ஆனந்த மாலை

ஆனந்த மாலை தில்லையில் பாடப்பட்டது என்று மரபு சொல்கிறது. ஏழு பாடல்கள். உட்தலைப்பு 'சிவானுபவ விருப்பம்': சிவனை அனுபவிக்கும் பேரின்பத்தை விரும்புதல். பெயர் 'ஆனந்த மாலை' என்றாலும், பாடல்களில் ஏக்கமே நிறைந்திருக்கிறது. ஆனந்தத்தை நோக்கிய ஏக்கமே இங்கு மாலையாகக் கோக்கப்படுகிறது.

முதல் இரண்டு அடிகளில் மற்றவர்கள்: அடியார்கள் உலகைக் கடந்தனர், தேவர்கள் போற்றுகின்றனர். பின் இரண்டு அடிகளில் 'நான்': கல் மனம், துன்பக் கடல். இந்த முரணே ஏக்கத்தை உருவாக்குகிறது. ஆனால் அவர் விலகிச் செல்லவில்லை; 'கூடும் வழியைச் சொல்' என்று இறைவனிடமே கேட்கிறார்.

Tradition says Ananda Maalai was sung at Thillai. It has seven verses. Its inner title is 'Sivanubhava Viruppam', longing for the bliss of experiencing Siva. Though it is called the 'Garland of Bliss', the verses are full of longing. It is the longing for bliss that is strung here into a garland.

The first two lines speak of others: devotees have crossed the world, gods stand praising. The last two speak of 'I': a mind of stone, a sea of sorrow. That contrast creates the longing. Yet he does not turn away; he asks the Lord himself, 'Tell me the way to be joined to you.'

குருவோடு வந்த அடியார்கள் அவரோடு மறைந்தபோது மணிவாசகர் மட்டும் பூமியில் தங்கும்படி பணிக்கப்பட்டார் என்பது மரபு. அந்தப் பின்தங்கிய வலி திருவாசகம் முழுவதும் திரும்பத் திரும்ப வருகிறது. இங்கும் 'பழைய அடியாரொடும் கூடாது பிற்பட்டு' என்கிறார்.

'உன்னால் ஒன்றும் குறைவில்லை' என்பது முக்கியம். குற்றம் இறைவனிடம் இல்லை; தந்த பரிசை அறியாத தன்னிடமே என்கிறார். 'நோய்க்கு விருந்து' என்ற உருவகம் கூர்மையானது: பிறவி என்னும் நோய் அவரைத் தின்று கொண்டிருக்கிறது.

Tradition says that when the devotees who came with the guru vanished with him, Manikkavasagar alone was told to remain on earth. The pain of being left behind returns again and again in the Thiruvasagam, and here too he says, 'I did not go with your old devotees; I lagged behind.'

'There is no fault at all in you' matters. The fault is not in the Lord but in himself, who did not know the gift he was given. 'A feast for my sickness' is a sharp image: the sickness of birth is eating him.

சீலம், நோன்பு, செறிவு, அறிவு என்பவை சைவ சித்தாந்தம் சொல்லும் சரியை, கிரியை, யோகம், ஞானம் என்ற நான்கு நெறிகளை நினைவூட்டுகின்றன. மணிவாசகர் 'இவற்றில் எதுவும் என்னிடம் இல்லை' என்கிறார். ஆனாலும் இறைவன் ஆண்டுகொண்டான். அருள் தகுதியைப் பார்த்து வருவதில்லை.

'தோலின் பாவைக் கூத்து' தமிழ்நாட்டின் பழைய நிழல் பொம்மலாட்டம். பொம்மை தானே ஆடுவதில்லை; வினைக் கயிறுகள் அதை ஆட்டுகின்றன. 'மாலும் காட்டி' என்பதற்கு 'மயக்கத்தைக் காட்டி' என்றும், 'திருமாலுக்கும் காட்டாத' என்றும் உரையாசிரியர்கள் பொருள் கொள்வர்.

Virtue, vows, restraint and knowledge recall the four paths of Saiva Siddhanta: chariyai, kiriyai, yogam and gnanam. Manikkavasagar says he has none of them, and yet the Lord took him. Grace does not come because one has earned it.

The 'leather puppet play' is Tamil Nadu's old shadow puppetry. The puppet does not dance by itself; the strings of karma move it. Commentators read 'maalum kaatti' either as 'showing me my delusion' or in connection with Vishnu (Maal), who was not shown the Lord.

