Irupa Irupathu 5 · அருள் முன்பு நில்லாது அடியேற்குக் கண்ணின்று
அருள் முன்பு நில்லாது அடியேற்குக் கண்ணின்றுஇருள்கொண்டவாறு என்கொல் எந்தாய்! – மருள்கொண்டமாலையாய்! வெண்ணெய்வாழ் மன்னவா! என்னுடையமால் ஐயா மாற்ற மதி.
Arul munpu nillaathu atiyaerkuk kanninru / Irulkontavaaru enkol enthaay! – marulkonta / Maalaiyaay! venneyvaazh mannavaa! ennutaiya / Maal aiyaa maarra mathi.
பொருள்
என் தந்தையே! அருள் முன்னால் இருந்தும், அதன் முன் நில்லாமல் இருள் அடியேனின் கண்ணில் தங்கியது எப்படி? வண்டுகள் மயங்கும் மாலை அணிந்தவனே! வெண்ணெய்நல்லூரில் வாழும் மன்னவனே! ஐயனே! என் மயக்கத்தை மாற்றி அறிவைத் தந்தருள்.
Meaning
O my Father! Though grace stands before me, how is it that darkness stays in my eye and does not give way to it? O You who wear the garland that bewitches the bees, King who dwells at Vennainallur, my Lord: change my delusion and grant me understanding.
சொற்பொருள் Word by word
- அருள்
- grace
- இருள்
- darkness, the anava malam
- கண்ணின்று
- staying in the eye
- எந்தாய்
- O my Father
- மருள்
- delusion, bewilderment
- மால்
- confusion, delusion
- மதி
- understanding, wisdom
விளக்கம்
அருள் எங்கும் நிறைந்திருக்கும்போது இருள் எப்படி நிற்கிறது என்பது கேள்வி. சித்தாந்த ஆசிரியர்கள் இதற்கு ஓர் அழகான உவமை தருகிறார்கள்: பகலின் ஒளி எங்கும் பரவியிருந்தாலும் ஆந்தைக்கு அது இருளாகவே தோன்றும். குறை ஒளியில் இல்லை, ஆந்தையின் கண்ணில் இருக்கிறது. அதுபோல அருள் எப்போதும் உள்ளது; ஆணவ மலம் உயிரின் கண்ணை மூடியிருப்பதால் அது தெரியவில்லை. மலம் பக்குவம் அடையும்போது அதே அருள் வெளிப்பட்டுத் தோன்றும்.
Explanation
The question is how darkness can remain when grace fills everything. Siddhanta teachers give a fine image for this: though daylight spreads everywhere, to the owl it is only darkness. The fault is not in the light but in the owl's eye. In the same way grace is always present; it is not seen because the anava malam covers the soul's eye. When the malam ripens, the same grace is revealed.
சிந்தனைக்கு
இறைவன் அருள் இல்லை என்று தோன்றும் நேரங்களில், குறை நம் பார்வையில் இருக்கலாம் என்று எண்ணிப் பார்க்கிறோமா?
To reflect on
At times when God's grace seems absent, do we stop to ask whether the fault may lie in our own sight?