அறிவுடைமை

அனுமனும் கடலைக் கடத்தலும்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் சுந்தர காண்டத்தில் சீதையைத் தேடிச் செல்லும் அனுமனுக்கு முன் நூறு யோசனை அகலமுள்ள கடல் இருந்தது. வானர வீரர்கள் அனைவரும் அதைக் கடக்க இயலாதவர்களாக நின்றனர். ஜாம்பவான் அனுமனுக்கு அவனது ஆற்றலை நினைவூட்டினார். அனுமன் மகேந்திர மலை மீது ஏறி, பெரு வடிவம் எடுத்துக் கடலின்மீது பாய்ந்தான்.

முதலில் மைநாக மலை கடலிலிருந்து எழுந்து, 'களைப்பாக இருப்பாய்; என் மேல் தங்கி ஓய்வு எடு' என்று அழைத்தது. அனுமன் அதன் அன்பை மதித்தான். ஆனால் தன் பணி முடியாமல் ஓய்வு கொள்ளக்கூடாது என்று, மலையைக் கைகளால் தொட்டு வணங்கி, ஓய்வின்றிச் சென்றான். இங்கு அவன் அறிவு, மனம் செல்லும் இனிய வழியில் செல்லவிடாமல் பணியில் அவனை நிறுத்தியது.

அடுத்து தேவர்கள் அனுமனின் அறிவையும் ஆற்றலையும் சோதிக்க, நாகர்களின் தாய் சுரசையை அனுப்பினர். சுரசை பெரிய அரக்கி வடிவம் எடுத்து, 'நான் உன்னை விழுங்கப்போகிறேன்; என் வாய்க்குள் வா' என்றாள். அனுமன், 'இராமனின் பணியாக நான் செல்கிறேன்; பணி முடித்துத் திரும்பி வருகிறேன். அதன்பின் உன் வாய்க்குள் வருவேன்' என்று வேண்டினான். சுரசை ஒப்பவில்லை. அனுமன் தன் உடலைப் பெரிதாக்கினான். சுரசையும் தன் வாயைப் பெரிதாக்கினாள்.

அப்போது அனுமன் ஒரு நொடியில் சிறு கட்டைவிரல் அளவாகச் சுருங்கி, அவள் வாய்க்குள் புகுந்து உடனே வெளியே வந்தான். 'உன் விருப்பம் நிறைவேறியது; இனி நான் செல்கிறேன்' என்றான். அவனது நுண்ணறிவையும் சொல்லாற்றலையும் கண்ட சுரசை மகிழ்ந்து வாழ்த்தினாள். வலிமையால் அன்றி, அறிவால் அந்தத் தடையைக் கடந்தான்.

மூன்றாவதாக, சிம்ஹிகை என்ற அரக்கி கடலில் மறைந்திருந்து அனுமனின் நிழலைப் பிடித்து இழுத்தாள். அனுமன் அவள் செயலை உடனே உணர்ந்தான். அவள் வாய் திறந்தபோது உள்ளே புகுந்து அவளது உள்ளுறுப்புகளைச் சிதைத்து அவளைக் கொன்றான். எதிரியின் தன்மையை விரைவாக அறிந்து அதற்கேற்ப முடிவெடுத்தது அவனது அறிவு.

இலங்கையை அடைந்தபின், அனுமன் நகருக்குள் புகும்போது இலங்கிணி என்ற காவல் தேவதை தடுத்தாள். அவளையும் அவன் அடக்கி உள்ளே சென்றான். அங்கு நள்ளிரவில் சிறு உருவில் இலங்கையின் அரண்மனைகளைத் தேடினான். சீதை அங்கே இல்லை என்று கண்டபோது அவன் மனம் கலங்கவில்லை. நிதானமாக அசோகவனத்தை நோக்கிச் சென்றான். அங்கே சீதையைக் கண்டதும் அவன் அவளை அச்சமின்றி அணுகாமல், மரத்தின் மீதிருந்து மெல்ல இராமனின் கதையைப் பாடினான். சீதை அவனை அவளது ஐயத்தோடு பார்த்தாள்; அவன் பணிவுடன் அடையாளங்களை எடுத்துரைத்து அவளது நம்பிக்கையைப் பெற்றான்.

