வாழாப் பத்து

வாழாப் பத்தின் உட்தலைப்பு 'முத்தி உபாயம்': முக்தி அடையும் வழி. ஒவ்வொரு பாடலும் 'பற்று நான் மற்று இலேன் கண்டாய்' (வேறு பற்று இல்லை) என்றும் 'வாழ்கிலேன் கண்டாய், வருக என்று அருள் புரியாயே' என்றும் சொல்கிறது. இறைவனைத் தவிர வேறு பற்றில்லாமல் இருப்பதே முக்திக்கான வழி என்பது இதன் கருத்து.

'பற்றுக பற்றற்றான் பற்றினை, அப்பற்றைப் பற்றுக பற்று விடற்கு' என்ற திருக்குறள் இதன் சுருக்கம். உலகப் பற்றுகளை விட, பற்றில்லாதவனாகிய இறைவனைப் பற்ற வேண்டும்.

'ஆரொடு நோகேன், ஆர்க்கு எடுத்து உரைக்கேன்' என்பது ஆழ்ந்த தனிமையின் குரல். உலகில் எல்லோரும் இருந்தும், உள்ளத்தின் வலியைப் புரிந்துகொள்ள இறைவனைத் தவிர யாரும் இல்லை.

The inner title of Vazhappathu is 'the means to liberation'. Every verse says 'I have no other support, know this' and 'I cannot live, know this; grant grace and say come.' Its idea is that having no support but the Lord is itself the way to liberation.

A couplet of the Thirukkural sums it up: cling to the One who clings to nothing, and cling to him so that all other clinging falls away. Instead of worldly attachments, one should hold on to the Lord who is free of all attachment.

'To whom shall I complain, to whom shall I tell it?' is the voice of deep loneliness. Though the world is full of people, no one but the Lord can understand the pain of the heart.

'வம்பன்' என்றால் பயனில்லாமல் திரிபவன், வீணன். மணிவாசகர் தன்னை அப்படி அழைக்கிறார். ஆனால் அந்த வீணனை ஆண்டவன் 'மாமணி', பெரிய மாணிக்கம். மதிப்பில்லாத ஒன்றை மதிப்புமிக்க ஒன்று ஏற்றுக்கொண்டது.

'உலகம் ஊடுருவும் செம்பெருமான்' அண்ணாமலையில் தோன்றிய நெருப்புத் தூணை நினைவூட்டுகிறது. கீழும் மேலும் எல்லா உலகங்களையும் துளைத்து நின்ற அந்தச் சோதியின் அடியையோ முடியையோ இருவரும் காணவில்லை. அவ்வளவு பெரியவனிடம் அடியார் கேட்பது ஒன்றே: 'என்னைக் கூவி அழைத்துக்கொள்'.

A vamban is a wastrel, a drifter. Manikkavasagar calls himself that. But the one who ruled this wastrel is a 'great jewel'. Something precious accepted something worthless.

'The red Lord who pierced through the worlds' recalls the column of fire at Annamalai. Neither of the two found the foot or the top of that light, which pierced all the worlds below and above. And of so great a Lord the devotee asks just one thing: 'call me to you.'

'ஊடுவது உன்னோடு, உவப்பதும் உன்னை' என்பது தமிழ் அகப்பாடல் மரபிலிருந்து வரும் அழகிய கருத்து. 'ஊடல்' என்பது காதலர்களுக்கிடையே வரும் செல்லக் கோபம். உண்மையான அன்பில் தான் ஊடல் இருக்கும்; அந்நியரிடம் யாரும் ஊடுவதில்லை. திருக்குறளின் காமத்துப்பாலில் 'ஊடுதல் காமத்திற்கு இன்பம்' என்று வள்ளுவர் சொல்கிறார்.

