கண்டபத்து

கண்டபத்து தில்லையில் பாடப்பட்டது. அதன் உட்தலைப்பு 'நிருத்த தரிசனம்': இறைவனின் ஆடலைக் காணுதல். ஒவ்வொரு பாடலும் 'தில்லை கண்டேனே' என்று முடிகிறது. பெருந்துறையில் இறைவன் 'தில்லைக்கு வா' என்று சொல்லிச் சென்றான்; இறுதியில் மணிவாசகர் தில்லையை அடைந்து அம்பலத்தில் ஆடும் இறைவனைக் கண்டார். அந்த மகிழ்ச்சியின் பத்துப் பாடல்கள் இவை.

'சிவமாக்கி' என்ற சொல் முக்கியம். உயிர் சிவமாகிறது என்றால் சிவனாகிவிடுவது அல்ல; சிவத்தின் தன்மையைப் பெறுவது. இரும்பு நெருப்பில் இருக்கும்போது நெருப்பின் தன்மையைப் பெறுகிறது, ஆனால் இரும்பாகவே இருக்கிறது. இதுவே சைவ சித்தாந்தம் சொல்லும் 'சிவத்துவம்'.

சைவர்களுக்குத் தில்லையே 'கோயில்'. அங்கே இறைவன் ஆகாய வடிவில், ஆனந்தக் கூத்தனாக ஆடுகிறான்.

Kandapathu was sung at Thillai. Its inner title is 'the vision of the dance'. Each verse ends 'I saw Thillai'. At Perunthurai the Lord had told him to come to Thillai and then left; at last Manikkavasagar reached Thillai and saw the Lord dancing in the Hall. These are ten verses of that joy.

The word 'made me one with Siva' matters. For the soul to become Siva does not mean it turns into Siva; it means it takes on Siva's nature. Iron in fire takes on the nature of fire, yet stays iron. This is what Saiva Siddhanta calls sivatva.

For Saivas, Thillai is 'the Temple'. There the Lord dances as the Lord of bliss, in the form of space.

பிறவியை 'வேதனை' என்கிறார். சைவ சித்தாந்தத்தில் பிறவி வினையால் வருகிறது: செய்த வினைகளின் பயனை அனுபவிக்க உயிர் மீண்டும் மீண்டும் பிறக்கிறது. அந்தச் சுழலில் சிக்கியவன் இறைவனைச் 'சிறிதும்' நினைப்பதில்லை.

ஆனால் இறைவன் 'பெரிதும்' ஆட்கொண்டான். நம் நினைவு சிறியது; அவன் அருள் பெரியது. இந்த ஏற்றத்தாழ்வே அருளின் இயல்பு. 'அனைத்துலகும் தொழும் தில்லை' என்பது தில்லையின் பெருமையைச் சொல்கிறது: பதஞ்சலியும் வியாக்கிரபாதரும் மட்டுமல்ல, எல்லா உலகங்களும் அங்கே ஆடலைக் காண வருகின்றன.

He calls birth an 'agony'. In Saiva Siddhanta birth comes from karma: the soul is born again and again to live out the fruits of its deeds. One caught in that cycle does not think of the Lord 'even a little'.

But the Lord ruled him 'wholly'. Our remembering is small; his grace is great. That imbalance is the nature of grace. 'Thillai, which all the worlds worship' speaks of Thillai's glory: not only Patanjali and Vyaghrapada, but all the worlds come there to see the dance.

'உருத் தெரியாக் காலத்தே உள் புகுந்து' என்பது அருளின் முன்னோட்டம். உயிர் இறைவனை அறிவதற்கு முன்பே அவன் உள்ளே இருந்து அதைத் திருத்திக்கொண்டிருக்கிறான். சைவ சித்தாந்தம் இதைச் 'சத்தி நிபாதத்துக்கு முன் திரோதான சத்தி' என்று விளக்குகிறது: மறைந்திருந்தே இறைவன் உயிரைப் பக்குவப்படுத்துகிறான்.

