கோயில் திருப்பதிகம்

கோயில் திருப்பதிகம் தில்லையில் பாடப்பட்டது. முந்தைய பதிகம் ஏக்கத்தின் குரல் என்றால், இது அனுபவத்தின் குரல். அருள் உள்ளே ஊறிய நிலையை மணிவாசகர் இங்கே பாடுகிறார். இதுவும் அந்தாதி வடிவில், ஒரு பாடலின் இறுதி அடுத்ததன் தொடக்கமாக அமைந்துள்ளது.

முதல் பாடல் இறைவனின் வேலையை இரண்டு படிகளில் சொல்கிறது. முதலில் ஐம்புலன்களின் வழிகளை அடைக்கிறான்; புலன்கள் வெளியே இழுக்கும் போது உள்ளே உள்ளவனைக் காண முடியாது. பிறகு உள்ளே அமுதமாக ஊறுகிறான். கடோபநிடதம் சொல்வது போல, புலன்கள் வெளிநோக்கியே படைக்கப்பட்டன; உள்நோக்கித் திரும்பியவனே ஆத்மாவைக் காண்கிறான்.

'பதங்கள் யாவையும் கடந்த இன்பம்' என்பது இந்திரன், பிரமன் முதலியோரின் உயர்ந்த பதவிகளையும் கடந்த சிவானந்தம். அதற்குப் பின் மணிவாசகர் சொல்லும் சொல் மிக எளியது: 'என்னுடைய அன்பே'.

Koyil Thiruppathigam was sung at Thillai. If the previous hymn was the voice of longing, this is the voice of experience. Here Manikkavasagar sings of the state in which grace has welled up within. It too is an andhadhi, each verse's end opening the next.

The first verse tells the Lord's work in two steps. First he closes the paths of the five senses; while the senses pull outward, the one within cannot be seen. Then he wells up within like nectar. As the Katha Upanishad says, the senses were made to face outward, and only one who turns within sees the Self.

'Bliss beyond every state' is the bliss of Siva, beyond even the high positions of Indra and Brahma. And after that Manikkavasagar uses the simplest word of all: 'my love'.

அருள் உடலையும் உயிரையும் ஒன்றாக உருக்குகிறது. மணிவாசகருக்கு ஆன்மிகம் உடலைத் தவிர்த்த ஒன்றல்ல; உடலே ஆனந்தத்தில் கசிகிறது. மெய் சிலிர்த்தல், கண்ணீர், நெஞ்சு உருகுதல் எல்லாம் அருளின் அடையாளங்கள்.

'யான் இதற்கு இலன் ஓர் கைம்மாறு' என்ற வரி இந்தப் பதிகத்தின் இறுதிப் பாடலிலும் திரும்ப வருகிறது. நாம் பெற்றதற்கு ஈடாக எதுவும் தர முடியாது என்ற உணர்வு தான் உண்மையான நன்றி. 'செய்யாமல் செய்த உதவிக்கு வையகமும் வானகமும் ஆற்றல் அரிது' என்று திருவள்ளுவர் சொன்னதும் இதுவே. இறைவனின் அருள் அத்தகைய உதவி: நாம் கேட்காமலே, தகுதி இல்லாமலே கிடைத்தது.

Grace melts body and soul together. For Manikkavasagar spirituality does not avoid the body; the body itself seeps with bliss. Thrilling skin, tears and a melting heart are all signs of grace.

The line 'I have nothing to give you in return' comes back in the last verse of this hymn. Knowing that nothing we give can equal what we received is true gratitude. Thiruvalluvar said the same: earth and heaven together cannot repay help given unasked. The Lord's grace is that kind of help, given without our asking and without our deserving.

மணிவாசகர் தன்னை 'அன்பர்க்கு அடியனேன்' என்கிறார்: இறைவனுக்கு மட்டுமல்ல, அவன் அன்பர்களுக்கும் அடியவன். சைவ மரபில் அடியார்க்கு அடியவனாக இருப்பது உயர்ந்த நிலை. சுந்தரர் திருத்தொண்டத் தொகையில் 'அடியார்க்கும் அடியேன்' என்று ஒவ்வொரு நாயனாரையும் வணங்கியது இதன் சான்று.

