திருத்தசாங்கம்

திருத்தசாங்கம் என்றால் 'பத்து அங்கங்கள்'. ஒரு அரசனுக்குரிய பத்துச் சிறப்புகளான பெயர், நாடு, ஊர், ஆறு, மலை, ஊர்தி, படை, முரசு, மாலை, கொடி ஆகியவற்றைக் கிளியிடம் கேட்டு, இறைவனையே அரசனாகப் பாடும் வடிவம் இது. தமிழ் இலக்கியத்தில் அரசர்களுக்குப் பாடப்பட்ட இந்த வடிவத்தை மணிவாசகர் அரசர்க்கரசனுக்குத் திருப்பிவிடுகிறார். அமைச்சராக இருந்து பாண்டியனுக்குப் பணிசெய்த அவருக்கு இது மிகப் பொருத்தம்.

முதல் கேள்வி பெயர். பிரமனும் திருமாலும் அடிமுடி தேடி அலைந்த கதை சைவர்களுக்குத் தெரிந்ததே. அதே பிரமனும் திருமாலும் இறுதியில் 'எம்பெருமான், தேவர்பிரான்' என்றே அவனைப் போற்றினர். ஆகவே அவன் பெயரைச் சொல்லக் கிளி புதிதாக எதுவும் கற்க வேண்டாம்; தேவர்களே சொல்லும் பெயரைச் சொன்னால் போதும்.

சைவ சித்தாந்தத்தில் திருநாமமே முதல் வழிபாடு. 'நமச்சிவாய' என்ற பெயரை உள்ளன்போடு சொல்வதே பாசம் நீங்கும் வழியின் தொடக்கம் என்று திருமந்திரமும் தேவாரமும் சொல்கின்றன.

Thiruthasangam means 'the ten insignia'. The poet asks a parrot about the ten marks of a king: his name, land, city, river, mountain, mount, weapon, drum, garland and flag, and so sings of the Lord as the true king. Tamil poets used this form to praise earthly kings. Manikkavasagar, once a minister in the service of the Pandya king, turns it to the King of kings.

The first question is the name. Every Saiva knows the story of Brahma and Vishnu searching in vain for the Lord's head and feet. In the end those same two praised him as 'our Lord, the Lord of the gods'. So the parrot need not learn anything new: it only has to repeat the name the gods themselves speak.

In Saiva Siddhanta the holy name is the first act of worship. The Thirumandhiram and the Thevaram teach that saying 'Namasivaya' with a loving heart is where release from bondage begins.

ஏழு உலகங்களுக்கும் தலைவனுக்கு ஒரு நாடு எதற்கு? இறைவனுக்கு எல்லா இடமும் சொந்தம். ஆனால் அவன் தன் அருளை வெளிப்படையாகக் காட்டிய இடம் பாண்டி நாடு. மதுரையில் அறுபத்து நான்கு திருவிளையாடல்களை நிகழ்த்தியதும், பெருந்துறையில் மணிவாசகரை ஆட்கொண்டதும் இங்கே தான். அதனால் 'தென்பாண்டி நாட்டான்' என்பது திருவாசகத்தில் இறைவனுக்கு அன்பான பெயர்.

'மீளா அருள்' என்பது முக்தியைக் குறிக்கிறது. உயிர் ஒருமுறை திருவடியை அடைந்தால் மீண்டும் பிறவிச் சுழலுக்குத் திரும்புவதில்லை. 'யத் கத்வா ந நிவர்த்தந்தே' (எங்கே சென்றால் திரும்புவதில்லையோ) என்று பகவத் கீதை சொல்லும் பரம நிலையும் இதுவே.

அவன் நாடு ஒரு நிலப்பரப்பு மட்டுமல்ல. அன்பால் ஆளப்படும் உள்ளம் எதுவோ, அதுவே அவனுடைய உண்மையான நாடு.

Why should the Lord of the seven worlds have a land at all? Every place belongs to him. But the Pandya country is where he showed his grace openly. In Madurai he performed his sixty-four sacred plays, and at Perunthurai he took Manikkavasagar as his own. So 'the one of the southern Pandya land' is a beloved name for the Lord throughout the Thiruvasagam.

The 'grace from which there is no return' is liberation. Once the soul reaches his feet, it never comes back to the round of births. The Bhagavad Gita speaks of the same supreme state: 'having gone there, they do not return.'

His land is not only a stretch of earth. Any heart that is ruled by love is truly his country.

