உயிருண்ணிப் பத்து

உயிருண்ணிப் பத்து பெருந்துறையில் பாடப்பட்டது. 'உயிருண்ணி' என்றால் உயிரை உண்டவன்: அடியாரின் உயிரையே தன்னுள் ஏற்றுக்கொண்டவன். உட்தலைப்பு 'சிவானந்தம் மேலிடுதல்': சிவ இன்பம் பொங்கி மேலெழுதல். முந்தைய பத்துகளின் ஏக்கத்துக்குப் பிறகு, இங்கே மகிழ்ச்சி நிரம்பி வழிகிறது.

'இறுமாத்தல்' பொதுவாகச் செருக்கு என்ற குறையைக் குறிக்கும். ஆனால் இங்கே அது இறைவனைப் பெற்றதால் வரும் பெருமிதம். 'அவனைப் பெற்றேன்' என்ற மகிழ்ச்சியை எத்தனை நாள் அனுபவிப்பேன் என்று வியக்கிறார்.

Uyirunni Pathu was sung at Perunthurai. Uyirunni means 'the one who consumed my life': the one who took the devotee's very life into himself. Its inner title is 'Sivanandam Melidudhal', the welling up of the bliss of Siva. After the longing of the previous hymns, joy here overflows.

Irumaaththal usually means arrogance, a fault. Here it is the pride that comes from having gained the Lord. He wonders how many days he will enjoy the gladness of 'I have him'.

நாய்க்கு ஆசனம் இடுவது யாரும் செய்யாதது. நாயை வாசலில் நிறுத்துவார்கள்; அரியணையில் அமர்த்த மாட்டார்கள். இறைவனோ தகுதியற்ற தன்னை உயர்த்தி அமர்த்தினான் என்கிறார் மணிவாசகர்.

மூன்று நிலைகள் இங்கே: உடலில் புகுந்தான், உயிரில் கலந்தான், உள்ளத்தைப் பிரியான். வெளியிலிருந்து உள்ளே, உள்ளிருந்து இன்னும் உள்ளே. தேவர்களுக்கும் கிடைக்காத இந்தச் செல்வம் அதுவே: இறைவன் உள்ளே குடியிருப்பது.

No one gives a dog a seat. A dog is kept at the door, never set on a throne. Yet the Lord raised up the unworthy poet and seated him, says Manikkavasagar.

There are three stages here: he entered the body, mingled with the life, and never leaves the heart. From outside to inside, and from inside to further within. This is the wealth unknown even to the gods: the Lord living within.

'படிறு' என்றால் வஞ்சனை. இறைவன் செய்ததை அன்போடு 'ஏமாற்று' என்கிறார். குருவாக, சாதாரண வேதியனாக வந்து, தன்னை உணர்வதற்குள் உள்ளத்தைக் கவர்ந்துவிட்டான். 'நான்' என்ற உணர்வும், பகல் இரவு என்ற கால உணர்வும் போய்விட்டன.

இது சிவானந்தம் மேலிட்ட நிலை. 'மனவாசகம் கடந்தான்' என்பது தமிழ் மரபில் இறைவனின் சிறப்பு இலக்கணம்; அவனைக் கண்டவரும் மனமும் சொல்லும் கடந்த நிலைக்குச் செல்கிறார்.

Padiru means a trick or a deception. He lovingly calls what the Lord did a 'swindle'. Coming as a guru, as an ordinary Brahmin, he stole the poet's heart before the poet knew what was happening. The sense of 'I' and the sense of time, of day and night, are both gone.

This is the state of Siva's bliss welling over. 'Beyond mind and speech' is a classic Tamil description of the Lord; one who sees him also passes into the state beyond mind and speech.

'என்பின் புரை உருக்கி' என்பது திருவாசகத்தின் சிறப்பான படம். அன்பு தோலையும் தசையையும் தாண்டி எலும்பின் உள்ளே உள்ள மஜ்ஜை வரை சென்று உருக்குகிறது. 'என்பு உருகி' என்ற தொடர் திருவாசகத்தில் பல இடங்களில் வருகிறது.

இறைவன் மனத்திலும், கண்ணிலும், பேச்சிலும் இருக்கிறான். நினைப்பதும், பார்ப்பதும், பேசுவதும் அவனே ஆகிவிட்ட நிலை இது. திருமூலர் 'அன்பே சிவம்' என்றது இதுதான்.

'He melted the hollows of my bones' is one of the Thiruvasagam's signature images. Love goes past skin and flesh into the marrow of the bones and melts it. The phrase 'bones melting' comes again and again in the Thiruvasagam.

The Lord is in the mind, the eyes and the speech. It is a state where thinking, seeing and speaking have all become him. This is what Thirumoolar meant by 'Love is Siva'.

இது ஒரு நுட்பமான எச்சரிக்கை. உலகப் பற்றை விட்டவர்கள், 'நான் பற்றற்றவன்' என்ற பெருமையைப் பற்றிக்கொள்ளக் கூடும். அதுவும் ஒரு பற்றே. திருவள்ளுவர் 'பற்றுக பற்றற்றான் பற்றினை, அப்பற்றைப் பற்றுக பற்று விடற்கு' என்றார்: பற்றற்ற இறைவனையே பற்ற வேண்டும்.

மணிவாசகரின் தீர்வு எளிது: அடியார்களோடு கலந்துவிடு. தனியாகத் துறவு செய்வதைவிட, அடியார் கூட்டத்தில் அன்போடு இருப்பதே பாதுகாப்பான வழி.

This is a subtle warning. Those who have left worldly attachments may cling to the pride of 'I am detached'. That too is an attachment. Thiruvalluvar said: 'Cling to the One who has no attachment; cling to that to let go of clinging.' One must hold on to the Lord, who is free of all attachment.