திருத்துருத்தி (இன்றைய குத்தாலம்) காவிரிக்கரையில் உள்ள தலம். மணிவாசகர் தில்லைக்கு வரும் வழியில் பல தலங்களை வணங்கினார். எல்லாத் தலங்களிலும் இருப்பவன் ஒருவனே; தில்லையில் அவனை முழுமையாகக் கண்டார்.

'He came inside me before I knew his form' is grace working ahead of time. Before the soul knows the Lord, he is already within it, setting it right. Saiva Siddhanta explains that before grace descends openly, the Lord's concealing power ripens the soul from hiding.

Thiruthuruthi, today's Kuthalam, is a shrine on the Kaveri. Manikkavasagar worshipped at many shrines on his way to Thillai. The one who dwells in all of them is one, and at Thillai he saw him fully.

'பசு பாசம் அறுத்தான்' என்பது சைவ சித்தாந்தத்தின் மையச் சொற்கள். பதி (இறைவன்), பசு (உயிர்), பாசம் (கட்டு) என்ற மூன்றும் என்றும் உள்ளவை. பசுவைக் கட்டியிருக்கும் பாசத்தை அறுப்பவன் பதி. அதனால் தான் இறைவன் 'பசுபதி'.

'பல்லோரும் காண' என்பது முக்கியம். மணிவாசகரின் விடுதலை மறைவாக நடக்கவில்லை. மதுரையில் நரி பரியான அதிசயமும், வைகை வெள்ளமும் எல்லோரும் கண்டவை. இறைவன் தன் அடியாரை உலகம் அறியக் காத்தான். 'வனப்பு எய்தி இருக்கும் வண்ணம்', அழகோடு வாழும்படி: அருள் உயிருக்கு அழகைத் தருகிறது.

'He cut my bonds of soul and fetter' uses the central terms of Saiva Siddhanta. Pati (the Lord), pasu (the soul) and pasam (the bond) are all three eternal. The one who cuts the bond that ties the soul is the Lord, which is why he is called Pasupati.

'In front of everyone' matters. Manikkavasagar's freeing did not happen in secret. The wonder of jackals turned to horses at Madurai and the flood of the Vaigai were seen by all. The Lord protected his devotee for the world to know. 'So that I might live in beauty': grace gives the soul beauty.

'சாதி குலம் பிறப்பு என்னும் சுழி' என்பது திருவாசகத்தின் துணிச்சலான வரிகளில் ஒன்று. சாதியும் குலமும் பிறப்பும் உயிரைச் சுழற்றும் சுழல்கள் என்கிறார் மணிவாசகர். அந்தணராகவும் அமைச்சராகவும் உயர்ந்த நிலையில் இருந்தவரே இதைச் சொல்கிறார். இறைவனின் அருள் இவை எதையும் பார்ப்பதில்லை. நந்தனாரும் கண்ணப்பரும் திருநீலகண்ட யாழ்ப்பாணரும் நாயன்மார்களாகப் போற்றப்படுவது இதற்குச் சான்று.

'யான் எனது என் உரை மாய்த்து' என்பது அகங்காரம் (நான்), மமகாரம் (எனது) என்ற இரண்டு பற்றுகளையும் அழிப்பது. 'யான் எனது என்னும் செருக்கு அறுப்பான் வானோர்க்கு உயர்ந்த உலகம் புகும்' என்று திருக்குறளும் சொல்கிறது. இந்த இரண்டும் அழிந்ததும் மிஞ்சுவது குற்றமில்லாத அமுதம் மட்டுமே.

'The whirlpool of caste, clan and birth' is one of the boldest lines in the Thiruvasagam. Manikkavasagar says that caste, clan and birth are whirlpools that spin the soul around. And it is a man who stood high as a brahmin and a minister who says this. The Lord's grace looks at none of these things. That Nandanar, Kannappar and Thiruneelakanda Yazhppanar are honoured as Nayanars proves it.

