குயில் பத்து

குயில் பத்து தில்லையில் பாடப்பட்டது. காதலனைப் பிரிந்த பெண் குயிலிடம் 'அவனை வரக் கூவு' என்று வேண்டுவது தமிழ் அகப்பாடல் மரபு. மணிவாசகர் அந்த மரபில் இறைவனை அழைக்கக் குயிலைத் தூது விடுகிறார்.

முதல் பாடலே முரணோடு தொடங்குகிறது: அடி பாதாளத்துக்கு அப்பால், முடி சொல்லுக்கு அப்பால், தொடக்கமும் முடிவும் இல்லாதவன். அப்படிப்பட்டவனை ஒரு சிறு குயிலின் கூவல் அழைக்க முடியுமா? அன்பின் குரல் முடியும் என்பதே பதிகத்தின் நம்பிக்கை.

Kuyil Pathu was sung at Thillai. In Tamil love poetry, a girl parted from her beloved asks the cuckoo to call him back. In that tradition Manikkavasagar sends the cuckoo to call the Lord.

The first verse opens with a paradox: his feet are beyond the underworlds, his crown beyond words, he has no beginning and no end. Can the call of a little cuckoo summon such a one? The hymn's faith is that the voice of love can.

இராவணனின் மனைவி மண்டோதரி சிறந்த சிவபக்தை. அவள் பக்திக்கு இரங்கி இறைவன் இலங்கைக்குச் சென்று அவளுக்கு அருள் செய்தான் என்பது மரபு. பெருந்துறையானே இலங்கைக்கும் சென்றவன் என்று மணிவாசகர் பாடுகிறார்.

'எவ்வுருவும் தன்னுருவாய்' என்பது இறைவன் எல்லா வடிவங்களிலும் இருப்பவன். ஆனாலும் ஒரு பக்தைக்காக ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவில் சென்று அருள் செய்கிறான். பரந்தவனும் தனிப்பட்டவனும் அவனே.

Mandodari, Ravana's wife, was a great devotee of Siva. Tradition says the Lord was moved by her devotion and went to Lanka to bless her. Manikkavasagar sings that the Lord of Perunthurai is the same one who went to Lanka.

'Every form is his form' says the Lord is present in every shape, yet for one devotee he goes in one particular form to give grace. He is both all-pervading and personal.

உத்தரகோசமங்கை மீண்டும் வருகிறது. அந்தத் தலத்தின் சிறப்பு 'சீலம் பெரிதும் இனிய': அங்கே வாழும் மக்களின் ஒழுக்கம் இனிமையானது. ஒரு தலத்தின் பெருமை அதன் கோயிலில் மட்டுமல்ல, அங்கு வாழும் மக்களின் நடத்தையிலும் உள்ளது.

'ஞாலம் விளங்க இருந்த' என்பது இறைவன் ஓர் இடத்தில் இருப்பது அந்த இடத்துக்காக மட்டும் அல்ல, உலகம் முழுதும் ஒளி பெறவே. ஒரு விளக்கு ஓர் அறையில் இருந்தாலும் அதன் ஒளி வெளியேயும் பரவுகிறது.

Uthirakosamangai returns. Its special glory is that 'virtue is so sweet' there: the conduct of its people is gentle. A holy place is great not only for its temple but for the way its people live.

'He sits there so that the whole world may shine' says the Lord dwells in one place not for that place alone but so that the whole world may receive light, as a lamp in one room lights the space outside too.

'வான்பழித்து இம்மண் புகுந்து' என்பது அழகான சொல்: இறைவன் வானுலகத்தை விட இந்த மண்ணை விரும்பினான். தேவர்களை விட மனிதர்களை ஆட்கொள்ள வந்தான். மனிதப் பிறவியின் பெருமையை இது சொல்கிறது.

'என் உணர்வது ஆய ஒருத்தன்' என்பது இறைவன் உள்ளே வந்து உணர்வாகவே மாறியது. சைவ சித்தாந்தத்தில் 'சிவஞானம்': உயிரின் அறிவே சிவமயமாவது. அப்போது பார்ப்பதும் கேட்பதும் எல்லாம் அவனே.

'He scorned heaven and came down to this earth' is a lovely phrase: the Lord preferred this earth to heaven and came to take human beings rather than gods. It tells of the dignity of human birth.

'He became my very awareness' means the Lord came within and became awareness itself. Saiva Siddhanta calls this Sivagnanam, the soul's knowing becoming filled with Siva; then all seeing and hearing are his.

'முந்தும் நடுவும் முடிவுமாகிய மூவர்' என்பது படைக்கும் பிரமன், காக்கும் திருமால், அழிக்கும் உருத்திரன். இந்த மூவருக்கும் மேலான சிவம் அவர்களும் அறியாதவன் என்பது சைவ சித்தாந்தத்தின் கருத்து.

'அடியவர் ஆசை அறுப்பான்' என்பது முரண்போலத் தோன்றும்: காதலனை அழைக்கும் பாடலில் 'ஆசையை அறுப்பவன்'. ஆனால் அவன் அறுப்பது உலக ஆசைகளை; அவன் மேல் உள்ள ஆசையை அல்ல. அந்த ஒரு ஆசை மற்ற எல்லாவற்றையும் அறுக்கிறது.

'The three of beginning, middle and end' are Brahma who creates, Vishnu who preserves and Rudra who dissolves. Saiva Siddhanta holds that Siva stands above these three and is unknown even to them.