'திரை பொரா அமுதத் தெண்கடல்' அழகான உவமை. உலக இன்பங்கள் அலைகளைப் போல எழுந்து விழுகின்றன. இறைவனின் ஆனந்தம் அலையில்லாத, அமைதியான, தெளிந்த கடல். அதில் ஏற்ற இறக்கம் இல்லை.

இறுதியில் ஒரு முரண்: சொல்லைக் கடந்தவனைச் சொல்லக் கற்றுக்கொடு! திருவாசகமே அந்த வேண்டுதலுக்குக் கிடைத்த பதில். அது மணிவாசகர் சொன்னதல்ல, அவன் சொல்ல வைத்தது.

Manikkavasagar calls himself 'servant of those who love you': servant not only of the Lord but of his devotees. In Saiva tradition, being the servant of devotees is a high state. Sundarar, in Thiruthondathogai, bows to each Nayanar saying 'I am the servant of this devotee'.

'A clear ocean of nectar where no waves beat' is a lovely image. Worldly pleasures rise and fall like waves. The Lord's bliss is a calm, clear ocean without waves, with no rise and fall.

At the end there is a paradox: teach me to speak of the one beyond words! The Thiruvasagam itself is the answer to that prayer. It is not what Manikkavasagar said; it is what the Lord made him say.

இறைவனைப் பிறவி நோய்க்கு மருந்து என்று அழைப்பது சைவ மரபில் அடிக்கடி வருகிறது; வைத்தீசுவரன் கோயிலில் அவன் வைத்தியநாதனாகவே போற்றப்படுகிறான். பிறவி ஒரு நோய்; அதற்கு மருந்து அவனே.

'குணங்கள் தாம் இல்லா இன்பம்' என்பது சத்துவம், ரசசு, தமசு ஆகிய முக்குணங்களைக் கடந்த இன்பம். உலக இன்பங்கள் எல்லாம் இந்த முக்குணங்களால் ஆனவை, அதனால் மாறுபவை. சிவானந்தம் அவற்றைக் கடந்தது, அதனால் நிலையானது. கீதையில் 'த்ரைகுண்ய விஷயா வேதா நிஸ்த்ரைகுண்யோ பவ' (முக்குணங்களைக் கடந்து நில்) என்று சொல்லப்படுவதும் இதுவே.

இறுதிக் கேள்வி மகிழ்ச்சியின் உச்சம்: 'இனி என்ன குறை?' நிறைவைத் தொட்டவருக்கு வேறு எதுவும் தேவையில்லை.

Calling the Lord the medicine for the disease of birth is common in Saiva tradition; at Vaitheeswaran Koil he is worshipped as the Lord of physicians. Birth is a disease, and he is its cure.

'Bliss without qualities' is bliss beyond the three gunas: sattva, rajas and tamas. All worldly pleasures are made of these three, and so they change. The bliss of Siva is beyond them, and so it lasts. The Gita says the same: rise above the three gunas.

The last question is the peak of joy: 'what could I lack now?' One who has touched fullness needs nothing else.

'சிறை பெறா நீர் போல் சிந்தை வாய்ப் பாயும்' என்பது அருள் வெள்ளத்தின் அனுபவம். அணை கட்டி அடக்க முடியாத வெள்ளம் போல, அருள் உள்ளத்தில் பாய்கிறது. அதை அளந்து பெறவோ கட்டுப்படுத்தவோ முடியாது.

'நீ என் உடலிடம் கொண்டாய்' என்பது மிக நெருக்கமான அனுபவம். கோயிலில் இருக்கும் இறைவன் இப்போது அடியாரின் உடலையே கோயிலாக்கிவிட்டான். 'உள்ளம் பெருங்கோயில், ஊனுடம்பு ஆலயம்' என்று திருமூலர் சொன்னது இதுவே.

அப்படி இறைவனே உள்ளே குடியேறிய பின் கேட்க எதுவும் இல்லை. வேண்டுதல்கள் முடிந்து, நன்றி மட்டும் மிஞ்சுகிறது.

'Flowing into my mind like a flood no dam can hold' is the experience of the flood of grace. Grace pours into the heart like a flood no dam can contain. It cannot be measured out or controlled.

'You have made my body your dwelling' is the most intimate experience. The Lord who lives in the temple has now made the devotee's own body his temple. Thirumoolar said it: the heart is the great shrine, and this body of flesh is the temple.

Once the Lord himself lives within, there is nothing left to ask. Prayers come to an end, and only gratitude remains.

