Kural 1109 · ஊடல் உணர்தல் புணர்தல் இவைகாமம்

பாரிஜாதம் தந்த கண்ணனும் சத்யபாமாவும்

ஹரிவம்சமும் விஷ்ணு புராணமும் கண்ணன் சத்யபாமாவுக்காகப் பாரிஜாத மரத்தைக் கொண்டுவந்த கதையைச் சொல்கின்றன. கண்ணனின் மனைவியர்களுள் ருக்மிணியும் சத்யபாமாவும் முதன்மையானவர்கள். ஒருநாள் நாரத முனிவர் தேவலோகத்திலிருந்து ஒரு பாரிஜாத மலரைக் கண்ணனுக்குக் கொடுத்தார்.

கண்ணன் அந்த மலரை ருக்மிணிக்குக் கொடுத்தார். இதை அறிந்த சத்யபாமா மிகவும் வருந்தினாள். தனக்கு அதைக் கொடுக்காமல் ருக்மிணிக்குக் கொடுத்தார் என்று கோபித்தாள். அவள் தன் அறையை அடைத்து அலங்காரத்தைக் களைந்து, கோபக்கூடம் எனப்படும் சினம் கொள்ளும் அறையில் அமர்ந்தாள். இது ஊடல்.

கண்ணன் இதை அறிந்து அவளிடம் வந்தார். 'தேவி, ஏன் கோபம்?' என்று அன்போடு கேட்டார். சத்யபாமா, 'அந்த மலர் மட்டும் போதாது; அந்த மரமே என் தோட்டத்தில் இருக்க வேண்டும்' என்றாள். கண்ணன் நகைத்து, 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று வாக்களித்தார்.

கண்ணன் கருடன் மீது ஏறி, சத்யபாமாவையும் உடன் அழைத்துக்கொண்டு இந்திரலோகம் சென்றார். இந்திரன் மரத்தைத் தர மறுத்தபோது, கண்ணன் அவனுடன் போரிட்டு வென்று, பாரிஜாத மரத்தை துவாரகைக்குக் கொண்டு வந்தார். அதைச் சத்யபாமாவின் தோட்டத்தில் நட்டார்.

அவள் மகிழ்ந்தாள். கண்ணன் சொற்களாலும் செயலாலும் அவள் மனத்தை உணர்ந்து நடந்ததை அவள் புரிந்துகொண்டாள். அது உணர்தல். ஊடல் தணிந்து இருவரும் மகிழ்ச்சியுடன் கூடினர் என்று மரபு சொல்கிறது.

மரபு இன்னொரு நயத்தையும் சேர்க்கிறது. அந்த மரத்தின் கிளைகள் சத்யபாமாவின் தோட்டத்தில் இருந்தாலும், அதன் மலர்கள் ருக்மிணியின் வீட்டு முற்றத்தில் உதிர்ந்ததாம். இது கண்ணனின் அன்பு இரு மனைவியருக்கும் பொதுவானது என்பதை நயமாகக் காட்டும் கதை.

இந்தக் கதை 1109ஆம் குறளின் மூன்று படிகளையும் அழகாகக் காட்டுகிறது: சத்யபாமாவின் ஊடல், கண்ணனின் முயற்சியால் ஏற்பட்ட உணர்தல், இறுதியில் கூடல்.

நாமும் நம் இல்லற வாழ்வில் சிறு சண்டைகளுக்குப் பின் மன்னிப்பும் புரிதலும் எப்படி உறவை இனிமையாக்குகின்றன என்பதை இந்தக் கதையிலிருந்து கற்கலாம்.

பாரிஜாத மரத்துக்காகக் கண்ணன் இந்திரனோடு போரிட்டது அவரது அன்பின் வலிமையைக் காட்டும் கதை என்றாலும், அதன் உட்பொருள் துணையின் மனத்தை மதிக்கும் பண்பே. மரபு சொல்லும் இந்தக் கதை நயமான ஒரு குடும்ப நிகழ்ச்சியாக நம் மனத்தில் நிற்கிறது.

ஆகவே ஊடலும் உணர்தலும் கூடலும் இல்லறத்தின் இயற்கை வட்டம்.

Krishna Brings the Parijata for Satyabhama

The Harivamsa and the Vishnu Purana tell how Krishna brought the Parijata tree for Satyabhama. Rukmini and Satyabhama are the foremost among Krishna's wives. One day the sage Narada brought Krishna a Parijata flower from the world of the gods.

Krishna gave the flower to Rukmini. Learning of this, Satyabhama was greatly hurt. She was angry that it was given to Rukmini and not to her. She shut her room, took off her ornaments and sat in the 'kopa-griha', the room of anger. This is oodal.

Krishna learned of this and came to her. "Dear lady, why the anger?" he asked lovingly. Satyabhama said, "That flower alone is not enough; the tree itself must be in my garden." Krishna laughed and promised, "So be it."

Krishna mounted Garuda, took Satyabhama with him and went to Indra's world. When Indra refused to give the tree, Krishna fought and defeated him and brought the Parijata tree to Dvaraka. He planted it in Satyabhama's garden.

She was glad. She understood that Krishna had acted knowing her heart by word and deed. That was unarthal. The quarrel was cooled and the two united joyfully, tradition says.

Tradition adds one more graceful touch. Though the branches of that tree were in Satyabhama's garden, its flowers fell in Rukmini's courtyard. It is a story that graciously shows that Krishna's love belonged equally to both wives.

This story beautifully shows the three steps of verse 1109: Satyabhama's quarrel, the understanding that came through Krishna's effort, and at last the union.

We too can learn from it how forgiveness and understanding after small quarrels in household life make a relationship sweet.