Kural 1160 · அரிதாற்றி அல்லல்நோய் நீக்கிப் பிரிவாற்றிப்

நாகப்பட்டினத் துறைமுகத்தில் ஒரு காத்திருப்பு

நாகப்பட்டினம் தமிழ்நாட்டின் பழைய துறைமுகங்களில் ஒன்று. அங்கிருந்து கடல் வாணிகர்கள் கப்பல்களில் தொலைநாடுகளுக்குச் செல்வது தொன்றுதொட்டு வழக்கம். அத்தகைய ஒரு வணிகனின் மனைவி கனகவல்லி, கணவன் புறப்பட்ட நாளிலிருந்து ஒவ்வொரு மாலையும் கடற்கரைக் கோயிலுக்குச் சென்று விளக்கேற்றினாள். இது கற்பனைக் காட்சி; இந்த மண்ணின் பெண்கள் காலங்காலமாகச் செய்து வந்த ஒரு வழக்கத்தின் எடுத்துக்காட்டு.

கணவன் கடல் கடந்து சென்றான். ஒரு பருவமழைக் காலம் முடிந்து, காற்று மாறும் காலம் வந்தது. வணிகர்கள் திரும்பும் பருவம் அது. கனகவல்லி தினமும் கடற்கரையில் நின்று தொலைவில் தெரியும் பாய்மரங்களை எண்ணினாள். எந்தக் கப்பலும் அவள் கணவனுடையதாக இருக்கவில்லை. அவள் மனம் தளர்ந்தபோது, அதே கடற்கரையில் பல ஆண்டுகள் காத்திருந்த முதிய பெண்மணி ஒருத்தி அவளிடம், "என் கணவனும் இப்படித்தான் ஏழு பருவம் கழித்து வந்தான்; நானும் உன்னைப் போலவே அழுதேன்; ஆனாலும் இங்கே இருக்கிறேன்" என்றாள்.

அந்த முதிய பெண்ணின் சொற்கள் கனகவல்லிக்குப் புதிய வலிமை கொடுத்தன. தன் துயரத்தை ஒரே நபர் தனியே சுமப்பதாக அவள் எண்ணியிருந்தாள்; இப்போது அது பலரும் கடந்த பாதை என்று புரிந்துகொண்டாள். அவள் தன் நாள்களை நெசவிலும் பூஜையிலும் செலவிடத் தொடங்கினாள்.

கனகவல்லியின் வாழ்வில் கடற்கரைக் காத்திருப்பு ஒரு தவம் போல் ஆனது. அவள் தன் நாள்களை நெசவிலும் வழிபாட்டிலும் செலவிட்டபோது, துயரம் மெல்ல மெல்ல பொறுமையாக மாறியது. ஊரார் அவளது நிலையைக் கண்டு போற்றினர். வெறுமையை உழைப்பாலும் நம்பிக்கையாலும் நிரப்புவது எவ்வளவு உன்னதம் என்பதை அவள் வாழ்வு காட்டியது. கணவன் திரும்பிய நாளில் அவள் அழுததாகவும் சிரித்ததாகவும் ஊரார் கூறினர். காத்திருந்த ஆண்டுகள் அவளுக்குத் தந்த வலிமையை அவன் கண்டு வியந்தான். பிரிவு அவர்களது அன்பை உடைக்கவில்லை; வலுவாக்கியது.

பழைய துறைமுக நகரங்களில் காத்திருக்கும் பெண்கள் ஒருவருக்கொருவர் துணையாக நின்றனர் என்பதே இக்கதையின் சாரம். தனிமையைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் சமூகமே துயரத்தின் சிறந்த மருந்து. அதனால் அண்டை வீட்டாரின் பிரிவையும் நாம் கவனித்து ஆறுதல் சொல்லலாம்.

சில மாதங்கள் கழித்து ஒரு காலைப் பொழுதில் கரையில் ஒரு பாய்மரம் தெரிந்தது. அது அவளுடைய கணவனின் கப்பலாக இருந்தது. காத்திருப்பு முடிந்தது. குறளின் பாடம் இதுவே: பிரிவைத் தாங்கி வாழ்ந்தவர்கள் பலர்; அவர்களின் அனுபவம் நமக்கு ஆறுதல்.

Waiting at the Nagapattinam Port

Nagapattinam is one of the old ports of Tamil Nadu. It has long been usual for sea merchants to sail from there to distant lands. The wife of such a merchant, Kanakavalli, went every evening from the day her husband set out to the seaside temple and lit a lamp. This is an imagined scene, an illustration of a custom that the women of this land have followed through the ages.

The husband went across the sea. One monsoon season ended and the time when the wind turns came. It was the season when merchants return. Every day Kanakavalli stood on the shore counting the masts visible far away. No ship was her husband's. When her heart sank, an elderly woman who had waited on that same shore for many years said to her, "My husband too came back only after seven seasons; I wept just as you do; and yet here I am."

The old woman's words gave Kanakavalli new strength. She had thought she was carrying her sorrow alone; now she understood it was a path many had crossed. She began to spend her days in weaving and worship.

The essence of this tale is that the women waiting in the old port towns stood by one another. A community that shares loneliness is the best medicine for sorrow. So we too can notice a neighbour's parting and offer comfort.

A few months later, one morning, a mast appeared off the shore. It was her husband's ship. The waiting was over. The lesson of the Kural is this: many have borne separation and lived, and their experience is a comfort to us.