இறைவன் ஐம்பூதங்களுக்குள் இருக்கிறான், ஆனால் அவற்றில் எதுவுமே அவன் அல்ல. சைவ சித்தாந்தம் இதை 'அத்துவிதம்' என்று விளக்குகிறது: இறைவன் உலகத்தோடு ஒன்றாகவும் இல்லை, வேறாகவும் இல்லை, உடனாக இருக்கிறான். உயிர் உடலுக்குள் இருப்பது போல, ஆனால் உடல் உயிர் அல்ல என்பது போல.

ஐம்பூதங்களுக்கும் தமிழ்நாட்டில் ஐந்து தலங்கள் உண்டு: காஞ்சியில் நிலம், திருவானைக்காவில் நீர், அண்ணாமலையில் தீ, காளத்தியில் காற்று, தில்லையில் ஆகாயம். இந்தப் பதிகம் பாடப்பட்டது ஆகாயத் தலமான தில்லையில்.

'இன்று கண்ணுறக் கண்டுகொண்டு களித்தனன்' என்பது வெறும் நம்பிக்கை அல்ல; நேரடிக் காட்சி. அந்த 'இன்று' எப்போதும் இருக்கும் இன்று.

The Lord is within the five elements, yet none of them is he. Saiva Siddhanta calls this advaita in its own sense: the Lord is neither one with the world nor separate from it, but with it, as the soul is within the body though the body is not the soul.

Tamil Nadu has a shrine for each of the five elements: earth at Kanchi, water at Thiruvanaikka, fire at Annamalai, wind at Kalahasti and space at Thillai. This hymn was sung at Thillai, the shrine of space.

'Today I saw you with my own eyes and rejoiced' is not mere belief but direct sight. That 'today' is the today that is always present.

இது திருவாசகத்தின் தத்துவ உச்சங்களில் ஒன்று. 'ஒன்றும் நீ அல்லை, அன்றி ஒன்று இல்லை.' எந்தப் பொருளும் இறைவன் அல்ல; ஆனால் இறைவன் இல்லாமல் எந்தப் பொருளும் இல்லை. சைவ சித்தாந்தம் சொல்லும் 'ஒன்றாய், வேறாய், உடனாய்' நிற்கும் நிலையை ஒரே வரியில் சொல்லிவிடுகிறார் மணிவாசகர்.

'நினைப்பற நினைந்தேன்' என்பது தியானத்தின் உச்சம். நினைத்து நினைத்து, நினைப்பவனும் நினைப்பும் மறைந்து, நினைக்கப்படுவது மட்டும் மிஞ்சும் நிலை. 'சென்று சென்று அணுவாய்த் தேய்ந்து தேய்ந்து ஒன்றாம்' என்பது அந்த அனுபவத்தின் படிகள்: ஆணவம் தேய்ந்து தேய்ந்து, இறுதியில் ஒன்றாகும் நிலை.

அதற்குப் பின் கேள்வி: 'யார் உன்னை அறியகிற்பார்?' அறிபவன் கரைந்த பின் அறிவது யார்?

This is one of the philosophical peaks of the Thiruvasagam: 'you are not any one thing, yet without you there is nothing.' No object is the Lord, yet without the Lord no object exists. In one line Manikkavasagar states what Saiva Siddhanta calls the Lord's being one with, different from, and together with all things.

'I thought on you until thought fell away' is the summit of meditation. Thinking and thinking, until the thinker and the thinking vanish and only what is thought of remains. 'Becoming subtler and subtler, wearing away until all is one' describes its stages: the ego wears away and away until only oneness is left.

Then comes the question: 'who could know you?' When the knower has dissolved, who is left to know?

'நீருறு தீ' என்ற உவமை ஆழமானது. நீரும் நெருப்பும் எதிரானவை; ஆனால் கடலுக்குள் வடவைத் தீ இருப்பதாகப் புராணங்கள் சொல்கின்றன. அதுபோல எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த இறைவன் எதிர்மாறானவற்றுக்குள்ளும் இருக்கிறான். அவன் இருப்பை எந்த முரண்பாடும் தடுப்பதில்லை.

இறுதி வரி ஒரு விடுதலையின் குரல்: 'எனக்கு இங்கே உறவு யார், அயலவர் யார்?' இறைவனையே எல்லாமாகக் கண்டவருக்கு உறவு அயல் என்ற பிரிவு மறைகிறது. எல்லோரும் உறவு, அல்லது யாரும் அயல் இல்லை. 'யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்' என்ற கணியன் பூங்குன்றனாரின் பாடலும் இதே பரந்த மனத்தைப் பேசுகிறது.

