என்னும் புனித வனத்தில் குலபதியான சௌனக முனிவர் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நீளும் ஒரு பெரிய வேள்வியை நடத்திக் கொண்டிருந்தார். அந்த வேள்வியில் எண்ணற்ற முனிவர்கள் கூடியிருந்தனர். அவர்கள் எல்லோரும் வேதம் கற்றவர்கள், தவம் செய்தவர்கள், நூல்களில் தேர்ந்தவர்கள். அன்றாட வேள்வி முடிந்ததும் மாலை வேளையில் அவர்கள் கதை கேட்கவும் உரையாடவும் ஒன்றுகூடுவது வழக்கம்.

ஒருநாள் ஊக்கிரசிரவஸ் என்னும் சூத புராணிகர் அங்கு வந்தார். அவர் சூத குலத்தில் பிறந்த லோமஹர்ஷணரின் மகன்; 'சௌதி' என்று அழைக்கப்பட்டார். அவர் வியாசரின் மாணவரிடமிருந்து மகாபாரதத்தைக் கேட்டறிந்தவர். வனத்துக்குள் அவர் நுழைந்தபோது முனிவர்கள் அவரை வரவேற்று அமரச் செய்தனர். அவர் உடனே தன் அறிவைக் கொட்டிக் காட்டத் தொடங்கவில்லை. பணிவோடு எல்லாரையும் வணங்கிக் காத்திருந்தார்.

முனிவர்கள் அவரிடம், 'சூத புத்திரரே, நீர் எங்கிருந்து வருகிறீர்? என்ன கண்டீர்? என்ன கேட்டீர்?' என்று வினவினர். சௌதி தாம் ஜனமேஜயன் நடத்திய சர்ப்ப யாகத்தில் வியாசரின் சீடரான வைசம்பாயனர் மகாபாரதத்தைச் சொல்லக் கேட்டதாகவும், பல புனித இடங்களைத் தரிசித்து வருவதாகவும் கூறினார். அவர் தம் பேச்சின் நடுவில் முனிவர்களின் முகங்களை நோக்கி அவர்களின் ஆர்வத்தை அளந்தார். அவர்கள் ஞானத்தையும் புண்ணியக் கதைகளையும் விரும்புபவர்கள் என்பதை உணர்ந்தார்.

'முனிவர்களே, நீங்கள் எதைக் கேட்க விரும்புகிறீர்கள்? புராணங்களின் கதைகளா, அரசர்களின் வரலாறா, அல்லது உலகத்தின் தோற்றமா? உங்கள் விருப்பம் எதுவோ அதைச் சொல்கிறேன்' என்றார். அவர்கள் அனைவரும் ஒரே குரலில், 'வியாசர் அருளிய மகாபாரதத்தையே கேட்க விரும்புகிறோம். அது அறத்தை விளக்கும் சிறந்த வரலாறு. அதை நீர் சொல்ல வேண்டும்' என்றனர்.

சௌதி அவையின் விருப்பத்தையும் தகுதியையும் உணர்ந்து அவர்கள் விரும்பிய காப்பியத்தையே சொல்லத் தொடங்கினார். அவர் முதலில் வியாசரை வணங்கி, கணபதியை வணங்கி, கதையின் சுருக்கத்தையும் சிறப்பையும் எடுத்துரைத்தார். அவர்கள் அறிவாளிகள் என்பதால் கதையோடு அதன் ஆழமான அறக் கருத்துகளையும் பேசினார். சிறு குழந்தைகளுக்குச் சொல்வது போல எளிய கதையாகவோ, அரசவையில் சொல்வது போல வெறும் போர்ச் செய்தியாகவோ அல்லாமல், வேள்வியில் ஈடுபட்ட முனிவர்களுக்கு ஏற்றபடி நுட்பமாகவும் ஆழமாகவும் சொன்னார்.

அவையை அறிந்து பேசிய அந்த முறை கேட்டவர்களைக் கட்டிப்போட்டது. வேள்வி நடந்த பல நாள்களும் மகாபாரதம் இரவு இரவாகத் தொடர்ந்தது என்று கூறுவர். முனிவர்கள் மகிழ்ந்தனர்; சௌதியின் பெயர் இன்றும் அந்தக் காப்பியத்தை நமக்கு அளித்தவராக நினைவு கூரப்படுகிறது. கேட்பவரின் விருப்பமும் தகுதியும் அறிந்து சொல்லப்படும் கதையே காலம் கடந்து நிற்கிறது என்பதற்கு இது ஒரு சான்று.