'He wiped out the words I and mine' means destroying both forms of clinging: ego, 'I', and possessiveness, 'mine'. The Thirukkural says the same: one who cuts off the pride of 'I' and 'mine' enters a world higher than the gods'. When both are gone, only flawless nectar remains.

'திருச்சிற்றம்பலம்' என்பது தில்லையின் 'சிறிய மன்றம்'. உலகம் முழுதும் நிறைந்தவன் ஒரு சிறிய மன்றத்தில் ஆடுகிறான். அதுவே 'சிதம்பரம்', அதாவது அறிவு வெளி. உள்ளத்தின் சிறிய இடமும் அவன் ஆடும் அம்பலமாக முடியும் என்பது இதன் உட்பொருள். சைவ மரபில் ஒவ்வொரு திருமுறைப் பாடலும் 'திருச்சிற்றம்பலம்' என்று தொடங்கி அதோடு முடிகிறது.

நோய், மூப்பு, சாவு என்பவை பிறவியின் உறவுகள். பிறவி நீங்கினால் இவை எல்லாம் அதனோடு நீங்குகின்றன. புத்தர் கண்ட நான்கு காட்சிகளும் இவையே; ஆனால் சைவம் இவற்றுக்கான விடையைத் தில்லையில் ஆடும் இறைவனின் திருவடியில் காண்கிறது.

Thiruchitrambalam means 'the holy little Hall' of Thillai. The one who fills the whole world dances in a small hall. That is Chidambaram, the space of awareness. Its inner meaning is that the small space of the heart can also become the hall where he dances. In Saiva tradition every Thirumurai hymn begins and ends with the word 'Thiruchitrambalam'.

Disease, old age and death are the kin of birth. When birth goes, they all go with it. The Saiva answer to them is found at the feet of the Lord who dances at Thillai.

இது திருவாசகத்தின் மிக அழகான கருத்துகளில் ஒன்று. இறைவன் அடியாரின் கட்டுகளை அறுத்தான்; ஆனால் அதே நேரத்தில் ஒரு புதிய கட்டைக் கொடுத்தான்: மனம் என்ற கயிற்றால் இறைவனின் திருவடியைக் கட்டுவது. பாசக் கட்டு உயிரைச் சிறைப்படுத்துகிறது; அன்புக் கட்டு உயிரை விடுதலை செய்கிறது.

யசோதை கண்ணனைக் கயிற்றால் கட்ட முயன்ற கதை நினைவுக்கு வரலாம்: எவ்வளவு கயிறு கொண்டு வந்தாலும் போதவில்லை, அன்பால் மட்டுமே கட்ட முடிந்தது. இங்கும் இறைவனைக் கட்டும் கயிறு அன்பு நிறைந்த மனமே. அவன் 'வித்தகன்', திறமையாளன்: அடியார் தன்னைக் கட்டும்படி அவனே ஏற்பாடு செய்தான்!

This is one of the loveliest ideas in the Thiruvasagam. The Lord cut away the devotee's bonds, but at the same time gave him a new bond: tying the Lord's feet with the rope of the mind. The bond of attachment imprisons the soul; the bond of love sets it free.

One may recall Yasoda trying to tie up little Krishna: however much rope she brought, it was never enough, and only love could bind him. Here too the rope that binds the Lord is a mind full of love. He is the 'clever one': he himself arranged for his devotee to bind him!

இந்தப் பாடலில் 'அளவிலா' என்ற சொல் இருமுறை வருகிறது: அளவிலாப் பாவம், அளவிலா ஆனந்தம். பாவம் அளவில்லாதது; ஆனால் அருளும் அளவில்லாதது. ஒன்று மற்றதை வெல்கிறது. கணக்குப் போட்டால் அடியார் தகுதியற்றவர்; ஆனால் அருள் கணக்கில் அடங்காதது.