மணிவாசகர் இறைவனிடம் கோபிக்கவும், மகிழவும், தன் உள்ளத்தைத் திறக்கவும் உரிமை பெற்றிருக்கிறார். இதுவே 'உனக்கும் எனக்கும் உறுதி'. சைவ சித்தாந்தம் சொல்லும் 'சகமார்க்கம்' (தோழமை நெறி) இதுவே: இறைவனை நண்பனாக, காதலனாக உரிமையோடு அணுகுவது.

'தேடி நீ ஆண்டாய்' என்பதும் கவனிக்கத் தக்கது. அடியார் இறைவனைத் தேடவில்லை; இறைவனே அவரைத் தேடி வந்தான்.

'My sulking is with you, my delight is in you' comes from the Tamil tradition of love poetry. Udal is the playful anger between lovers. Only in true love is there such sulking; nobody sulks with a stranger. In the love section of the Thirukkural, Valluvar says that sulking is the sweetness of love.

Manikkavasagar has won the right to be cross with the Lord, to delight in him and to open his heart to him. This is 'the firm bond between you and me'. It is what Saiva Siddhanta calls the path of friendship: approaching the Lord with the familiarity of a friend or a lover.

Notice too 'you came looking for me and ruled me'. The devotee did not seek the Lord; the Lord came looking for him.

இந்தப் பாடலில் இறைவனின் மூன்று பெரும் வடிவங்கள் ஒன்றாக வருகின்றன: திரிபுரம் எரித்தவன், தில்லையில் ஆடுபவன், அண்ணாமலையில் நெருப்புத் தூணாக வளர்ந்தவன். அழிப்பவன், ஆடுபவன், அளக்க முடியாதவன்.

'தில்லை வாழ் கூத்தா' என்ற விளி முக்கியமானது. மணிவாசகர் தம் இறுதிக் காலத்தைத் தில்லையில் கழித்தார். அங்கே தான் இறைவன் அவர் சொல்லச் சொல்லத் திருவாசகத்தை எழுதினான் என்றும், அவர் அம்பலத்தில் இறைவனோடு கலந்தார் என்றும் மரபு சொல்கிறது. அந்தக் கூத்தனைக் கண்டு அவனோடு கலக்க வேண்டும் என்பதே 'வருக என்று அருள்' என்ற வேண்டுதலின் பொருள்.

Three great forms of the Lord come together in this verse: the burner of the three cities, the dancer at Thillai, and the column of fire that grew at Annamalai. Destroyer, dancer, the immeasurable one.

The call 'Dancer who lives in Thillai' matters. Manikkavasagar spent his last days at Thillai. Tradition says it was there that the Lord wrote down the Thiruvasagam as he recited it, and there that he merged with the Lord in the Hall. To see that Dancer and merge with him is what the prayer 'say come' means.

மனம், உடல், வாய், மூக்கு, செவி, கண்: ஐம்புலன்களும் மனமும் முழுதும் இறைவனிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டுவிட்டன. அப்படி எல்லாவற்றையும் கொடுத்த பின் உலகில் வாழ்வதற்கு எதுவும் மிஞ்சவில்லை. இதுவே 'வாழாப் பத்து' என்ற பெயரின் பொருள்: உலகியல் வாழ்க்கைக்குத் தேவையானவை எல்லாம் இறைவனிடம் சென்றுவிட்டன.

அடைக்கலப் பத்தில் ஐம்புலன்கள் சேறாகவும் வலையாகவும் இருந்தன. இங்கே அதே புலன்கள் இறைவனிடம் வைக்கப்பட்டுவிட்டன. கண் அவனைக் காண, செவி அவன் புகழைக் கேட்க, வாய் அவன் பெயரைச் சொல்ல. புலன்களை அடக்குவது அல்ல, அவற்றை இறைவனிடம் திருப்புவதே சைவ வழி.

Mind, body, mouth, nose, ears, eyes: all five senses and the mind have been handed over to the Lord. Having given everything, nothing is left to live in the world with. This is what the name Vazhappathu, 'ten verses of not living', means: all that worldly life needs has gone to the Lord.

