Kural 1137 · கடலன்ன காமம் உழந்தும் மடலேறாப் – Tamilone

குறள் 1137 · நாணுத் துறவுரைத்தல் · The Abandonment of Reserve

கடலன்ன காமம் உழந்தும் மடலேறாப்பெண்ணின் பெருந்தக்க தில்.

Katalanna Kaamam Uzhandhum Mataleraap / Pennin Perundhakka Thil

HeNothing is grander than the woman who refuseth to ride the palm-stalk even when the passion of her heart is deep as the ocean.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

கடல் போன்ற பெருங் காமத்தால் வருந்தியபோதும் மடலேறாத பெண்ணைவிடப் பெருமைக்குரியவர் வேறு எவரும் இல்லை.

Meaning

There is none more worthy than a woman who, though afflicted with desire vast as the sea, does not ride the palm-stalk.

சொற்பொருள் Word by word

கடல் அன்ன: like the ocean
காமம் உழந்தும்: even suffering from desire
மடல் ஏறாப் பெண்: a woman who does not ride the palm-stalk
பெருந்தக்க: greater, more worthy
இல்: there is none

விளக்கம்

இந்தக் குறளில் தலைவன் பெண்களின் கண்ணியத்தைப் போற்றுகிறான். மடலேறுதல் ஆண்களுக்கே உரிய வழக்கு; பெண்கள் அவ்வாறு செய்வதில்லை. காதலின் ஆழம் கடல் போன்றதாக இருந்தாலும் பெண் தன் நாணத்தையும் கட்டுப்பாட்டையும் விடாமல் காக்கிறாள். அவளது அந்த உறுதியை 'பெருந்தக்க இல்' என்று புகழ்கிறான். அதாவது அவளைவிடப் பெருமைக்குரியவர் யாரும் இல்லை. இது தலைவன் தன் செயலை இழிவு செய்து கொள்ளும் நயமான வழியும் ஆகும்: தான் மடலேறத் துணிந்தபோது, பெண்கள் தம் துன்பத்தைப் பொறுத்துக்கொள்கிறார்கள் என்பதை அவன் உணர்ந்து வியக்கிறான்.

இந்தக் குறளை இரு வகையில் காணலாம். சிலர், இது பெண்களின் அடக்கத்தையே பெருமையாகப் போற்றுகிறது என்பர். வேறு சிலர், ஆண்களுக்கு மடல் என்னும் வெளிப்படுத்தும் வாய்ப்பு இருக்கையில் பெண்களுக்கு அத்தகைய வழி இல்லை; அதனால் அவர்கள் மௌனமாகத் துன்பத்தைத் தாங்குகிறார்கள் என்ற அவர்களின் சுமையை இது உணர்த்துகிறது என்பர். இன்றைய பார்வையில் இரண்டாம் கருத்து அழுத்தம் பெறுகிறது: உணர்வை வெளிப்படுத்தும் வாய்ப்பு எல்லோருக்கும் சமமாக இருக்க வேண்டும் என்ற சிந்தனை.

எப்படிக் கொண்டாலும், இங்கு அடிப்படைச் செய்தி ஒன்றே: அடக்கமும் நிதானமும் பெருமைக்குரிய பண்புகள்; அதே நேரத்தில் தாங்கிக்கொள்பவரின் துன்பத்தை மதிக்கவும் வேண்டும். நம் வீடுகளிலும் பணியிடங்களிலும் பேசாமல் பொறுத்துக்கொள்ளும் பலர் உண்டு. அவர்களின் மௌனத்தை வலிமையாகவும் காணலாம்; ஆனால் அவர்கள் பேசுவதற்குப் பாதுகாப்பான இடம் வழங்குவதும் நம் கடமை. மடலேறும் வழக்கத்தில் ஆண்மைக்குரிய ஒரு வெளிப்பாட்டு வாய்ப்பு இருந்தது என்பதை இங்கு நாம் காண வேண்டும். பெண் வெளிப்படையாகப் பேசுவதற்குச் சமூகம் இடம் தரவில்லை. இந்தச் சமநிலையின்மையை வள்ளுவர் குறைகூறவில்லை; ஆனால் பெண்ணின் பொறுமையை உயர்த்திப் பேசுவதன் மூலம் அந்தச் சுமையை மதிக்கிறார். இந்தக் குறளில் வெளிப்படும் வியப்பு, தலைவனின் உணர்வு முதிர்ச்சியையும் காட்டுகிறது.

Explanation

In this verse the hero honours the dignity of women. Riding the madal is a custom for men alone; women do not do so. Even when love is deep as the ocean, a woman keeps her modesty and self-control. He praises that firmness as perunthakka il, meaning no one is more worthy. It is also a graceful way for the hero to humble himself: when he resolved to ride the stalk, he realised in wonder that women endure their pain.

The verse can be read in two ways. Some say it praises the restraint of women as glory. Others say that, since men have the outlet of the madal and women have none, the verse acknowledges the burden of women who bear sorrow silently. In today's view the second reading gains weight, calling for equal opportunity for everyone to express feeling.

However we take it, the basic message is one: restraint and composure are admirable qualities, and at the same time we must respect the suffering of those who endure. In our homes and workplaces there are many who put up with things without speaking. We can see their silence as strength, but it is also our duty to give them a safe place in which to speak.