கதையின் தொடக்கத்தை இன்னும் சற்று விரிவாகப் பார்க்கலாம். சௌதி என்பவர் உக்கிரசிரவஸ் என்றும் அழைக்கப்படுபவர்; இலோமஹர்ஷணரின் மகன். இலோமஹர்ஷணர் வியாசரின் சீடர் என்பதால், புராணங்களைத் தந்தையிடமிருந்து கற்றுப் பல இடங்களில் சொல்லிவந்தவர் இவர். அவர் நைமிசாரண்யத்திற்கு வந்தபோது, முனிவர்கள் அவரை மரியாதையுடன் வரவேற்று அமர வைத்தனர். அதன் பின்னரே அவர் பேசத் தொடங்கினார். முதலில் அவர் பணிவாகத் தம் ஆசிரியர்களை வணங்கினார்; இது அவை அறிதலின் முதல் படி. தாம் ஒரு சபையின் முன் நிற்கிறோம், பேசுவதற்கான உரிமையை அவர்கள் தந்திருக்கிறார்கள் என்ற உணர்வு அவரிடம் இருந்தது.

முனிவர்கள் கேட்டுக்கொண்டதை அவர் உடனே அப்படியே கொட்டிவிடவில்லை. எந்தப் பகுதியை எந்த வரிசையில் சொன்னால் இவர்களின் மனத்தில் நிலைக்கும் என்று சிந்தித்தார். பாண்டவர், கௌரவர் இருவரின் வரலாறும், அவர்களிடையே நிகழ்ந்த தருமப் போராட்டமும், கிருஷ்ணனின் வழிகாட்டலும் என்று அவர் கிளைகளை விரித்தபோது, ஒவ்வொரு கிளையிலும் கேட்டவர்களின் முகத்தைக் கவனித்து அதன் நீளத்தை மாற்றிக்கொண்டார். இவ்வாறு ஒரே காப்பியம் பல நாள்கள் நீண்டும் சலிப்பின்றி நிலைத்தது. இந்தக் கதையைக் கொண்டே வள்ளுவரின் அவை அறிதலைப் புரிந்துகொள்ளலாம்; சொல்லின் வலிமை சொல்பவரிடம் மட்டும் இல்லை, கேட்பவரை அறியும் திறனிலும் இருக்கிறது.

சௌதியின் இந்த முறையை மகாபாரதமே பதிவு செய்கிறது. காப்பியம் தொடங்கும் இடத்திலேயே முனிவர்கள் கேள்வி கேட்பதும், அவர் அதற்கேற்பப் பதில் சொல்வதும் காட்டப்படுகிறது. கேட்பவர் விரும்பியதை அறிந்து அதற்கேற்பச் சொல்லத் தொடங்கியதால், நெடிய கதையும் நிறைவாகவே முடிந்தது என்பதை நாம் உணரலாம்.

Sauti at Naimisharanya

From the Adi Parva of the Mahabharata. In the sacred forest of Naimisharanya the sage Shaunaka, head of the community, was conducting a great sacrifice that lasted twelve years. A multitude of sages had gathered there, all learned in the Vedas, practised in austerity and versed in the scriptures. When the day's rites ended, they customarily assembled in the evening to hear stories and converse.

One day a Suta bard called Ugrashravas arrived. He was the son of Lomaharshana of the Suta clan, known as Sauti, and had learned the Mahabharata from a disciple of Vyasa. When he entered the forest the sages welcomed him and made him sit. He did not at once begin to display his learning. He bowed humbly to all and waited.

The sages asked, 'Son of the Suta, from where do you come? What have you seen? What have you heard?' Sauti said that he had heard Vaishampayana, a disciple of Vyasa, recite the Mahabharata at the serpent sacrifice of Janamejaya, and was now visiting many holy places. In the course of his talk he looked at the sages' faces and gauged their eagerness. He sensed that they were people who loved wisdom and sacred stories.

'Sages, what would you like to hear? Tales from the Puranas, the history of kings, or the origin of the world? I shall tell whatever you wish.' With one voice they replied, 'We wish to hear the Mahabharata given by Vyasa. It is the best of histories, which explains dharma. You must tell it.'

Understanding the wish and worth of the assembly, Sauti began the very epic they wanted. He first bowed to Vyasa and Ganapati, then told the gist and the greatness of the story. Since they were scholars, he spoke not only the story but also its deep moral thought. He told it neither like a simple tale to children nor like mere war news in a royal court, but subtly and deeply, as suited sages engaged in sacrifice.

Speech that knew the assembly held the hearers spellbound. It is said that the Mahabharata went on night after night through many days of the sacrifice. The sages rejoiced, and Sauti's name is remembered to this day as the one who gave us the epic. It is a witness that a tale told with knowledge of the listeners' wish and worth lasts beyond time.

He began humbly, bowing to the sages first, which is the first step in knowing an assembly.