In Adaikkalappathu the senses were mud and nets. Here those same senses have been placed in the Lord: the eyes to see him, the ears to hear his praise, the mouth to speak his name. The Saiva way is not to crush the senses but to turn them towards the Lord.

இங்கே மணிவாசகர் ஒரு கடினமான உண்மையை ஒப்புக்கொள்கிறார்: அருள் பெற்ற பின்னும் அதை மறந்துவிட்டேன். பெருந்துறையில் கிடைத்த அனுபவத்தை உலக மயக்கம் மறைத்துவிட்டது. இது ஒவ்வொரு ஆன்மிகத் தேடுபவருக்கும் தெரிந்த அனுபவம்: ஒளி கிடைத்த ஒரு கணம், பிறகு அன்றாட வாழ்க்கை அதை மூடிவிடுகிறது.

சைவ சித்தாந்தம் இதை ஆணவ மலத்தின் வலிமையாக விளக்குகிறது. அருள் ஒருமுறை கிடைத்தாலும், மலம் முழுதும் நீங்கும் வரை அது மீண்டும் மீண்டும் மறைக்கும். அதனால் தான் தொடர்ந்த நினைவும் (சிவ நினைவு) வழிபாடும் தேவைப்படுகின்றன. 'அஞ்சினேன்' என்பது அந்த மறதியின் பயம்: மீண்டும் இழந்துவிடுவேனோ என்ற அச்சம்.

Here Manikkavasagar admits a hard truth: even after receiving grace, I forgot it. The confusion of the world covered over what he had known at Perunthurai. Every seeker knows this: a moment of light, and then daily life covers it up again.

Saiva Siddhanta explains this as the strength of anava, the ego impurity. Even after grace has come once, until the impurity is fully gone it keeps hiding the light again and again. That is why constant remembrance of Siva and regular worship are needed. 'I am afraid' is the fear of that forgetting: will I lose it again?

'பரிதி வாழ் ஒளி' என்பது சூரியனுக்குள் இருக்கும் ஒளி. இறைவன் சூரியனிலும் ஒளியாக இருக்கிறான். சைவ மரபில் சிவனின் எட்டு வடிவங்களில் (அட்டமூர்த்தம்) சூரியனும் ஒன்று: நிலம், நீர், தீ, காற்று, வானம், சூரியன், சந்திரன், உயிர். காயத்ரி மந்திரமும் சூரியனில் உள்ள தெய்வ ஒளியைத் தியானிக்கிறது.

'கலந்து நான் வாழுமாறு அறியா மருளன்' என்பது மிக நேர்மையான ஒப்புதல். இறைவனோடு கலந்து வாழ வேண்டும் என்று தெரியும்; ஆனால் எப்படி என்று தெரியவில்லை. அந்த வழியைக் காட்டுவதும் அருளின் வேலையே. அதனால் தான் 'வா' என்று அழைக்க வேண்டும் என்று கேட்கிறார்.

'Light that dwells in the sun' is the light within the sun. The Lord is present as light even in the sun. In Saiva tradition the sun is one of Siva's eight forms: earth, water, fire, wind, space, sun, moon and the soul. The Gayatri mantra too meditates on the divine light in the sun.

'Bewildered, I do not know how to live merged with you' is a very honest admission. He knows he must live as one with the Lord, but not how. Showing that way is also the work of grace, which is why he asks the Lord to call him.

'பந்தணை விரலாள்' என்ற உமையின் வடிவம் அழகானது: பந்தாடும் இளம் பெண். திருவெம்பாவை, அம்மானை போன்ற பாடல்களிலும் இத்தகைய விளையாட்டுக் காட்சிகள் வருகின்றன. உலகின் தாய் விளையாட்டுத் தன்மையோடு இருக்கிறாள். படைப்பே அவளுடைய விளையாட்டு, லீலை.

