Kural 950 · உற்றவன் தீர்ப்பான் மருந்துழைச் செல்வானென்று

குறள் 950 · மருந்து · Medicine

உற்றவன் தீர்ப்பான் மருந்துழைச் செல்வானென்றுஅப்பால் நாற் கூற்றே மருந்து.

Utravan Theerppaan Marundhuzhaich Chelvaanendru / Appaal Naar Kootre Marundhu

The patient, the physician, the medicine, and the apothecary, on these four doth all cure depend: and four again are the attributes of each of them.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

நோயாளி, அதைத் தீர்ப்பவனாகிய மருத்துவன், மருந்து, அருகில் இருந்து பணிவிடை செய்பவன் என்று நோய் தீர்க்கும் முறை நான்கு கூறுகளை உடையது.

Meaning

The patient, the physician who cures, the medicine, and the attendant who stays by: the method of cure has these four parts.

சொற்பொருள் Word by word

உற்றவன்: the patient
தீர்ப்பான்: the physician (the one who cures)
மருந்து: the medicine
உழைச் செல்வான்: the attendant who stays by
என்று அப்பால்: thus beyond (these)
நாற் கூற்றே: four parts

விளக்கம்

இந்த அதிகாரத்தின் இறுதிக் குறள் மருத்துவத்தை நான்கு கூறுகளாகப் பிரிக்கிறது. நோயாளி, மருத்துவன், மருந்து, உழைச் செல்வான் என்ற நால்வரும் இருந்தால்தான் நோய் தீரும். "உழைச் செல்வான்" என்பவன் நோயாளியின் அருகில் இருந்து பணிவிடை செய்பவன்; ஆயுர்வேதம் இவனைப் "பரிசாரகன்" என்று குறிக்கிறது. இந்த நான்கு கூறுகளில் எது குறைந்தாலும் சிகிச்சை முழுமையடையாது. நோயாளி மருந்தை உட்கொள்ள மறுத்தால் மருத்துவர் என்ன செய்வார்? மருந்து தரமற்றதாக இருந்தால் மருத்துவரின் அறிவு பயன்படாது. பணிவிடை செய்பவன் அக்கறையின்றி இருந்தால் நோயாளி தாமதமாகவே தேறுவான்.

இந்த நால்வருக்கும் தனித்தனிப் பண்புகள் உண்டு என்று வள்ளுவர் மேலும் கூறுகிறார். அப்பால் நாற்கூற்றே என்பதில் ஒவ்வொரு கூறுக்கும் நான்கு தகுதிகள் உண்டு என்று பழைய நூல்கள் கூறுகின்றன. நோயாளிக்கு நோய் நீங்க வேண்டும் என்ற விருப்பம், மருத்துவரின் ஆலோசனையைப் பின்பற்றும் ஒழுக்கம், மருந்துக்கான செல்வ வசதி, உறுதியான மனம் ஆகியவை வேண்டும். மருத்துவர் நூல் அறிவு, அனுபவம், தூய்மை, கருணை ஆகியவற்றை உடையவராக இருக்க வேண்டும். இது அன்றைய மருத்துவ நெறிகளின் ஆழத்தை உணர்த்துகிறது.

இந்து மரபில் சரகர் இந்த நான்கு பாதங்களையே "சதுஷ்பாதம்" என்று குறிப்பிடுகிறார். வள்ளுவரின் பார்வையும் அதனுடன் ஒத்துப்போகிறது. இதன் வாழ்க்கைப் பாடம், எந்த நல்ல செயலுக்கும் பலரின் பங்களிப்பு தேவை என்பதே. ஒருவர் மட்டும் தனித்து வெற்றி பெற முடியாது. நோயாளி, மருத்துவர், மருந்து, பணிவிடை செய்பவன் என்ற நால்வரும் இணையும்போதுதான் நலம் பிறக்கிறது.

இன்றைய மருத்துவமனைகளிலும் இதையே காண்கிறோம். மருத்துவர் சிறந்தவராக இருந்தாலும் நோயாளியின் உறவினர் பொறுப்புடன் கவனிக்காவிட்டால் குணம் தாமதமாகிறது. பணிவிடை செய்பவரின் பொறுமையும் அன்பும் மருந்தைவிடப் பல நேரங்களில் மேலான மருந்தாகின்றன. அதனால் வள்ளுவர் நான்கு கூறுகளையும் சமமாக மதிக்கிறார். எவரையும் குறைவாகக் கருதக் கூடாது என்பதே இங்கு உள்ள மறைமுகப் பாடம்.

Explanation

The final couplet of the chapter divides treatment into four parts. Only when four are present, the patient, the physician, the medicine and the attendant who stays by, does the disease go. The "uzhai chelvaan" is the one who stays beside the patient and serves; Ayurveda calls him the parichaaraka. If any of these four is lacking, treatment is incomplete. If the patient refuses the medicine, what can the physician do? If the medicine is poor, the physician's knowledge is wasted. If the attendant is careless, the patient recovers slowly.

Valluvar adds that each of the four has its own qualities. In "appaal naarkoorre" the old texts say each part has four qualifications. The patient should want to be cured, follow the physician's advice with discipline, have the means to pay for medicine, and have a firm mind. The physician should have book-learning, experience, purity and compassion. This shows the depth of the medical ethic of those days.

In Hindu tradition Charaka calls these four the chatushpada. Valluvar's view is in harmony with it. The life lesson is that any good work needs the contribution of many. One alone cannot succeed. Health is born only when the patient, physician, medicine and attendant come together.

We see the same in hospitals today. Even with an excellent physician, if the patient's kin do not attend responsibly, recovery is delayed. The patience and love of the attendant often become a better medicine than the medicine itself. So Valluvar honours all four equally; none is to be thought lesser.

