யாத்திரைப் பத்து

யாத்திரைப் பத்து தில்லையில் பாடப்பட்டது. உட்தலைப்பு 'அனுபவ அதீதம் உரைத்தல்': அனுபவத்தைக் கடந்த நிலையைச் சொல்லுதல். மரபின்படி, மணிவாசகர் தில்லையில் இறைவனோடு இரண்டறக் கலக்கும் காலம் நெருங்கியபோது பாடிய பதிகம் இது. 'யாத்திரை' என்பது இறுதிப் பயணம்: சிவபுரத்துக்கு.

பதிகம் முழுவதும் அடியார்களுக்கு விடுக்கும் அழைப்பு: 'வாருங்கள், போவோம், காலம் வந்துவிட்டது!' பெருந்துறையில் அடியார்கள் இறைவனோடு சென்றபோது மணிவாசகர் பின்தங்கினார்; இப்போது அவரே மற்றவர்களை அழைத்துச் செல்கிறார்.

'புயங்கன்' என்பது பாம்பணிந்தவன், அல்லது பாம்பு போல் வளைந்து ஆடுபவன்: தில்லை நடராசரின் திருப்பெயர்.

The Yaththiraip Pathu was sung at Thillai. Its inner title is 'Anubhava Atheetham Uraiththal', speaking of the state beyond experience. Tradition says Manikkavasagar sang it at Thillai when the time of his final union with the Lord was drawing near. Yaththirai means a pilgrimage, the last journey: to Sivapuram, the city of Siva.

The whole hymn is a call to the devotees: 'Come, let us go, the time has come!' At Perunthurai, when the devotees went with the Lord, Manikkavasagar was left behind; now he himself is calling the others to go.

Bhujanga means the one who wears serpents, or who dances with the sinuous grace of a serpent: a name of Nataraja at Thillai.

பயணத்துக்குத் தயாராகும்போது தேவையற்ற சுமைகளை விட்டுவிடுவது இயல்பு. 'மிக்கவெல்லாம் வேண்டா, போக விடுமின்கள்' என்பது ஆன்மிகப் பயணத்தின் முதல் விதி. புலன்களின் இழுப்பு பெரிய சுமை.

'நகவே ஞாலத்துள் புகுந்து' என்பது இறைவன் உலகம் பரிகசிக்கும்படி எளிமையாக வந்ததைக் குறிக்கிறது: குதிரை வணிகன், மண் சுமக்கும் கூலியாள், பித்தன். உலகம் சிரித்தது; ஆனால் அந்த எளிமையிலேயே அருள் இருந்தது.

When preparing for a journey, one naturally leaves behind needless burdens. 'All that is excess, let it go' is the first rule of the spiritual journey. The pull of the senses is a heavy load.

'He came into this world, so that the world laughed' refers to how simply the Lord came, enough to be mocked: as a horse dealer, as a labourer carrying earth, as a madman. The world laughed, but grace was in that very simplicity.

'யாமார் எமதார் பாசமார்' என்ற மூன்று கேள்விகள் வேதாந்த, சித்தாந்த விசாரணையின் சாரம். 'நான் யார்?' என்ற ரமண மகரிஷியின் விசாரணையும் இதனோடு ஒத்தது. 'நான்', 'எனது', 'கட்டு' மூன்றும் கேள்விக்குள்ளாகும்போது மாயை கரைகிறது.

'அவன்தன் குறிப்பே குறிக்கொண்டு' என்பது தன் விருப்பத்தை விட்டு இறைவனின் திருவுள்ளத்தையே பின்பற்றுதல். குழைத்த பத்தின் 'வேண்டத் தக்கது அறிவோய் நீ' என்பதன் தொடர்ச்சி.

'Who are we? What is ours? What is bondage?' These three questions are the essence of Vedantic and Siddhanta inquiry. Ramana Maharshi's inquiry, 'Who am I?', is akin to it. When 'I', 'mine' and 'bondage' are all questioned, illusion dissolves.

'Take his sign as your aim' means setting aside one's own wish and following the Lord's will alone. It continues the Kuzhaitha Pathu's 'You know what is worth asking for'.

'விளையாட்டை விடுங்கள்' என்பது கடுமையான சொல் அல்ல; பயணம் தொடங்கும் நேரத்தில் குழந்தைகளை அழைக்கும் தாயின் குரல். இதுவரை உலகில் விளையாடியது போதும்; இப்போது வீட்டுக்குப் போகும் நேரம்.

இறைவன் 'உடலைச் செல நீக்கி' சிவலோகத்தில் வைப்பான். உடல் போவது இங்கே துயரம் அல்ல; பயணத்தின் ஒரு படி. பழைய ஆடையைக் களைந்து புதியதை அணிவது போல்.

'Give up your games' is not a harsh phrase; it is the voice of a mother calling her children when it is time to set out. Enough playing in the world; now it is time to go home.

The Lord will 'remove this body' and set us in Sivaloka. The body's passing is not a tragedy here but one step on the journey, like taking off an old garment to put on a new one.

'பெருஞ்சாத்து' என்பது பெரிய வணிகர் பயணக் கூட்டம். பழைய காலத்தில் நீண்ட பயணங்களைக் கூட்டமாகவே செய்தனர், பாதுகாப்புக்காக. ஆன்மிகப் பயணமும் அப்படியே: அடியார் கூட்டத்தோடு சேர்ந்து போவது பாதுகாப்பு.