'Fire within water' is a deep image. Water and fire are opposites, yet the Puranas speak of a fire that burns beneath the ocean. In the same way the Lord who fills everything is present even within opposites. No contradiction keeps him out.

The last line is the voice of freedom: 'who here is kin to me, and who a stranger?' For one who sees the Lord as everything, the line between kin and stranger fades. Everyone is kin, or no one is a stranger. Kaniyan Poongundranar's ancient line, 'every place is my town, everyone is my kin', speaks of the same wide heart.

இறைவன் உருவமும் அருவமும் ஆனவன். சைவ சித்தாந்தம் அவனை உருவம், அருவம், அருவுருவம் என்ற மூன்று நிலைகளில் வழிபடுகிறது: நடராசர் போன்ற வடிவங்கள் உருவம்; எங்கும் நிறைந்த பரம்பொருள் அருவம்; இலிங்கம் அருவுருவம். 'சோதியாய்த் தோன்றும் உருவமே, அருவாம் ஒருவனே' என்று இரண்டையும் ஒரே மூச்சில் மணிவாசகர் போற்றுகிறார்.

இறுதி வரியில் ஓர் அன்பான சாமர்த்தியம் இருக்கிறது. 'உன் திருவடிகளைத் தந்துவிடு; பிறகு நீ எப்படி என்னை விட்டுப் போவாய் என்று பார்க்கிறேன்!' திருவடியைப் பற்றியவரை இறைவன் கைவிட முடியாது. பெருந்துறையில் ஒருமுறை விட்டுப் போனவனை இனி போக விடமாட்டேன் என்ற உறுதி இதில் உள்ளது.

The Lord is both form and formless. Saiva Siddhanta worships him in three ways: with form, as in Nataraja; without form, as the all-pervading Supreme; and as form-and-formless, the linga. In one breath Manikkavasagar praises both: 'form that appears as light, the One who is formless'.

The last line holds a loving cleverness: 'give me your feet, and then let me see how you could ever leave me!' The Lord cannot abandon one who holds his feet. There is resolve here: the one who left him once at Perunthurai will not be allowed to go again.

திருவாசகத்தின் மிகப் புகழ்பெற்ற பாடல்களில் இது ஒன்று. ஒரு வணிகப் பரிமாற்றம் போல மணிவாசகர் கணக்குப் போடுகிறார்: நீ உன்னைத் தந்தாய், என்னை எடுத்துக்கொண்டாய். எனக்கு முடிவில்லா ஆனந்தம் கிடைத்தது; உனக்கு என்ன கிடைத்தது? குறைபாடுகள் நிறைந்த ஒரு உயிர் மட்டுமே! இந்த வணிகத்தில் யார் சாமர்த்தியசாலி?

இந்த நகைச்சுவைக்குள் ஆழமான உண்மை இருக்கிறது. இறைவனின் அருள் லாப நட்டக் கணக்கில் இயங்குவதில்லை. அவன் கொடுப்பது தனக்கு எதையும் பெறுவதற்காக அல்ல. 'சங்கரன்' என்ற பெயரே 'நன்மை செய்பவன்' என்று பொருள்படுகிறது.

பதிகம் 'கைம்மாறு இல்லை' என்ற சொல்லோடு நிறைவு பெறுகிறது. இரண்டாம் பாடலில் சொன்ன அதே சொல். இடையே ஏக்கம், காட்சி, கரைதல், நிறைவு எல்லாம் வந்தன; ஆனால் நன்றியின் கடன் மட்டும் தீரவில்லை, தீரவும் வேண்டாம்.

This is one of the best-loved verses of the Thiruvasagam. Manikkavasagar reckons it up like a trade: you gave yourself and took me. I got endless bliss; what did you get? Only one soul full of faults! Who was the shrewd one in this bargain?

Inside the humour lies a deep truth. The Lord's grace does not work by profit and loss. He does not give in order to get anything. The very name Sankara means 'the one who does good'.

The hymn ends with 'nothing to give in return', the same words as in the second verse. In between came longing, vision, dissolving and fullness, but the debt of gratitude is never paid off, and it need not be.