Manikkavasagar's answer is simple: mingle with the devotees. Rather than renouncing alone, living with love among a company of devotees is the safer way.

மனம் கடல் போன்றது; எண்ணங்கள் அலைகள் போல ஓயாமல் எழுகின்றன. அந்த அலைகளையே அறுத்தான் இறைவன். அலை ஓய்ந்த கடலில்தான் வானம் தெளிவாகத் தெரியும். அதுபோல் கலக்கம் நீங்கிய உள்ளத்தில் இறைவன் நிறைகிறான்.

மீண்டும் 'படிறு' என்ற சொல் வருகிறது. உயிரை அவனே 'உண்டுவிட்டான்': அதனால்தான் இது உயிருண்ணிப் பத்து. உயிர் அவனுக்குள் கரைந்தது; அவன் உயிருக்குள் நிறைந்தான்.

The mind is like the sea; thoughts rise like waves without rest. The Lord cut away those very waves. Only on a sea whose waves are stilled does the sky show clearly. In the same way the Lord fills a heart from which turmoil has gone.

The word padiru, 'trick', returns. He has 'consumed' the soul, and that is why this is the Uyirunni Pathu. The soul dissolved into him, and he filled the soul.

திருவாசகத்தின் மிகப் புகழ்பெற்ற பாடல்களில் ஒன்று. 'வேண்டேன்' என்ற சொல் ஐந்து முறை முழங்குகிறது. மனிதர்கள் வாழ்நாள் முழுதும் தேடும் புகழ், செல்வம், சொர்க்கம் எல்லாவற்றையும் மறுக்கிறார். பிறப்பு மட்டுமல்ல, இறப்பும் வேண்டாம்: சாவு கூட ஒரு விடுதலையாக அவருக்குத் தேவையில்லை.

இறுதி அடியே உச்சம்: 'நான் போகேன்; அவனையும் போக விடேன்.' பெருந்துறையில் குரு மறைந்து போனதன் வலி இங்கே தீர்கிறது. இப்போது அவன் உள்ளே இருக்கிறான்; இனி அவனைப் போக விடுவதில்லை. உரிமையும் அன்பும் கலந்த சொல் இது.

This is one of the most famous verses of the Thiruvasagam. 'I do not want' rings out five times. He refuses everything people spend their lives seeking: fame, wealth, heaven. Not only birth but death too he does not want; he does not need even death as a release.

The last line is the summit: 'I will not go; and I will not let him go.' The pain of the guru vanishing at Perunthurai is healed here. Now the Lord is within, and the poet will never let him leave. It is a line of love and of rightful claim together.

எந்த உவமையும் போதவில்லை. கொம்புத் தேன் உயரத்தில் இருப்பதால் அரிது; கடல் அமுதம் கடைந்து பெற வேண்டியது. இரண்டுமே போதாது. இறுதியில் 'உன்னை யானே' என்று சொல் நின்றுவிடுகிறது. அதற்கு மேல் சொல்ல எதுவும் இல்லை.

'அருமருந்து' என்பது பிறவி என்ற நோய்க்கு இறைவனே மருந்து என்ற சைவக் கருத்து. 'வைத்தியநாதன்' என்ற திருப்பெயரும் இதனோடு தொடர்புடையது.

No comparison is enough. Honey from a high comb is rare because it is hard to reach; the nectar of the sea had to be churned out. Neither is enough. At the end the words simply stop at 'you... I...'. There is nothing more to say.

'Rare medicine' is the Saiva idea that the Lord is the cure for the disease of birth. The name Vaidyanatha, 'Lord of healers', is connected with this.

'யானாகி நின்றானே' என்பது இந்தப் பத்தின் உச்சம். உயிரை உண்டவன், உயிராகவே நின்றான். 'நான்' என்ற இடத்தில் இப்போது அவன் இருக்கிறான். சைவ சித்தாந்தம் இதை 'அத்துவிதக் கலப்பு' என்கிறது: உயிரும் இறைவனும் ஒன்றாகவும் இல்லை, இரண்டாகவும் இல்லை.

'அச்சோ' என்ற வியப்பு அச்சோப் பதிகத்தில் முழுமையாக மலரும். ஒன்றும் அறியாத நிலையில் கிடைத்த பேற்றின் வியப்பு அது.

'He stood there, having become me' is the summit of this hymn. The one who consumed the soul now stands as the soul. Where 'I' was, he now is. Saiva Siddhanta calls this the advaita union: the soul and the Lord are neither one nor two.

The cry of wonder 'Achcho!' blooms fully in the Achcho Pathigam, the last hymn of the Thiruvasagam. It is wonder at a gift received in a state of knowing nothing.

பத்தின் இறுதியில் மீண்டும் பணிவு. 'காட்டு மரம்' யாருக்கும் பயனில்லாமல் நிற்கும்; அதுபோல் வீணான வாழ்க்கை என்கிறார். ஆனால் இறுதி வரி ஒரு அழகான வாதம்: 'நான் பாவி என்பதால் நீ அருளாமல் இருந்தால், உன்னை அருளாதவன் என்று உலகம் சொல்லாதோ?'

அடியாரின் தகுதியால் அல்ல, இறைவனின் இயல்பால்தான் அருள் வருகிறது. மழை நல்ல நிலத்தையும் வறண்ட நிலத்தையும் பார்த்துப் பெய்வதில்லை.

At the end of the hymn there is humility again. A tree in the wild stands useful to no one; so, he says, is a wasted life. But the last line is a lovely argument: 'If you withhold grace because I am a sinner, will the world not say you are one who does not give?'

Grace comes not because the devotee is worthy but because of the Lord's own nature. Rain does not choose between good soil and dry ground before it falls.