நவராத்திரி கொலுவின் முன் ஒரு கேள்வி
இது இந்து பண்பாட்டுச் சூழலில் அமைந்த ஒரு கற்பனைக் கதை.
திருச்சிக்கு அருகிலுள்ள ஒரு கிராமத்தில் தேன்மொழி என்ற இளம்பெண் வாழ்ந்தாள். அவளது கணவன் அருள் வெளியூரில் வேலை செய்தான். நவராத்திரி நாட்களில் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் கொலு வைப்பது வழக்கம். தேன்மொழியும் தன் வீட்டில் படிகள் அமைத்து, பொம்மைகளை அடுக்கி, ஒன்பது நாள்களும் விளக்கேற்றி வழிபட்டாள்.
அருள் அந்த நாட்களில் வீடு வருவதாகச் சொல்லியிருந்தான்; ஆனால் வேலை அதிகம் என்று கடிதம் எழுதி வராமல் விட்டுவிட்டான். தேன்மொழிக்கு வருத்தம் ஏற்பட்டது. அவள் அறிவு, 'அவர் தம் பணியை முதன்மையாகக் கொள்கிறார்; நீயும் அமைதியாக இரு' என்று சொன்னது. ஆனால் அவள் மனம் வாசலிலேயே நின்றது.
ஒரு மாலை கொலுவின் முன் அமர்ந்து, அவள் தன் மனத்தோடு பேசினாள். 'அவர் மனம் அவர் சொல்படி நடக்கிறது; அதனால்தான் அவர் இங்கே வராமல் அங்கேயே இருக்கிறார். என் மனம் ஏன் என் சொல் கேட்கவில்லை? ஒருநாளாவது என்னோடு இருக்கலாகாதா?' என்று மெல்லக் கூறினாள். பொம்மைகளின் முன் வைத்த விளக்கின் ஒளி அவள் கண்ணீரில் மின்னியது.
அவளது பாட்டி அருகில் அமர்ந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். 'மகளே, மனத்தோடு பேசுவது நல்ல பழக்கம்; ஆனால் அதைத் திட்டாதே. நீ அன்பு செலுத்துவதற்காக அது உன் சொல் கேட்காமல் போகிறது' என்று அவள் சொன்னாள். அந்த எளிய சொல் தேன்மொழியின் மனத்துக்கு ஆறுதலாக இருந்தது.
விஜயதசமி அன்று அருளிடமிருந்து தந்தி வந்தது: 'வந்துகொண்டிருக்கிறேன்.' தேன்மொழி கொலுவின் முன் நின்று கைகூப்பினாள். அவள் மனம் அன்று அவளுடைய சொல்லையும் கேட்டது; தானாகவே அமைதி அடைந்தது.
தன் நெஞ்சைக் கடிவதைவிட அதனோடு உரையாடுவது அமைதியைத் தரும் என்பதை இக்கதை எளிமையாகக் காட்டுகிறது.
நவராத்திரியில் ஒன்பது நாள்களும் தேவியின் மூன்று வடிவங்களான துர்க்கை, இலக்குமி, சரஸ்வதி ஆகியோரை வழிபடுவது மரபு. கொலுவில் வைக்கப்படும் ஒவ்வொரு பொம்மையும் ஒரு கதையைச் சொல்கிறது. சுமங்கலிப் பெண்கள் ஒருவர் வீட்டுக்கு மற்றவர் சென்று பாடல் பாடி, தாம்பூலம் பெற்றுச் செல்வார்கள். அந்த நாட்களில் தேன்மொழியின் வீடும் அண்டை வீட்டுப் பெண்களால் நிறைந்திருந்தது.
அவர்களோடு பேசிச் சிரித்தபோது அவளது மனம் சற்றே இலகுவானது. ஆயினும் இரவு தனிமையில் அதே கேள்வி மீண்டும் வந்தது. கொலு விளக்கின் ஒளி அவளுக்கு ஆறுதலாகவும் இருந்தது.