Kural 1052 · இன்பம் ஒருவற்கு இரத்தல் இரந்தவை

ஆதி சங்கரரும் நெல்லிக்கனியும்

இது ஆதி சங்கரரின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய சங்கர விஜயம் முதலிய மரபு நூல்களில் சொல்லப்படும் வரலாறு. சிறுவனாக இருந்த சங்கரர் குருகுலப் பழக்கத்தின்படி அந்தணர் இல்லங்களில் பிட்சை ஏற்கச் சென்றார். ஒரு நாள் அவர் ஓர் ஏழை அந்தணர் வீட்டு வாசலில் நின்று, 'பவதி பிட்சாந்தேஹி' என்று கேட்டார்.

அந்த வீட்டில் பெண்மணி தம் வறுமையை எண்ணி வருந்தினார். வீட்டில் கொடுக்கத் தக்கது எதுவும் இல்லை. தேடிப் பார்த்தபோது ஒரு காய்ந்த நெல்லிக்கனி மட்டுமே இருந்தது. அதையே அவர் நடுங்கும் கைகளோடு, கண்ணீரோடு, சங்கரரின் பிட்சைப் பாத்திரத்தில் இட்டார்.

சிறுவன் சங்கரர் அந்தப் பெண்ணின் ஆழ்ந்த அன்பையும் அவள் நிலையையும் கண்டு உருகினார். அவள் கொடுத்தது ஒரு நெல்லிக்கனி; ஆனால் தன் உள்ளத்தின் முழு அன்பையும் சேர்த்துக் கொடுத்தாள் என்பதை உணர்ந்தார். அந்தக் கணமே திருமகளைப் போற்றி 'கனகதாரா ஸ்தோத்திரம்' என்ற துதியைப் பாடினார் என்று மரபு கூறுகிறது.

அவரது பாடலின் பயனாக அந்த வீட்டில் பொன்னாலான நெல்லிக்கனிகள் மழையாகப் பொழிந்தன என்றும் சொல்லப்படுகிறது. இது மரபு வழிக் கதை; இதன் நுட்பம் இரத்தலிலும் ஈதலிலும் இருவரும் நிறைவு பெற்றனர் என்பதே. சங்கரர் அவமானம் எதுவுமின்றி, அன்பால் நிரம்பிய ஒரு சிறு பிட்சையைப் பெற்றார்.

இங்கே இரந்தவர் மனதில் கூச்சமில்லை; கொடுத்தவள் மனத்தில் இகழ்ச்சியில்லை. 'துன்பம் உறாஅ வரின்' என்ற நிலை இதுவே. அதனால்தான் இந்த இரத்தல் ஒரு பெரிய துதியாகவும் ஒரு பெரிய கொடையாகவும் மலர்ந்தது.

இந்தக் கதை நமக்கு உணர்த்தும் பாடம்: பெறுவது சிறியதானாலும் பெறும் முறை அன்பாகவும் மதிப்போடும் இருந்தால் அது இரு தரப்புக்கும் இன்பமளிக்கும்.

இந்தக் கதையை மரபு இன்றும் கனகதாரா ஸ்தோத்திரத்தின் பிறப்பாகக் கொண்டாடுகிறது. செல்வம் வேண்டி நிற்பவர்கள் அதைப் பாடும்போது அந்தப் பெண்மணியின் அன்பையும் நினைவுகூர்கின்றனர். சிறியதாக இருந்தாலும் அன்போடு தரப்பட்ட கொடையே உண்மையில் மிகப் பெரியது என்பதையும் இது கற்பிக்கிறது. கொடுக்கும் பொருளின் அளவு அல்ல, கொடுக்கும் உள்ளத்தின் அளவே முக்கியம். சங்கரர் பிற்காலத்தில் இந்தியா முழுவதும் நடந்து அத்வைதத்தைப் பரப்பியபோதும், அன்று பெற்ற நெல்லிக்கனியின் நினைவை மறக்கவில்லை என்று மரபு கூறுகிறது. எளிய அன்பளிப்புகளே பெரும் ஞானிகளின் நினைவில் நிலைக்கின்றன.

Shankara and the Amla Fruit

This is a story told in traditional works on the life of Adi Shankara such as the Shankara Vijayam. As a boy, Shankara went, as the gurukula custom required, to take alms at brahmin homes. One day he stood at the door of a poor brahmin's house and called, 'Bhavati bhikshaam dehi.'

The lady of the house grieved at her poverty. There was nothing fit to give. On searching she found only a dried amla fruit. With trembling hands and tears she placed that in Shankara's alms bowl.

The boy Shankara was moved by the woman's deep love and her state. What she gave was a single amla, but he realised she had given it with the full love of her heart. At that moment, tradition says, he sang the hymn Kanakadhara Stotram in praise of Goddess Lakshmi.

As a result of his song, it is said, golden amla fruits rained on that house. It is a traditional tale; its subtlety is that both asker and giver were fulfilled. Shankara received, without any humiliation, a small alms full of love.

Here the seeker had no embarrassment in his heart, and the giver no scorn in hers. This is the state of 'when no distress comes'. That is why this asking blossomed into a great hymn and a great gift.

The lesson of the story: even if what one receives is small, if the manner is loving and respectful it brings joy to both sides.