அதற்கு எதிரே 'செந்தழல் போல்வாய்' என்ற இறைவனின் நெருப்பு வடிவம். மென்மையும் தீவிரமும், விளையாட்டும் வல்லமையும் ஒன்றாக இணைந்த உமைபாகன். 'வந்து உய்ய ஆண்டாய்' என்பது அருளின் நோக்கம்: அடியாரை உய்விப்பதே, காப்பாற்றுவதே.

The picture of Uma 'whose fingers hold a play-ball' is lovely: a young woman at play. Such scenes of play appear in Thiruvempavai and Thiru Ammanai too. The Mother of the world is playful; creation itself is her play, her lila.

Opposite her is the Lord's fiery form, 'like red fire'. Softness and intensity, play and power, are united in the Lord who shares his body with Uma. 'You came and ruled me so that I might be saved' states grace's purpose: to save the devotee.

'பாவநாசன்' என்பது இறைவனின் அன்பான பெயர்களில் ஒன்று. பாவநாசம் என்ற பெயரில் தாமிரபரணிக் கரையில் ஒரு புனிதத் தலமும் உண்டு. அவன் பாவத்தைத் தண்டிப்பவன் மட்டுமல்ல, பாவத்தையே அழிப்பவன்.

'மா உரியான்' என்ற பெயர் கயமுகாசுரனைக் கொன்று அவன் தோலைப் போர்த்திய கதையைச் சொல்கிறது. வழுவூரில் இந்த நிகழ்ச்சி நடந்ததாகத் தலமரபு சொல்கிறது. யானை ஆணவத்தின் அடையாளம் என்று சைவ விளக்கம் கூறுகிறது: பெரியது, கட்டுக்கடங்காதது. இறைவன் ஆணவத்தை அடக்கி, அதையே ஆடையாக அணிகிறான். அடியாரின் ஆணவத்தையும் அப்படியே அடக்க வல்லவன்.

'Destroyer of sin' is one of the Lord's beloved names. There is a holy shrine called Papanasam on the banks of the Thamirabarani. He does not merely punish sin; he destroys it.

The name 'wearer of the elephant's hide' tells the story of the Lord slaying the elephant demon Gajamukhasura and wrapping himself in its hide. Temple tradition places this at Vazhuvur. Saiva interpretation says the elephant stands for ego: huge and uncontrollable. The Lord subdues ego and wears it as a garment. He can subdue the devotee's ego in the same way.

வாழாப் பத்தின் இறுதிப் பாடல் ஒரு உறுதிமொழியோடு முடிகிறது: 'பிறரைத் தொழுவனோ, துதிப்பனோ, துணையென நினைவனோ?' இறைவனைத் தவிர வேறு யாரையும் வணங்கவோ புகழவோ துணையாகக் கொள்ளவோ மாட்டேன். அப்பர் 'நாமார்க்கும் குடியல்லோம், நமனை அஞ்சோம்' என்று பாடியதும் இதே உறுதி.

பத்துப் பாடல்களிலும் ஒரே சொற்றொடர் திரும்பத் திரும்ப வருகிறது: 'பற்று நான் மற்றிலேன்'. இதுவே இந்தப் பதிகத்தின் 'முத்தி உபாயம்', முக்திக்கான வழி. எல்லாப் பற்றுகளும் ஒரே பற்றில் ஒன்றுகூடும்போது, அந்தப் பற்றே விடுதலையாகிறது. உலகில் வாழ முடியாத ஏக்கம், இறைவனோடு வாழும் வாழ்க்கைக்கான வாசல்.

The last verse of Vazhappathu ends with a vow: 'Would I worship others, praise them, think of them as my companion?' I will bow to, praise and lean on no one but the Lord. Appar sang with the same resolve: 'we are subject to no one, we do not fear Death.'

One phrase returns in all ten verses: 'I have no other support.' This is the hymn's means to liberation. When every attachment gathers into one attachment, that attachment itself becomes freedom. The longing that cannot live in the world is the doorway to a life lived with the Lord.