தேனென்று பாகென் றுவமிக் கொணாமொழித் தெய்வ வள்ளிகோனன் றெனக்குப தேசித்த தொன்றுண்டு கூறவற்றோவானன்று காலன்று தீயன்று நீரன்று மண்ணுமன்றுதானன்று நானன் றசிரீரி யன்று சரீரியன்றே.
Thaenenru paaken ruvamik konaamozhith theyva valli / Koanan renakkupa thaesiththa thonruntu kooravarroa / Vaananru kaalanru theeyanru neeranru mannumanru / Thaananru naanan rasireeri yanru sareeriyanrae.
தேன் என்றும் பாகு என்றும் உவமை சொல்ல முடியாத இனிய மொழியுடைய தெய்வ வள்ளியின் தலைவன் அன்று எனக்கு உபதேசித்த ஒன்று உண்டு. அதைச் சொல்ல முடியுமோ? அது வானம் அன்று, காற்று அன்று, தீ அன்று, நீர் அன்று, மண்ணும் அன்று; அவனும் அன்று, நானும் அன்று; உடலற்றதும் அன்று, உடலுடையதும் அன்று.
There is one thing the Lord of divine Valli, whose speech is too sweet to be compared even to honey or syrup, taught me that day. Can it be told? It is not sky, not wind, not fire, not water, not earth; it is not he, not I; it is not bodiless, and not embodied.
முதல் இரண்டு அடிகள் இனிமையைப் பேசுகின்றன: வள்ளியின் மொழி தேனுக்கும் பாகுக்கும் மேல். பின் இரண்டு அடிகள் "அன்று, அன்று" என்று ஒன்பது முறை மறுக்கின்றன. ஐம்பூதங்களும், "அவன்", "நான்" என்ற பிரிவும், உடல் இருப்பும் இன்மையும் எல்லாம் மறுக்கப்படுகின்றன. எஞ்சுவது சொல்ல முடியாதது.
The first two lines dwell on sweetness: Valli's speech is sweeter than honey or syrup. The last two lines then deny nine times over: not the five elements, not 'he' and not 'I', not bodiless and not embodied. Even the line between teacher and taught is denied. What remains cannot be named, and the poet's 'can it be told?' admits as much. It is the method of 'not this, not this' in its Tamil form.
ஆதி சங்கரர் மரபிலிருந்து. இளம் சங்கரர் நர்மதைக் கரையில் குரு கோவிந்த பகவத்பாதரைத் தேடி வந்தார். குகைக்குள்ளிருந்து குரு கேட்டார்: "நீ யார்?" சங்கரர் பதிலாகப் பாடினார்: "நான் மனம் அல்ல, புத்தி அல்ல, அகந்தை அல்ல, சித்தம் அல்ல; காது அல்ல, நாக்கு அல்ல, மூக்கு அல்ல, கண் அல்ல; வானம் அல்ல, நிலம் அல்ல, தீ அல்ல, காற்று அல்ல. நான் உணர்வும் ஆனந்தமுமான சிவம்." அந்தப் பதிலைக் கேட்ட குரு அவரைச் சீடராக ஏற்றார் என்பது மரபு.
From the Adi Shankara tradition. The young Shankara came to the banks of the Narmada seeking his guru, Govinda Bhagavatpada. From inside his cave the guru asked, 'Who are you?' Shankara answered in song: 'I am not the mind, nor intellect, nor ego, nor memory; not the ears, nor the tongue, nor the nose, nor the eyes; not space, nor earth, nor fire, nor wind. I am Shiva, pure awareness and bliss.' Tradition says the guru accepted him as his disciple on hearing this answer, which walks the same road of denial as this verse.
"நீ யார்?" என்று யாராவது கேட்டால், பெயர், வேலை, ஊர் தவிர என்ன சொல்வீர்கள்?
If someone asked 'Who are you?', what would you say beyond your name, job and town?