கதை

தமயந்தியின் அமைதியான வழி

மகாபாரதத்தின் வனபர்வத்தில் நளன் தமயந்தி கதையின் பிற்பகுதி இது. சூதாட்டத்தில் நாட்டை இழந்த நளன் மனைவி தமயந்தியோடு காட்டில் அலைந்தான். ஒரு இரவு அவன் துயரம் தாங்காமல், தமயந்தியைத் தூக்கத்தில் விட்டுவிட்டு எங்கோ சென்றுவிட்டான். விழித்தெழுந்த தமயந்தி கணவனைக் காணாமல் காடு முழுவதும் தேடி அலைந்தாள். அவள் மனத்தில் கடல்போன்ற துயரம் பொங்கியது. ஆனால் அவள் அலறவில்லை; சுயக்கட்டுப்பாட்டை இழக்கவில்லை.

பல துன்பங்களுக்குப் பின் அவள் சேதி நாட்டு அரண்மனையை அடைந்து அங்கே பணிப்பெண்ணாகப் பணிபுரிந்தாள். பின்னர் தன் தந்தையின் ஆட்கள் அவளைக் கண்டுபிடித்தனர். விதர்ப்பம் திரும்பிய தமயந்தி தன் கணவனை எவ்வாறு மீட்பது என்று சிந்தித்தாள். நாடு நாடாக அந்தணர்களை அனுப்பி, "நளா, சூதாட்டத்தில் வீழ்ந்த உனக்கு உன் மனைவியின் நிலை தெரியுமா?" என்ற பொருளுடைய பாடலைப் பாடச் சொன்னாள். அந்தப் பாடலுக்குப் பதிலளிப்பவனே நளனாக இருக்கக்கூடும் என்று அவள் கருதினாள்.

ஒரு அந்தணர் அயோத்தி நாட்டில் குள்ளனாக உருமாறியிருந்த நளனிடமிருந்து அந்தப் பாடலுக்கு மறுமொழி பெற்று வந்தார். தமயந்தி தன் அறிவால் அவன் நளன் என்பதை ஊகித்தாள். பிறகு தான் மறுபடி சுயம்வரம் செய்யப்போவதாக அறிவிக்கச் செய்தாள்; நளன் வராமல் இருக்க முடியாது என்பதை அவள் அறிந்திருந்தாள். அவள் எதிர்பார்த்தபடியே நளன் தேரோட்டியாகவும் அயோத்தி மன்னர் ருதுபர்ணனோடும் வந்தான்.

தமயந்தி தன் துயரத்தை ஊரார் கண்டு பேசும்படி வெளிக்காட்டவில்லை; அலைந்து புலம்பவுமில்லை. அமைதியாக, அறிவோடு, கண்ணியத்தோடு தன் கணவனைத் தேடிக் கண்டுபிடித்தாள். இறுதியில் நளன் தன் சுய உருவைப் பெற்றான் என்று கதை கூறுகிறது. தம்பதியர் மீண்டும் இணைந்து நாட்டை மீட்டனர். தமயந்தியின் இந்த அறிவான அணுகுமுறையை அறிந்த ருதுபர்ணன் வியந்தான். நளனும் தன் மனைவியின் மதிநுட்பத்தையும் பொறுமையையும் எண்ணி மனம் நெகிழ்ந்தான். அன்பு தவிப்பிலும் நிதானத்தைக் காக்கும்போது அது வெல்லும் என்பதை அவர்கள் வரலாறு உணர்த்துகிறது. தமயந்தியின் நுண்ணறிவு பற்றிப் பிற்காலத்தில் கவிஞர்கள் பல பாடல்கள் பாடினர். அவளைக் கண்ணியத்தின் வடிவமாகவே போற்றினர். இறுதியில் தம்பதியர் இருவரும் மீண்டும் ஆட்சியை ஏற்றனர் என்பதைக் கேட்கும் ஒவ்வொருவரும் நம்பிக்கை பெறுகின்றனர்.

குறள் கூறும் பெருந்தக்க பெண்ணை தமயந்தியில் காணலாம்: கடல்போன்ற துயரத்திலும் நிதானத்தையும் கண்ணியத்தையும் காத்து, அறிவோடு செயல்பட்ட பெண்.

A story

Damayanti's Quiet Way

This is the later part of the Nala–Damayanti story in the Vana Parva of the Mahabharata. Nala, who lost his kingdom at dice, wandered in the forest with his wife Damayanti. One night, unable to bear his sorrow, he left Damayanti asleep and went away somewhere. Waking and not finding her husband, Damayanti searched the whole forest. A sea-like grief surged in her mind. But she did not wail, and she did not lose self-control.

After many hardships she reached the palace of the king of Chedi and served there as a maid. Later her father's men found her. Back in Vidarbha, Damayanti thought about how to win back her husband. She sent Brahmins to country after country, asking them to recite a verse to the effect: "Nala, do you know the condition of the wife you left after your fall at dice?" She reasoned that whoever replied to that verse might be Nala.

One Brahmin brought back a reply from Nala, who had been transformed into a dwarf in the land of Ayodhya. By her intelligence Damayanti guessed that he was Nala. Then she had it announced that she would hold a second swayamvara, knowing that Nala could not fail to come. As she expected, Nala came as the charioteer of King Rituparna of Ayodhya.

Damayanti did not display her sorrow for the village to see, nor did she wander lamenting. Calmly, with wisdom and dignity, she searched for her husband and found him. In the end, the story says, Nala regained his true form. The couple reunited and recovered the kingdom.

The worthy woman of the verse can be seen in Damayanti: one who, in a sea of grief, kept composure and dignity and acted with intelligence.

சிந்தனைக்கு

உங்களுக்குத் தெரிந்த யாருடைய அமைதியான வலிமை அதிக அங்கீகாரத்துக்கும், பேசுவதற்கான பாதுகாப்பான இடத்துக்கும் தகுதியானது?

To reflect on

Which quiet strength in someone you know deserves more recognition and a safe place to speak?