Kural 46 · அறத்தாற்றின் இல்வாழ்க்கை ஆற்றின் புறத்தாற்றில்

குறள் 46 · இல்வாழ்க்கை · Domestic Life

அறத்தாற்றின் இல்வாழ்க்கை ஆற்றின் புறத்தாற்றில்போஒய்ப் பெறுவ தெவன்?

Araththaatrin Ilvaazhkkai Aatrin Puraththaatril / Pooip Peruva Thevan?

If a man fulfilleth aright the duties of the householder, where is the need for him to take up other duties?V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

அறநெறியோடு இல்வாழ்க்கையை நடத்த முடிந்தால், வேறு நெறிகளில் சென்று அடையக்கூடியது என்ன இருக்கிறது?

Meaning

If one can live household life by the path of virtue, what more is there to gain by going off on another path?

சொற்பொருள் Word by word

அறத்து ஆற்றின்: by the path of virtue
இல்வாழ்க்கை: household life
ஆற்றின்: if one performs it
புறத்து ஆற்றில்: on any other path, outside
போய்ப் பெறுவது: going to obtain
எவன்: what?

விளக்கம்

இந்தக் குறள் ஒரு சவாலான வினாவை எழுப்புகிறது. இல்லறத்தை அறவழியில் நடத்த முடியுமானால், வேறு எங்கோ சென்று அடைவது என்ன? 'புறத்தாற்றில்' என்பது வீட்டுக்கு வெளியே உள்ள நெறி, அதாவது துறவு நெறி. துறவு தேவையில்லை என்று வள்ளுவர் முழுமையாகத் தள்ளவில்லை; ஆனால் அறவழியில் நடக்கும் இல்லறமே போதுமானது என்ற நம்பிக்கையை இங்கே வெளிப்படுத்துகிறார்.

அக்காலத்தில் துறவு மிக உயர்ந்த நெறியாகக் கருதப்பட்டது. மனிதன் வீட்டை விட்டுக் காடு சென்றால்தான் மெய்ப்பொருளை அடைய முடியும் என்ற நம்பிக்கை பரவலாக இருந்தது. அந்தச் சூழலில் வள்ளுவர் தரும் இந்த வாதம் ஒரு துணிச்சலான கருத்து. அறம் வாழ்வதில் இருக்கிறது, இடம் மாறுவதில் இல்லை என்கிறார்.

இங்கே ஒரு நுட்பம் உள்ளது. 'அறத்தாற்றின் இல்வாழ்க்கை ஆற்றின்' என்ற நிபந்தனை முக்கியம். எந்த இல்லறமும் துறவுக்கு நிகராகாது; அறவழியில் நடத்தும் இல்லறமே அந்த நிலைக்கு உரியது. கடமையைத் தவிர்த்து சுகம் தேடும் இல்லறம் துறவைவிடத் தாழ்ந்தது. பொறுப்புடன், அன்புடன், நேர்மையுடன் நடத்தும் இல்லறமே ஒரு தவம்.

பரிமேலழகர் முதலிய பழைய உரையாசிரியர்கள் இந்தக் குறளை துறவு பற்றிய மறுப்பாக அல்லாமல், இல்லறத்தின் உயர்வைக் காட்டும் புகழுரையாகவே கொள்கின்றனர். துறவு பூணவும் இல்லறத்தில் நிலைக்கவும் தனித்தனி தகுதிகள் உள்ளன. ஒவ்வொருவரும் தன் தகுதிக்கேற்ற வழியைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம்.

வாழ்வின் எந்த நெறியும் அறத்தோடு இருந்தால் உயர்வு தரும் என்பது இதன் உட்பொருள். பணியிடமோ, வீடோ, கோயிலோ, காடோ எந்த இடமும் உள்ளம் தூய்மையாக இருந்தால் சிறந்த இடமாகும். இடம் அல்ல, நடத்தை முக்கியம்.

இன்றைய வாழ்வில் 'வீட்டை விட்டு வெளியேறி எங்காவது சென்றால் அமைதி கிடைக்கும்' என்று பலர் நினைக்கிறார்கள். இந்தக் குறள் மெல்ல நினைவூட்டுகிறது: முதலில் உன் வீட்டில் அறத்தை வாழ்ந்து பார்.

Explanation

This verse raises a challenging question. If one can live household life by the path of virtue, what is there to gain by going elsewhere? 'Puraththaatril' means the path outside the house, that is, the path of renunciation. Valluvar does not wholly dismiss renunciation, but here he expresses his confidence that household life lived by virtue is enough.

In that age renunciation was regarded as the highest path. It was widely believed that a person could attain the supreme truth only by leaving home for the forest. In that climate this argument of Valluvar's is a bold idea. Virtue lies in how one lives, he says, not in changing one's place.

There is a subtlety. The condition 'araththaatrin ilvaazhkkai aatrin' matters. Not every household life equals renunciation; only one run by the path of virtue deserves that status. A household life that avoids duty and seeks comfort is lower than renunciation. A household life run with responsibility, love and honesty is itself an austerity.

Older commentators like Parimelazhagar take this verse not as a denial of renunciation but as praise of the height of household life. There are separate qualifications for taking up renunciation and for staying in household life. Each person may choose the way that suits their fitness.

Its inner meaning is that any path of life gives elevation if it goes with virtue. Workplace, home, temple or forest: any place is best if the heart is pure. Conduct matters, not place.

In our life many think, 'If I leave home and go somewhere, I will find peace.' The verse gently reminds us: first try living virtue in your own home.