உத்தரகோசமங்கை மிகப் பழமையான சிவத்தலம். 'மண் முந்தியோ மங்கை முந்தியோ' என்று சொல்லும் அளவுக்குப் பழமை உடையது என்று மக்கள் கூறுவர். இங்கே இறைவன் உமையம்மைக்கு வேதப் பொருளை உபதேசித்தான் என்றும், மரகத நடராசர் இங்கே எழுந்தருளியுள்ளார் என்றும் தலமரபு சொல்கிறது. மணிவாசகர் இத்தலத்தைப் பல பாடல்களில் போற்றுகிறார்.

'பார்மேல் சிவபுரம் போல்' என்ற சொற்கள் முக்கியம். சிவபுரம் என்பது இறந்த பின் அடையும் இடம் மட்டுமல்ல. அடியார்கள் கூடி அன்போடு வழிபடும் இடம் இந்த உலகிலேயே சிவலோகமாகிறது. அதற்கு ஒரு நிபந்தனை உண்டு: 'கோது அட்டி', அதாவது தங்கள் குற்றங்களை நீக்கிக்கொண்டு வர வேண்டும்.

Uthirakosamangai, near Ramanathapuram, is one of the most ancient shrines of Siva. People say of it that no one knows whether the earth came first or Mangai. Temple tradition says the Lord taught the meaning of the Vedas to Uma here, and the emerald Nataraja is enshrined here. Manikkavasagar praises it in many verses.

The words 'on earth, as Sivapuram' matter. Siva's city is not only a place reached after death. Where devotees gather and worship with love, this very earth becomes Siva's world. There is one condition: they come having cast off their faults.

அரசனின் ஆறு என்றால் அவன் நாட்டை வளப்படுத்தும் நதி. பாண்டியனுக்கு வைகை; சோழனுக்குக் காவிரி. இறைவனின் ஆறு எது? மணிவாசகர் ஒரு நிலப்பரப்பின் நதியைச் சொல்லவில்லை. உள்ளத்தில் பாயும் ஆனந்தமே அவன் ஆறு என்கிறார்.

சைவ சித்தாந்தம் உயிரைக் கட்டியிருக்கும் மூன்று மலங்களைச் சொல்கிறது: ஆணவம், கன்மம், மாயை. நீர் அழுக்கைக் கழுவுவது போல, இறைவனின் அருள் வெள்ளம் இந்த மலங்களைக் கழுவுகிறது. கங்கை வானிலிருந்து இறங்கி வந்து சகரர்களைத் தூய்மைப்படுத்தியது போல, அருளும் மேலிருந்து இறங்கி வருகிறது. நாம் அதை உண்டாக்க முடியாது; ஏற்றுக்கொள்ள மட்டுமே முடியும்.

ஆனந்தம் தூய்மைக்குப் பின் வரும் பரிசு அல்ல; தூய்மையைத் தருவதே ஆனந்தம் என்பது இதன் நுட்பம்.

A king's river is the one that makes his land fertile: the Vaigai for the Pandya, the Kaveri for the Chola. What is the Lord's river? Manikkavasagar names no river on a map. The bliss that flows within the heart is his river.

Saiva Siddhanta speaks of three impurities that bind the soul: anava (ego), karma and maya. As water washes away dirt, the flood of the Lord's grace washes away these malas. Just as the Ganga came down from heaven to purify the sons of Sagara, grace comes down from above. We cannot make it; we can only receive it.

The subtle point is that bliss is not a reward that comes after we are pure. Bliss is what makes us pure.

அரசனுக்கு ஒரு மலை உண்டு; பாண்டியனுக்குப் பொதிகை. இறைவனின் மலை கைலாசம் என்று எல்லோரும் அறிவர். ஆனால் மணிவாசகர் இங்கே அதன் பெயரைச் சொல்லாமல் அதன் தன்மையைச் சொல்கிறார்: அது முக்தி அருளும் மலை.

'வாள்' என்ற சொல்லுக்கு வாள் என்றும் ஒளி என்றும் பொருள் உண்டு. இரண்டும் பொருந்தும். ஒளி இருளை விரட்டுகிறது; வாள் பாசத்தை அறுக்கிறது. அண்ணாமலையில் இறைவன் ஒளிப்பிழம்பாக நின்றது போல, அவனுடைய மலை உள்ளத்தின் ஆணவ இருளை நீக்கும் ஞான ஒளியின் வடிவம்.

மலையில் ஏறுவது கடினம். ஆனால் இங்கே மலையே ஒளியை இறக்கி அனுப்புகிறது. அருள் எப்போதும் முதலில் இறங்கி வருகிறது.

