Kural 906 · இமையாரின் வாழினும் பாடிலரே இல்லாள்

கிஷ்கிந்தையில் சுக்ரீவன்

இது வால்மீகி இராமாயணத்தின் கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில் சொல்லப்படும் நிகழ்ச்சி.

வாலியால் நாடு கடத்தப்பட்டுத் துயருற்ற சுக்ரீவனுக்கு இராமன் துணை நின்றான். இராமனின் அம்பு வாலியை வீழ்த்தியது. சுக்ரீவன் கிஷ்கிந்தையின் அரசனாகி, மனைவி ருமையுடனும் வாலியின் மனைவியாக இருந்த தாரையுடனும் அரண்மனையில் அமர்ந்தான். சீதையைத் தேடிக் கொடுப்பதாகவும் இராமனுக்கு வாக்கு அளித்திருந்தான்.

மழைக்காலம் தொடங்கியதால் தேடுதல் பணியை நான்கு மாதம் தள்ளிப்போடலாம் என்று இராமன் ஒப்புக்கொண்டிருந்தான். ஆனால் சுக்ரீவன் அரண்மனை இன்பங்களில் மூழ்கினான். உணவு, பாடல், ஆடல், பெண்கள் என்று நாள்களும் வாரங்களும் கரைந்தன. மழைக்காலம் முடிந்தும் அவன் தன் வாக்கை நினைக்கவே இல்லை. தேவர்களைப் போல் வளமாக வாழ்ந்தாலும் தன் கடமையை மறந்தவனாய் அவன் இருந்தான்.

இராமன் இதைக் கவனித்தான். இலட்சுமணனை அனுப்பி நிலைமையைக் கேட்டறியச் சொன்னான். கோபத்துடன் வில்லேந்தி கிஷ்கிந்தையின் வாயிலுக்கு வந்த இலட்சுமணனைக் கண்டதும் வானர வீரர்கள் அஞ்சி நடுங்கினர். சுக்ரீவன் திகைத்தான். அப்போது அனுமன் அவனிடம் அமைதியாகச் சொன்னார்: "அரசே, நாம் இராமனுக்குக் கடமைப்பட்டிருக்கிறோம். வாக்கை மறந்து இன்பத்தில் மூழ்கியது தவறு."

சுக்ரீவன் தன் மனநிலையை நினைத்து மிகவும் நாணினான். உயிர் நண்பனுக்குச் செய்த வாக்கை இன்பத்தில் மறந்தது அவனுக்குப் பெரிய குற்றமாகத் தோன்றியது.

தாரை இலட்சுமணனிடம் சென்று பணிவோடும் அறிவோடும் பேசி அவன் சினத்தைத் தணித்தாள். சுக்ரீவன் நாணி, இலட்சுமணனிடம் மன்னிப்புக் கேட்டு, "உடனே படைகளைத் திரட்டுகிறேன்" என்றான். வானரப் படைகள் நான்கு திசைகளிலும் சீதையைத் தேடப் புறப்பட்டன.

கிஷ்கிந்தையின் அரண்மனை அப்போது இசையும் மலர்மணமும் நிறைந்து விளங்கியது. வானரர்கள் எங்கும் களிப்பில் மூழ்கியிருந்தனர். ஆனால் காட்டில் இராமன் தனிமையில் சீதையின் நினைவோடு காத்திருந்தான். அவன் முகத்தில் துயரம் படிந்திருந்தது. ஒவ்வொரு நாளும் வானத்தைப் பார்த்து மழை எப்போது முடியுமோ என்று எண்ணி ஏங்கினான்.

இந்த நிகழ்ச்சியில் சுக்ரீவன் கடமையை மறந்து இன்பத்தில் ஆழ்ந்தபோது தன் மதிப்பையே இழக்கத் தொடங்கினான். ஆனால் அவன் தவறை உணர்ந்து திருத்திக்கொண்டான். வளமான வாழ்வில் மயங்கிக் கடமையைக் கை நழுவ விடுபவன் ஊரின் மதிப்பை இழப்பான் என்பதையும், தவறை உணர்ந்து திருத்திக்கொள்ளும் அறிவு அனைவருக்கும் தேவை என்பதையும் இந்தக் கதை கூறுகிறது.

Sugriva in Kishkindha

This episode is told in the Kishkindha Kanda of Valmiki's Ramayana.

Sugriva, driven from his kingdom and suffering, had been helped by Rama, whose arrow felled Vali. Sugriva became king of Kishkindha and sat in his palace with his wife Ruma and with Tara, who had been Vali's queen. He had also promised Rama to search for Sita.

Since the rains had begun, Rama had agreed to postpone the search for four months. But Sugriva sank into the pleasures of the palace. Food, song, dance and women ate up days and weeks. Even after the rains ended he did not remember his word. Though he lived in the richness of the gods, he had forgotten his duty.

Rama noticed, and sent Lakshmana to ask what was the matter. When the monkey warriors saw Lakshmana arrive at the gate of Kishkindha in anger with his bow, they shook with fear. Sugriva was bewildered. Hanuman then said calmly, "Lord, we owe a debt to Rama. It was wrong to sink into pleasure and forget our word."

Tara went to Lakshmana and spoke with humility and good sense and soothed his anger. Sugriva, ashamed, begged pardon of Lakshmana and said, "I will gather the armies at once." The bands of vanaras set out in all four directions to search for Sita.

In this episode, when Sugriva forgot his duty and sank into pleasure, he began to lose his standing. But he realised his fault and corrected himself. The tale says that one who is deluded by a rich life and lets duty slip loses the esteem of the world, and that the wisdom to see a fault and mend it is needed by everyone.