'வெறுவியன்' என்பது வெறுமையானவன்: எதுவும் இல்லாதவன், எதுவும் அறியாதவன். அப்படி வெறுமையாக இருப்பவனுக்குத் தான் நிறைவைத் தர முடியும். நிறைந்த பாத்திரத்தில் எதையும் ஊற்ற முடியாது; வெறுமையானதில் தான் அமுதம் நிரம்பும்.

The word 'measureless' appears twice in this verse: measureless sin, measureless bliss. Sin has no measure, but neither does grace, and one overcomes the other. By any reckoning the devotee is unworthy, but grace cannot be reckoned.

Veruviyan means one who is empty: who has nothing and knows nothing. Only one who is empty can be filled. Nothing can be poured into a full vessel; nectar fills only an empty one.

இந்தப் பாடல் அருளின் வேலையை நான்கு படிகளில் சொல்கிறது: உள்ளத்தில் ஒளி வளர்த்தல், அன்பு தருதல், வினையையும் மலத்தையும் அறுத்தல், கருணை தருதல். முதலில் ஒளி வருகிறது, பிறகு அன்பு, பிறகு தூய்மை, இறுதியில் நிறைவான கருணை.

தில்லையில் தில்லைவாழ் அந்தணர்கள் நான்கு வேதங்களையும் ஓதி இறைவனை வழிபடுவது பழமையான மரபு. சுந்தரர் திருத்தொண்டத் தொகையை 'தில்லைவாழ் அந்தணர்தம் அடியார்க்கும் அடியேன்' என்றே தொடங்கினார். வேதம் ஒலிக்கும் அம்பலத்தில், வேதம் அறியாத ஒருவனுக்கும் இறைவன் காட்சி தந்தான்.

This verse tells grace's work in four steps: making light grow in the heart, giving love, cutting away karma and impurity, and giving compassion. First comes light, then love, then purity, and at last complete compassion.

At Thillai the Thillai brahmins have long worshipped the Lord by chanting the four Vedas. Sundarar began his Thiruthondathogai with 'I am the servant of the servants of the brahmins who live in Thillai.' In the Hall where the Vedas resound, the Lord appeared even to one who did not know the Vedas.

'பேதங்கள் அனைத்துமாய், பேதம் இல்லாப் பெருமையன்' என்பது கண்டபத்தின் தத்துவ உச்சம். இறைவன் உலகின் எல்லா வேறுபாடுகளுமாக இருக்கிறான்: பூதங்கள், புலன்கள், பொருள்கள். ஆனால் அவனுக்குள் எந்த வேறுபாடும் இல்லை. அலைகள் பல, கடல் ஒன்று.

'மரகதம்' என்ற விளி உத்தரகோசமங்கையின் மரகத நடராசரையும் நினைவூட்டுகிறது. பச்சை நிறம் உமையின் நிறம்; சிவனும் சக்தியும் ஒன்றான வடிவம்.

கண்டபத்து இங்கே நிறைவு பெறுகிறது. புலன்களின் மயக்கத்தில் தொடங்கி, புலன்களாகவும் புலன்களைக் கடந்தவனாகவும் இருப்பவனைக் காண்பதில் முடிகிறது. 'கண்டேன்' என்ற சொல் பத்து முறை ஒலிக்கிறது: தேடல் முடிந்தது, காட்சி கிடைத்தது.

'Every distinction, yet the Great One without distinction' is the philosophical summit of Kandapathu. The Lord is all the differences of the world: elements, senses, objects. Yet within him there is no difference at all. The waves are many; the ocean is one.

The name 'emerald' also recalls the emerald Nataraja of Uthirakosamangai. Green is the colour of Uma: it is the form in which Siva and Sakti are one.

Kandapathu ends here. It began in the confusion of the senses and ends in seeing the one who is the senses and also beyond them. The word 'I saw' rings out ten times: the search is over; the vision has come.