A king has his mountain; for the Pandya it is Pothigai. Everyone knows the Lord's mountain is Kailasa. But here Manikkavasagar does not name it. He tells us what it does: it is the mountain that grants liberation.

The word val can mean both 'sword' and 'light', and both fit. Light drives out darkness; a sword cuts the bonds. As the Lord once stood as a column of fire at Annamalai, his mountain is the form of the light of wisdom that removes the darkness of ego from the heart.

Climbing a mountain is hard. But here the mountain itself sends its light down. Grace always comes down first.

இறைவனின் ஊர்தி இடபம் (காளை) என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும். ஆனால் மணிவாசகர் இங்கே குதிரையைச் சொல்கிறார். அதற்குக் காரணம் அவருடைய சொந்த வாழ்க்கை. பாண்டியனுக்குக் குதிரை வாங்கச் சென்ற பணத்தை அவர் பெருந்துறையில் கோயிலுக்குச் செலவிட்டார். அவருக்காக இறைவன் நரிகளைப் பரிகளாக்கி, தானே குதிரைச் சேவகனாக மதுரைக்கு ஓட்டி வந்தான் என்று திருவிளையாடல் புராணம் சொல்கிறது.

ஆகவே 'வான்புரவி' என்பது அடியாரைக் காக்க இறைவன் ஏற்ற எளிமையின் நினைவு. உலகத்தை ஆள்பவன் ஒரு அடியாருக்காகக் குதிரைக்காரனாக வந்தான். தெய்வப் பெண்கள் பாடுவது அந்த எளிமையைத் தான்.

'பதில் சொல்லிவிட்டுக் கூட்டுக்குப் போ' என்பதில் ஓர் அன்பான விளையாட்டு உண்டு. அவன் பெயரைக் கேட்கும் ஆவல் அவ்வளவு பெரியது.

Everyone knows the Lord's mount is the bull. But here Manikkavasagar names a horse, and the reason is his own life. Sent to buy horses for the Pandya king, he spent the money on a temple at Perunthurai instead. The Thiruvilaiyadal Puranam tells how, to save him, the Lord turned jackals into horses and rode them into Madurai himself as a horseman.

So the 'heavenly horse' is a memory of the humility the Lord took on to protect his devotee. The ruler of the worlds came as a horse dealer for one servant. That is what the celestial maidens sing about.

There is a loving playfulness in 'tell me, then go back to your cage'. The longing to hear about him is that great.

இறைவனின் படை சூலம். அதன் மூன்று முனைகளும் மூன்று மலங்களை அழிப்பதைக் குறிக்கின்றன என்று சைவ மரபு விளக்குகிறது. அவனுடைய பகைவர் யார்? அசுரர்கள் மட்டுமல்ல; நம்மைக் கட்டியிருக்கும் ஆணவம், கன்மம், மாயை ஆகியவையே அவன் வெல்லும் உண்மையான பகைவர்.

இந்த ஆயுதம் விசித்திரமாக வேலை செய்கிறது. அது உயிரைக் காயப்படுத்துவதில்லை; நெஞ்சை உருக வைக்கிறது. உருகிய நெஞ்சில் அழுக்கு ஒட்டுவதில்லை. மணிவாசகர் தன் வாழ்க்கை முழுதும் சொல்லும் 'நெக்கு நெக்கு உருகுதல்' இந்த ஆயுதத்தின் வேலையே.

'ஏற்றார்' என்ற சொல்லும் கவனிக்கத் தக்கது. அவனை ஏற்றுக்கொண்டவர்களுக்கே இந்தச் சூலம் விடுதலை தருகிறது.

The Lord's weapon is the trident. Saiva tradition explains that its three prongs stand for the destruction of the three impurities. Who are his enemies? Not only demons. The real foes he conquers are ego, karma and maya, which bind us.

This weapon works in a strange way. It does not wound the soul; it makes the heart melt. Dirt cannot cling to a melted heart. The melting that Manikkavasagar describes all through his life is the work of this weapon.

Notice the word 'those who receive him'. The trident sets free those who have accepted him.

அரசன் வருகையை அறிவிக்கும் முரசு போல, இறைவனின் வருகையை அறிவிக்கும் முரசு நாதம். சைவ சித்தாந்தத்தில் நாதம் என்பது இறைவனின் சக்தி வெளிப்படும் முதல் நிலை. நடராசரின் கையில் உள்ள உடுக்கை (டமருகம்) இந்த நாதத்தின் அடையாளம்; அதிலிருந்தே படைப்பு தொடங்குகிறது என்று மரபு சொல்கிறது.