சினமும் ஆசையும் பயணத்தில் கொண்டு செல்லக்கூடாத இரண்டு சுமைகள். பகவத் கீதை காமத்தையும் குரோதத்தையும் நரகத்தின் வாயில்கள் என்கிறது.

Perunchaaththu is a great merchants' caravan. In the old days long journeys were made in groups, for safety. The spiritual journey is the same: travelling with the company of devotees keeps one safe.

Anger and desire are two loads one must not carry on the journey. The Bhagavad Gita calls desire and anger gates to hell.

மூன்று செயல்கள்: புகழ்தல் (சொல்), தொழுதல் (உடல்), பூப்புனைதல் (செயல்). மனம் இறைவன் மேல் நிலைத்தால், துன்பங்கள் 'இகழத்தக்கவை' ஆகின்றன: அவை வரலாம், ஆனால் முக்கியமில்லை.

சிவபுரத்தில் கூட, இறைவனை வணங்கிய பின் அடியார்கள் முன் சென்று நிற்போம் என்கிறார். அடியார் கூட்டம் இங்கும் அங்கும் அவருக்கு முக்கியம்.

Three acts: praising (speech), worshipping (body), adorning with flowers (deed). When the mind is fixed on the Lord, sorrows become 'things to scorn': they may come, but they do not matter.

Even in Sivapuram, he says, after bowing to the Lord we shall go and stand before the devotees. The company of devotees matters to him both here and there.

'நிற்பார் நிற்க, நில்லா உலகில் நில்லோம்' என்பது அழகான சொல் விளையாட்டு. 'நில்' என்ற சொல் பல பொருள்களில் வருகிறது: தங்குதல், நிலைத்தல், நிலையற்றது. நிலையற்ற உலகில் நிலைக்க முயல்வது வீண்; நிலைத்தவனிடம் செல்வதே அறிவு.

இங்கே யாரையும் கட்டாயப்படுத்தவில்லை: 'நிற்பார் நிற்க.' ஆனால் தாமதித்தால் வாய்ப்பு போய்விடும் என்று எச்சரிக்கிறார்.

'Let those who would stay, stay; we will not stay in this world that does not stay' is lovely wordplay. The word nil appears in several senses: to stay, to last, and what does not last. To try to stay in a world that does not stay is futile; wisdom is going to the One who lasts.

He forces no one: 'let those who would stay, stay'. But he warns that if they delay, the chance may be lost.

சிவபுரத்தின் கதவு திறக்கும் படம் இங்கே. கோயில்களில் காலையில் கதவு திறக்கும்போது அடியார்கள் ஆவலோடு காத்திருப்பது போல. திருப்பள்ளியெழுச்சியில் இறைவனை எழுப்பியவர், இங்கே அவனது கதவு திறப்பதற்காகக் காத்திருக்கிறார்.

இன்பத்தைப் பெற்றவர்கள் கூட மயக்கத்தில் விழலாம் என்ற எச்சரிக்கை. பெருந்துறையில் தான் தவறவிட்ட அனுபவம் அவருக்கு நினைவில் இருக்கிறது: 'பிறகு அழாதீர்கள்.'

Here is the picture of Sivapuram's door opening. It is like devotees waiting eagerly in the morning for the temple doors to open. The one who woke the Lord in the Thiruppalliyezhuchi now waits for his door to open.

There is a warning that even those who have received bliss may fall into bewilderment. He remembers how he himself missed his chance at Perunthurai: 'Do not weep later.'

'ஆரப் பருகி ஆராத ஆர்வம்' என்பது இறையன்பின் அழகான முரண். பருகப் பருக நிறைவு வருகிறது; ஆனால் ஆர்வம் தீர்வதில்லை, மேலும் பெருகுகிறது. உலக இன்பங்கள் பருகியதும் சலிப்பைத் தருகின்றன; இறையின்பம் பருகியதும் மேலும் தாகத்தைத் தருகிறது.

'சிந்தனையைத் திருந்த வைத்து' என்பது முதல் படி. பயணம் தொடங்கும் முன் மனத்தைச் சீர்படுத்த வேண்டும்.

'Drink to the full, with a longing never satisfied' is a lovely paradox of divine love. The more one drinks, the fuller one is, yet the longing never ends; it grows. Worldly pleasures bring boredom once tasted; divine bliss brings greater thirst once tasted.

'Set your thoughts right' is the first step. Before the journey begins, the mind must be put in order.

யாத்திரைப் பத்தின் இறுதி 'அந்தோ அந்தோ அந்தோவே' என்ற மூன்று முறை ஒலிக்கும் கதறலோடு முடிகிறது. இது மற்றவர்களுக்கான இரக்கம்: இந்த அருளைப் பெறாமல் போகிறவர்களைப் பற்றிய துயரம்.

'இன்றே' என்ற சொல் முக்கியம். நாளை அல்ல, இன்றே. பயணக் கூட்டம் புறப்படுகிறது; காத்திருக்காது. மரபின்படி, இதன் பின் மணிவாசகர் தில்லையில் இறைவனோடு இரண்டறக் கலந்தார்.

The Yaththiraip Pathu ends with the threefold cry 'Alas! Alas! Alas!' It is compassion for others: grief for those who will go without receiving this grace.

The word 'today' matters. Not tomorrow, today. The caravan is leaving and will not wait. Tradition says that after this Manikkavasagar merged with the Lord at Thillai.