இது உரிமையோடு கூடிய முறையீடு. 'நான் கெட்டால் பழி உனக்கே' என்கிறார். ஆட்கொண்டவனுக்கு அடியானைக் காக்கும் கடமை உண்டு என்ற நம்பிக்கை இதில் உள்ளது. குழந்தை தாயிடம் 'நான் விழுந்தால் உனக்குத்தான் கெட்ட பெயர்' என்று சொல்வது போல.

'நடுவாய் நில்லாது' என்பதற்கு 'நடுநிலையாளனாக நிற்காமல்' என்றும் பொருள் கொள்ளலாம்: அடியானுக்கும் அவன் வினைக்கும் நடுவே நின்று தீர்ப்பு சொல்ல வேண்டியவன் இறைவன்.

This is a plea made with a sense of claim. 'If I perish, the blame is yours,' he says. Behind it is the trust that one who has taken a servant is bound to protect him, like a child telling its mother, 'If I fall, people will blame you.'

'Not standing between' can also be read as 'not acting as arbiter': the Lord is the one who should stand between the devotee and his karma and judge.

'சவலை' என்பது தாய்ப்பால் கிடைக்காமல் மெலிந்த குழந்தையைக் குறிக்கும் அழகான தமிழ்ச் சொல். இறைவனின் அருள் தாய்ப்பால் போல; அது நின்றால் உயிர் வாடுகிறது. மணிவாசகர் இறைவனைத் தாயாகக் காண்பது திருவாசகம் முழுவதும் வருகிறது: 'பால் நினைந்தூட்டும் தாயினும் சாலப் பரிந்து' என்று பிடித்த பத்தில் பாடினார்.

இறுதி அடி மனதைத் தொடுகிறது: மற்ற அடியார்கள் உன்னோடு சேர்ந்தனர்; 'நான்தான் வேண்டாவோ?' கைவிடப்பட்ட குழந்தையின் கேள்வி.

'Savalai' is a tender Tamil word for a child grown thin for want of its mother's milk. The Lord's grace is like a mother's milk; when it stops, the soul withers. Manikkavasagar sees the Lord as mother throughout the Thiruvasagam; in Pidiththa Paththu he sang of one 'more tender than a mother who feeds her child at the right time.'

The last line touches the heart: the other devotees have joined you; 'am I alone not wanted?' It is the question of a child who feels left behind.

'ஆவா' என்பது இரக்கத்தின் ஒலி; தாய் குழந்தையின் காயத்தைப் பார்த்துச் சொல்வது. 'அஞ்சேல்' என்பது நடராசனின் அபய கரம் சொல்லும் செய்தி: உயர்த்திய வலக்கை 'அஞ்சாதே' என்கிறது. அதனால்தான் 'தில்லை நடமாடீ' என்று இந்தப் பாடலில் அழைக்கிறார்.

'சாவார் எல்லாம் என் அளவோ' என்பதற்கு 'சாகிறவர்கள் எல்லாம் உன்னை என்னளவுக்கு நம்பியவர்களா? நம்பியவனைச் சாக விடலாமா?' என்பது பொருள்.

'Aa-vaa' is the sound of pity, what a mother says on seeing her child's wound. 'Do not fear' is the message of Nataraja's raised right hand, the abhaya hasta. That is why he calls on the 'Dancer of Thillai' in this verse.

'Are all who die like me?' means: are all who perish people who trusted you as I have? Can one who trusts you be left to die?

மணிவாசகர் வாழ்வின் மையக் கதைகள் இந்த ஒரு பாடலில் உள்ளன: நரி பரியான கதை, மதுரை, பெருந்துறை, வைகை வெள்ளம். 'பாண்டி வெள்ளமே' என்பது வைகையில் பெருகிய வெள்ளத்தையும், பாண்டி நாட்டில் பெருகிய அருள் வெள்ளத்தையும் ஒருங்கே நினைவூட்டுகிறது.

'பிச்சு ஏற்றும்' என்பது மதுரையைப் பித்தேறச் செய்தான் என்ற பொருள்; சில பதிப்புகள் வேறு வடிவம் தருகின்றன. 'செய்வது ஒன்றும் அறியேன்' என்ற முடிவு முழுச் சரணாகதி: இத்தனை அற்புதங்களைச் செய்தவன் முன் நான் செய்யக் கூடியது ஒன்றுமில்லை; அவனே செய்யட்டும்.

The central stories of Manikkavasagar's life are gathered in this one verse: the jackals turned into horses, Madurai, Perunthurai and the Vaigai flood. 'Flood of the Pandya land' recalls at once the flood that rose in the Vaigai and the flood of grace that swept the Pandya country.

'Pichchu etrum' means he drove Madurai into a frenzy; some editions give a different form. The closing words, 'I know nothing at all to do', are complete surrender: before one who has done such wonders, there is nothing I can do; let him do it.