தவளை அரசன் கங்கதத்தனும் பாம்பும்
பஞ்சதந்திரத்தின் மூன்றாம் தந்திரத்தில் தவளைகளின் அரசன் கங்கதத்தனின் கதை வருகிறது. ஒரு பாழ்க் கிணற்றில் தவளைகள் வாழ்ந்தன. கங்கதத்தன் அவற்றின் தலைவன். அவன் உறவினர்கள் அவனுக்குப் பல துன்பங்கள் செய்தனர். அவன் மனம் நொந்து பழிவாங்க எண்ணினான்.
அருகில் ஒரு பழைய புற்றில் பிரியதர்சனன் என்ற நாகம் வாழ்ந்தது; அது மிகவும் வயதாகி வேட்டையாடும் திறன் குன்றிவிட்டது. கங்கதத்தன் அதனிடம் சென்று, "என் கிணற்றுக்கு வாருங்கள். அங்குள்ள என் பகைவரான தவளைகளை நீங்கள் உண்ணலாம்" என்றான்.
நாகம் கிணற்றுக்குள் புகுந்து ஒரு குழியில் தங்கியது. அது கங்கதத்தனின் பகைவரான தவளைகளை ஒவ்வொன்றாக உண்டது. கங்கதத்தன் மகிழ்ந்தான். ஆனால் விரைவில் பகைவர்கள் எல்லாம் தீர்ந்தனர்.
பாம்புக்கு பசி தீரவில்லை. அது கங்கதத்தனிடம் "இன்னும் உணவு வேண்டும்" என்றது. கங்கதத்தன் தன் நண்பர்களையும் பிறகு தன் உறவினர்களையும் பாம்புக்குக் காட்டிக்கொடுத்தான். இறுதியில் பாம்பு அவன் மகனையே உண்டது.
கங்கதத்தன் கதறினான். பாம்பு அவனையும் உண்ணத் தயாரானது. அவன் "நான் வேறு தவளைகளைக் கொண்டுவருகிறேன்" என்று பொய் சொல்லி கிணற்றிலிருந்து தப்பி ஓடினான். ஆனால் அவன் குலம் முழுதும் அழிந்துவிட்டது.
மனம் ஒன்றுபடாத பகைவரைத் தன் இல்லத்துள் வரவழைத்தது கங்கதத்தனின் பிழை. அவன் தன் பகையைத் தீர்க்க ஒரு பாம்பைக் குடத்துள் வைத்துக் கொண்டான்; அது இறுதியில் அவனுக்கே தீங்காயிற்று.
இக்கதை 'குடங்கருள் பாம்போடு உடனுறைந்தற்று' என்ற குறளின் எச்சரிக்கையை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது: தீங்கு செய்ய வல்லவரை வீட்டுக்குள் அழைத்தவர் தன் அழிவையே அழைக்கிறார். கங்கதத்தன் தன் உறவினர்மேல் கொண்ட சினத்தை ஆறுதல் படுத்திக்கொள்ளப் பாம்பைச் சேர்த்தது குறுகிய நோக்கு. அதற்கு பதிலாக அவன் தன் சுற்றத்தாரோடு பேசி மனக்கசப்பைத் தீர்த்திருந்தால் குலம் மிஞ்சியிருக்கும். பகையைத் தீர்க்க இன்னொரு தீங்கு செய்யும் சக்தியைச் சேர்ப்பது இறுதியில் நம்மையே விழுங்கும் என்பதே இக்கதையின் நீதி. அமைதியாகப் பேசித் தீர்ப்பதே தீங்கற்ற வழி. ஆகவே ஒரு தீமையை எதிர்க்க இன்னொரு தீமையைச் சேர்க்கும் எண்ணம் கைவிடப்பட வேண்டும்; அதுவே நிலையான பாதுகாப்பு. ஆகவே நம் கோபத்துக்காகத் தீயவர் துணையை நாடுவது எப்போதும் தவறு என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். இது நமக்கு என்றும் பாடமாகும். நாமும் இதை நினைவில் கொள்ளலாம்.