'He cuts away the cravings of his devotees' sounds strange in a song calling a beloved. But what he cuts away are worldly cravings, not the longing for him. That one longing cuts all the others.

'கோகழி' என்பது திருப்பெருந்துறையின் மற்றொரு பெயர். சிவபுராணத்தில் 'கோகழி ஆண்ட குருமணி' என்று வருகிறது. பெருந்துறையில் குருவாக வந்தவனும், மதுரைக்குக் குதிரையில் வந்தவனும் ஒருவனே.

குயிலுக்கு 'இன்பம் தருவன்' என்று பரிசு வாக்களிக்கிறாள் காதலி. தூது சென்றால் பரிசு கிடைக்கும் என்பது தமிழ் அகப்பாடல் மரபு. ஆனால் உண்மையான பரிசு அவன் வருகையே; அவன் வந்தால் குயிலுக்கும் இன்பம்.

Kokazhi is another name for Perunthurai; the Sivapuranam speaks of 'the jewel of a Guru who ruled Kokazhi'. The one who came as Guru at Perunthurai and the one who rode to Madurai are the same.

The girl promises the cuckoo a reward, as messengers in Tamil love poetry are promised. But the true reward is his coming; if he comes, the cuckoo will rejoice too.

'தென்னவன் சேரவன் சோழன்' என்பது இறைவனே மூன்று தமிழ் அரசர்களும் என்பது. தமிழ் நாடு முழுவதற்கும் அவனே அரசன். மதுரையில் சொக்கநாதர் பாண்டியராகவே ஆட்சி செய்தார் என்று திருவிளையாடல் புராணம் சொல்கிறது.

'புயங்கன்' என்பது பாம்பணிந்தவன், புஜங்க லலித நடனம் ஆடுபவன். குயிலிடம் 'உன் தோழியாவேன்' என்று காதலி சொல்வது அவள் தனிமையைக் காட்டுகிறது: பிரிவில் பறவைகளே துணை.

'Pandya, Chera and Chola' says the Lord himself is all three Tamil kings, King of the whole Tamil land. The Thiruvilaiyadal Puranam says Chokkanatha ruled Madurai as a Pandya king.

Bhujanga is the serpent-adorned dancer of the bhujanga-lalita pose. Promising the cuckoo 'I will be your friend' shows the girl's loneliness: in separation, birds become companions.

அண்ணாமலைச் சோதியின் கதை மீண்டும். பிரமனும் திருமாலும் 'ஓவியர்', ஓவியம் போல அசைவின்றி நிற்கின்றனர்: தேடித் தேடிக் களைத்து, வியப்பில் உறைந்து.

அதே நெருப்புத் தூண் பின்னர் குதிரை மேல் வந்த வீரனாக மதுரை வீதிகளில் வந்தது. அண்டம் கடந்தவனும் குதிரையோட்டியும் ஒருவனே. 'குயிற் பிள்ளாய்' என்று குயிலைக் குழந்தையாக அன்போடு அழைப்பது பாடலுக்கு மென்மை தருகிறது.

The column of fire at Annamalai once more. Brahma and Vishnu stand 'like paintings', motionless, worn out with searching and frozen in wonder.

That same pillar of fire later rode through the streets of Madurai as a horseman. The one beyond the universes and the horse-rider are the same. Calling the cuckoo 'little one' tenderly softens the song.

'செங்கமலத்தில் திகழுருவாகிய செல்வன்' என்பது உள்ளத் தாமரையில் விளங்கும் இறைவன். யோக மரபில் இதயம் ஒரு தாமரை; அதில் இறைவன் வீற்றிருக்கிறான். சாந்தோக்ய உபநிடதம் 'தஹர வித்யா'வில் இதயத் தாமரையின் உள்ளே உள்ள சிறு வெளியில் பிரம்மம் உள்ளது என்கிறது.

'பாரிடைப் பாதங்கள் காட்டி' என்பது இறைவன் இந்த மண்ணிலேயே, இந்த வாழ்விலேயே திருவடிகளைக் காட்டியது. முத்தி வானில் அல்ல, இங்கேயே.

'The treasured one whose form shines on the red lotus' is the Lord shining in the lotus of the heart. In yogic tradition the heart is a lotus where the Lord is seated; the Chandogya Upanishad's teaching of the small space says Brahman dwells in the tiny space within the heart's lotus.

'Here on this earth he showed me his feet' says the Lord revealed himself in this very world and this very life. Release is not in some far heaven; it is here.

'எந்தமர் ஆம் இவன் என்று' என்ற வரி மிக நெகிழ்ச்சியானது. இறைவன் மணிவாசகரைப் பார்த்து 'இவன் நம்மவன்' என்று சொந்தம் கொண்டாடினான். உலகம் முழுவதும் வேறு யாரோ என்று பார்த்தாலும், இறைவன் 'என்னுடையவன்' என்கிறான்.

பதிகம் பெருந்துறையின் அந்தணக் குருவோடு நிறைகிறது: அங்கேயே எல்லாம் தொடங்கியது. குயிலைத் தூதாக அனுப்பிய ஏக்கம், 'நம்மவன்' என்ற உறுதியில் அமைதி பெறுகிறது.

'He said, This one is ours' is deeply moving. The Lord looked at Manikkavasagar and claimed him as his own. Even if the whole world sees a stranger, the Lord says, 'mine'.

The hymn ends with the Brahmin Guru at Perunthurai, where it all began. The longing that sent the cuckoo as messenger finds rest in the assurance: 'This one is ours.'