இந்த முரசு கேட்டதும் பிறவி என்ற பகைவன் நடுங்குகிறான். போர் முரசு பகைவரை அஞ்ச வைப்பது போல. ஆனால் இந்த முரசை முழங்க வைப்பது 'அன்பு'. அடியாரின் அன்பு உள்ளத்தில் அவன் வரும்போது அந்த நாதம் கேட்கிறது.

வழிபாட்டில் முழங்கும் முரசும், சங்கும், மணியும் இந்த உள் நாதத்தை நினைவூட்டவே.

Just as a drum announces a king's arrival, sacred sound, nada, announces the Lord. In Saiva Siddhanta, nada is the first stage in which the Lord's power shows itself. The small drum in Nataraja's hand stands for this sound, and tradition says creation begins from it.

When this drum sounds, the enemy called birth trembles, as a war drum frightens the enemy. But what beats this drum is love. When he comes into a devotee's loving heart, that sound is heard.

The drums, conches and bells of temple worship are there to remind us of this inner sound.

அரசர்களுக்கு அடையாள மாலை உண்டு: சேரனுக்குப் பனம்பூ, சோழனுக்கு ஆத்தி, பாண்டியனுக்கு வேம்பு. இறைவனின் மாலை எது? தங்கமோ முத்தோ அல்ல; காட்டில் வளரும் எளிய தாளிப் பூவும் அறுகம்புல்லுமே. கொன்றையும் தும்பையும் போல, எளியவற்றையே அவன் விரும்புகிறான்.

இது ஒரு பாடம். இறைவனுக்கு விலையுயர்ந்த பொருள் தேவையில்லை. 'பத்ரம் புஷ்பம் பலம் தோயம்' (இலை, பூ, பழம், நீர்) அன்போடு தந்தால் ஏற்பேன் என்று கீதையில் கண்ணன் சொல்வதும் இதுவே. அவன் உண்மையில் அணிவது அடியாரின் அன்பு.

அந்த மாலையை ஏற்றவன் பதிலுக்கு என்ன செய்கிறான்? தீவினை அணுகாதபடி அடியாரைக் காக்கிறான்.

Kings had their emblem garlands: palmyra flowers for the Chera, aathi for the Chola, neem for the Pandya. What is the Lord's garland? Not gold or pearls, but the simple thaali flower and arugu grass that grow wild. Like the konrai and thumbai, he loves what is humble.

This is a lesson. The Lord needs nothing costly. In the Gita, Krishna says the same: a leaf, a flower, a fruit or a little water offered with love, I accept. What he truly wears is the devotee's love.

And what does he give in return for that garland? He guards his devotee so that evil karma cannot come near.

இறைவனின் கொடி இடபக் கொடி. காளை தருமத்தின் வடிவம் என்று மரபு சொல்கிறது. நந்தி தேவர் இறைவனின் முதல் அடியாராகவும் காவலராகவும் போற்றப்படுகிறார். கோயிலின் கொடிமரத்தில் ஏற்றப்படும் கொடியிலும் நந்தியே இருக்கிறார்.

அந்தக் கொடியைக் கண்டு பகைவர் திடுக்கிடுவர்; அடியார் மகிழ்வர். தருமம் மேலே பறக்கும் இடத்தில் அதர்மம் நிற்க முடியாது.

பத்துப் பாடல்களிலும் மணிவாசகர் ஒரு உலக அரசனின் அடையாளங்களை எடுத்து, ஒவ்வொன்றையும் உள் அனுபவமாக மாற்றியிருக்கிறார்: பெயர் நாமஜபம், ஆறு ஆனந்தம், மலை முக்தி, படை மலம் நீக்கம், முரசு நாதம், மாலை அன்பு, கொடி தருமம். இறைவன் அரசன்; அவன் அரசு உள்ளத்தில் நடக்கிறது.

The Lord's flag bears the bull. Tradition says the bull is the form of dharma. Nandi is honoured as the Lord's first devotee and guardian, and it is Nandi who is raised on the temple flagstaff at every festival.

At the sight of that flag, foes are alarmed and devotees rejoice. Where dharma flies high, adharma cannot stand.

Across these ten verses Manikkavasagar has taken the insignia of an earthly king and turned each into an inner experience: the name is the chanting of his name, the river is bliss, the mountain is liberation, the weapon is the removal of impurity, the drum is sacred sound, the garland is love, and the flag is dharma. The Lord is king, and his kingdom is within the heart.