கதை

மிதிலை எரிந்தாலும் எனக்கு ஒன்றுமில்லை

மகாபாரதத்தின் சாந்திபர்வத்திலிருந்து. மிதிலையின் மன்னன் ஜனகன் அரசாட்சி செய்துகொண்டே ஞானத்தில் சிறந்தவராக இருந்தார். அவரைப் 'ராஜரிஷி' என்று புராணங்கள் போற்றுகின்றன. அவருடைய அரண்மனையில் செல்வம், படை, அமைச்சர்கள் எல்லாம் இருந்தன. ஆனால் அவர் மனம் எவற்றிலும் ஒட்டவில்லை. இதனால் இல்லறத்திலும் அரசு வாழ்விலும் இருந்தபடியே துறவின் உயர்வை அவர் அடைந்தவர் என்று மரபு அவரைப் போற்றுகிறது.

மகாபாரதம் பல இடங்களில் ஜனகரின் ஒரு வாக்கை நினைவுகூர்கிறது: "மிதிலை எரிந்தாலும் எனக்குரியது எதுவும் எரிவதில்லை." எவ்வளவு பெரிய நகரமும் அரண்மனையும் தன்னுடையவை என்று இருந்தாலும், அவற்றின் இழப்பு தன் உள்ளத்தின் அமைதியைத் தொடாது என்ற தெளிவை இந்த வாக்கு காட்டுகிறது. நகரத்தின் தலைவன் சொல்லும் இச்சொல்லுக்கு எவ்வளவு உறுதி வேண்டும் என்று எண்ணிப் பாருங்கள்.

இந்த வாக்கு பொறுப்பின்மையைச் சொல்லவில்லை. ஜனகர் நாட்டை நன்கு ஆண்டார்; மக்களைக் காத்தார்; வேள்விகளும் தானங்களும் செய்தார். கடமையைத் தவறாமல் செய்துகொண்டே பற்றை விடுவதே அவர் வழி. "நான் அரசன்; அரசின் பணி என் கடமை; ஆனால் அது என்னை ஆளாது" என்பது அவரது மனநிலை.

துறவு நாடி வருவோர் அவரிடம் கற்கச் சென்றனர் என்பதும் மரபு. வியாச முனிவரின் மகன் சுகர் ஞானம் நாடி ஜனகரிடம் வந்து கற்றார் என்று மகாபாரதம் சொல்கிறது. காடு சென்று தவம் செய்த முனிவர்களும் ஓர் அரண்மனை வாசலில் ஞானத்தைத் தேடிச் சென்றனர் என்பது இல்லறத்தின் உயர்வுக்குச் சான்றாகிறது.

மிதிலை நகரில் அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் மக்கள் அவரை அன்போடும் மரியாதையோடும் பார்த்தனர். தம் மன்னர் ஒருபோதும் சினத்தாலோ அச்சத்தாலோ தவறான முடிவுகளை எடுக்க மாட்டார் என்று நம்பினர். மனத்தில் பற்றற்ற ஆட்சியாளன் மக்களுக்கு எவ்வளவு பெரிய ஆறுதல் என்பதை ஜனகரின் ஆட்சி உணர்த்துகிறது.

இங்கே இல்லறமும் ஞானமும் ஒன்றாகக் கலந்தன. இல்லறத்தை விட்டுக் காடு சென்று துறவு நெறியை நாடியவர்களுக்குக்கூட ஜனகர் ஒரு பாடமாக நின்றார். அவர் வாழ்வு இல்லறம் ஒரு தடை அல்ல; அது மனம் வைத்தால் ஒரு தவ வாழ்வாகவே மாறும் என்பதைக் காட்டுகிறது.

வள்ளுவர் கேட்கும் 'அறத்தாற்றின் இல்வாழ்க்கை ஆற்றின் புறத்தாற்றில் போய்ப் பெறுவது எவன்?' என்ற வினாவுக்கு ஜனகரின் வாழ்வே விடை. இல்லறத்தில் இருந்துகொண்டே மிக உயர்ந்த நிலையை அடைய முடியும் என்பதை அவர் வாழ்ந்து காட்டினார்.

A story

Even If Mithila Burns, Nothing of Mine Burns

From the Shanti Parva of the Mahabharata. Janaka, king of Mithila, ruled his kingdom and yet stood supreme in wisdom. The Puranas honour him as a rajarshi, a royal sage. In his palace were wealth, army and ministers. But his mind clung to none of them. For this reason tradition honours him as one who reached the height of renunciation while remaining in household and royal life.

At several places the Mahabharata recalls a saying of Janaka: "Even if Mithila burns, nothing that is mine is burning." The saying shows the clarity that the loss of city and palace would not touch the peace of his heart.

The saying does not preach irresponsibility. Janaka ruled the land well, protected the people and performed sacrifices and gifts. His way was to do his duty without fail and let go of attachment. "I am king; the work of the kingdom is my duty; but it will not rule me," was his outlook.

Tradition also says that seekers of renunciation went to learn from him. The Mahabharata tells how Shuka, son of the sage Vyasa, came to Janaka in search of wisdom and learned from him. That sages who had practised austerity in the forest went seeking wisdom at a palace door is witness to the height of household life.

Here household life and wisdom blended. Even to those who left home and went to the forest in search of the path of renunciation, Janaka stood as a lesson. His life shows that household life is no obstacle, and that if the mind is set it can become a life of austerity.

To Valluvar's question, 'If one lives household life by the path of virtue, what is there to gain by going off to another path?' Janaka's life is the answer. He lived out the truth that the highest state can be reached while remaining in household life.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் உடைமைகளில் அல்லது பொறுப்புகளில் எதை மனத்தால்கூட விட்டுவிட மிகக் கடினமாக இருக்கும்?

To reflect on

Which of your possessions or roles would you find hardest to let go of, even in your mind?