கதை

சுந்தரத்தின் நோயும் நால்வரும்

இது ஒரு கற்பனைக் கதை; ஒரு தமிழ் கிராமத்தின் குடும்பம் இதன் பின்னணி.

திருவையாறு அருகிலுள்ள கிராமத்தில் சுந்தரம் என்ற நாதஸ்வர வித்வான் இருந்தார். கடும் காய்ச்சல் அவரை வாட்டியது. பல நாட்கள் கழிந்தும் குறையவில்லை. அவர் மனைவி செல்லம்மா அவரை ஊரின் புகழ்பெற்ற வைத்தியர் ராமநாதனிடம் அழைத்துச் சென்றாள். வைத்தியர் நாடி பார்த்து, "இது சாதாரண நோய் அல்ல. நீண்ட நாள் கவனிப்பு தேவை. மருந்து நான் தருகிறேன்; ஆனால் நீங்கள் இருவரும் ஒத்துழைக்க வேண்டும்" என்றார்.

வைத்தியர் நான்கு பேரை விளக்கினார்: "நோயாளி சுந்தரம், நான் மருத்துவன், மருந்து இந்த மூலிகைக் கஷாயம், பணிவிடை செய்பவர் உன் மனைவி செல்லம்மா. இந்த நால்வரும் சேர்ந்தால் நோய் தீரும்." சுந்தரம் முதலில் கசப்பான கஷாயத்தை வெறுத்தார். "என்னால் இதைக் குடிக்க முடியாது" என்று முகம் சுளித்தார். வைத்தியர், "நீ மறுத்தால் என் அறிவு பயன்படாது" என்றார். சுந்தரம் மனம் மாறி, கஷாயத்தை முழு உறுதியுடன் குடித்தார்.

செல்லம்மா இரவும் பகலும் கணவன் அருகிலேயே இருந்தாள். சரியான நேரத்தில் கஷாயம் கொடுத்தாள். இரவில் காய்ச்சல் ஏறும்போது நெற்றியில் ஈரத்துணி வைத்தாள். தூக்கம் இல்லாமல் விழித்திருந்தாள். எளிய கஞ்சி சமைத்து ஊட்டினாள். அவன் விருப்பப்பட்டு கேட்ட காரமான உணவைக் கொடுக்காமல் மறுத்தாள். கணவனின் கோபத்தையும் புன்னகையுடன் ஏற்றாள். வைத்தியர் தினமும் வந்து நாடி பார்த்து மருந்தின் அளவைச் சரிசெய்தார். சுந்தரம் உடல் தளர்ந்த நாட்களிலும் தம் நாதஸ்வரத்தை அருகில் வைத்துக்கொண்டு மீண்டும் வாசிக்கும் நாளை நினைத்துக் கொண்டார். அந்த நம்பிக்கையே அவருக்கு வலிமையாக இருந்தது. செல்லம்மாவின் தாலாட்டுப் பாடலும் வைத்தியரின் ஆறுதல் மொழிகளும் அவர் மனத்தை அமைதிப்படுத்தின.

மூன்று வாரங்களில் சுந்தரம் முழுமையாகக் குணமடைந்தார். அவர் வைத்தியரிடம் நன்றி சொன்னபோது, "எனக்கு அல்ல; நாம் நால்வருக்கும் நன்றி சொல்ல வேண்டும். குறிப்பாக உன் மனைவிக்கு" என்றார். அன்று திருவையாறு தியாகராஜர் ஆராதனை நாளில் சுந்தரம் மேடையில் நாதஸ்வரம் வாசித்தபோது, முதல் இசையை வைத்தியருக்கும் மனைவிக்கும் அர்ப்பணித்தார். கூடியிருந்தோர் அதன் காரணத்தை அறிந்து மனம் நெகிழ்ந்தனர். ஒருவர் குணமடைவதற்குப் பலரின் அன்பும் அறிவும் தேவை என்பதை அவ்வூரார் அன்று நினைவுகூர்ந்தனர்.

A story

Sundaram's Illness and the Four

This is an imagined tale; its setting is a Tamil village family.

In a village near Tiruvaiyaru lived Sundaram, a nadaswaram vidwan. A severe fever afflicted him. Many days passed without relief. His wife Chellamma took him to Ramanathan, a famous vaidya of the town. The vaidya felt the pulse and said, "This is no ordinary illness. It needs long care. I will give the medicine, but both of you must cooperate."

The vaidya explained the four: "The patient is Sundaram, the physician is I, the medicine is this herbal decoction, and the attendant is your wife Chellamma. If these four come together the illness will go." At first Sundaram hated the bitter decoction. "I cannot drink this," he said with a grimace. The vaidya said, "If you refuse, my knowledge is of no use." Sundaram changed his mind and drank the decoction with full resolve.

Chellamma stayed beside her husband day and night. She gave the decoction at the right time. She cooked simple gruel and fed him. She refused the spicy food he asked for. She even received her husband's anger with a smile. The vaidya came every day, felt the pulse and adjusted the dose.

In three weeks Sundaram was completely well. When he thanked the vaidya, he said, "Not to me alone; thanks are due to all four of us, especially to your wife." On the day of the Tyagaraja Aradhana at Tiruvaiyaru, when Sundaram played the nadaswaram on the stage, he dedicated the first music to the vaidya and his wife.

சிந்தனைக்கு

இப்போது உங்களுக்கு முக்கியமான ஒரு செயலில், இந்த நான்கில் எது குறைவாக உள்ளது: தேவையுள்ளவர், அறிந்தவர், சரியான வழிமுறை, அல்லது உடனிருந்து உதவுபவர்?

To reflect on

In a task that matters to you now, which of the "four parts" is missing: the one in need, the one who knows, the right means, or the one who stays by?