ஸ்ரீமத் பாகவதத்திலிருந்து (எட்டாம் ஸ்கந்தம்)மோகினியும் இராகுவும்
ஸ்ரீமத் பாகவதத்திலிருந்து. தேவர்களும் அசுரர்களும் சேர்ந்து பாற்கடலைக் கடைந்தபோது, இறுதியில் தன்வந்திரி அமுதக் குடத்தோடு தோன்றினார். அசுரர்கள் உடனே அதைப் பறித்துக்கொண்டு, தமக்குள் சண்டையிட்டனர்.
அப்போது திருமால் மோகினி என்ற அழகிய பெண் வடிவில் தோன்றினார். அவளின் அழகில் மயங்கிய அசுரர்கள், "நீயே அமுதத்தைப் பங்கிட்டுக் கொடு" என்று குடத்தை அவளிடம் கொடுத்தனர். மோகினி தேவர்களையும் அசுரர்களையும் தனித்தனி வரிசைகளில் அமர்த்தி, தேவர்களுக்கு மட்டும் அமுதத்தை வழங்கத் தொடங்கினாள்.
இராகு என்ற அசுரன் இதை உணர்ந்து, தேவர் வடிவில் சூரிய சந்திரர்களுக்கு இடையே அமர்ந்தான். அமுதம் அவன் தொண்டையை அடைந்த கணத்தில், சூரியனும் சந்திரனும் அவனை அடையாளம் காட்டினர். திருமால் உடனே சக்கரத்தால் அவன் தலையைக் கொய்தார். ஆனால் அமுதம் பட்டதால் அந்தத் தலை அழியவில்லை.
அன்று முதல் இராகு, தன்னைக் காட்டிக்கொடுத்த சூரிய சந்திரர்களைப் பகைத்து, அவ்வப்போது அவர்களை விழுங்க முயல்கிறான்; அதுவே கிரகணம் என்பது புராண மரபு. விழுங்கினாலும் தலை மட்டுமே என்பதால், அவர்கள் மீண்டும் வெளிப்படுகிறார்கள்.
மதியை நக்கும் பாம்பு என்ற களவழி உவமையின் புராணப் பின்னணி இந்தக் கதை: வஞ்சகத்தால் பெற்ற வெற்றி நிலைக்காது.
From the Srimad Bhagavatam (Eighth Canto)Mohini and Rahu
From the Srimad Bhagavatam. When the gods and demons together churned the ocean of milk, at last Dhanvantari rose holding the pot of nectar. The demons snatched it at once and began quarrelling among themselves.
Then Vishnu appeared as Mohini, a woman of great beauty. Enchanted, the demons handed her the pot: "You share out the nectar." Mohini seated the gods and demons in separate rows and began serving the nectar to the gods alone.
The demon Rahu saw through this, took the form of a god and sat between the Sun and the Moon. The moment the nectar touched his throat, the Sun and Moon pointed him out, and Vishnu at once cut off his head with the discus. But because the nectar had touched it, the head did not die.
The Puranic tradition says that ever since, Rahu bears a grudge against the Sun and Moon who exposed him and from time to time tries to swallow them, and that is an eclipse. Since he is only a head, they come out again.
This story is the Puranic background to the verse's simile of a serpent licking the moon: victory won by deceit does not last.