இவ்வாறு ஒவ்வொரு தடையிலும் அனுமன் பயன்படுத்தியது வலிமையைவிட அறிவையே. இராமன் அவனைப் புகழும்போது, 'அறிவுடையவர்களுள் சிறந்தவன்' என்றே குறிப்பிடுகிறார்.

குறள் கூறுவது போல, அறிவு அழியாத அரண்; பகைவரும் உள்ளே புக முடியாத கோட்டை. அனுமன் கடலைக் கடந்தது உடலின் ஆற்றலால் மட்டுமன்றி, மனத்தின் தெளிவாலுமே. அவன் மனம் ஓய்விலும் புகழிலும் செல்லாமல், பணியிலேயே நிலைத்தது.

இக்கதை நமக்குச் சில பாடங்களைத் தருகிறது. முதலாவது, பெரிய ஆற்றல் இருந்தாலும் அதை எப்போது பயன்படுத்தவேண்டும், எப்போது பயன்படுத்தக் கூடாது என்ற தெளிவு வேண்டும். சுரசையின் முன் வலிமையால் போரிடாமல், அவளுடைய நிபந்தனையை நிறைவேற்றும் நுட்பமான வழியை அனுமன் தேர்ந்தான். சிம்ஹிகையின் முன் அதே தெளிவு அவனை வலிமையைப் பயன்படுத்தச் செய்தது. சூழலுக்கு ஏற்ப முடிவெடுப்பதே அறிவு.

இரண்டாவது, மனம் இனிய வழியில் செல்லாமல் தடுக்கும் ஆற்றல். மைநாகம் அழைத்தபோது ஓய்வு எடுக்க ஆசை எழுந்திருக்கலாம். ஆனால் அனுமன் தன் பணியின் குறிக்கோளை நினைவில் வைத்தான். மூன்றாவது, தாழ்மை. அவன் இலங்கையில் சீதையைக் கண்டபோது தன் ஆற்றலைக் காட்டாமல், பணிவோடு சென்று நம்பிக்கையைப் பெற்றான். உண்மையான அறிவுடையவர் பணிவையும் உடையவர். அதனால் இராமன் அனுமனை எப்போதும் தன் உடன்பிறந்தவன்போல் நேசித்தார்.

இன்றும் நாம் எதிர்கொள்ளும் தடைகளில் இதே மூன்று அணுகுமுறைகள் தேவைப்படுகின்றன: ஓய்வின் ஆசையிலிருந்து விலகுவது, சூழலுக்கேற்ற நுட்பமான வழி காண்பது, வெற்றியிலும் பணிவாக இருப்பது. இந்த அறிவே அனுமனை இராமகதையின் தலைசிறந்த தூதனாக்கியது.

Hanuman Crosses the Ocean

In the Sundara Kanda of Valmiki's Ramayana, before Hanuman, who set out to find Sita, lay an ocean a hundred yojanas wide. All the vanara warriors stood unable to cross it. Jambavan reminded Hanuman of his strength. Hanuman climbed Mount Mahendra, took a huge form and leapt over the sea.

First the mountain Mainaka rose from the sea and invited him: 'You must be tired; rest on me.' Hanuman honoured its kindness. But holding that he must not rest before his task was done, he touched the mountain with his hands in respect and went on without rest. Here his wisdom did not let the mind go along the pleasant road but kept him on his duty.

Next, to test Hanuman's wisdom and strength, the gods sent Surasa, mother of the nagas. Surasa took the form of a huge rakshasi and said, 'I am going to swallow you; come into my mouth.' Hanuman begged, 'I go on Rama's work. When the work is done I will return. Then I will come into your mouth.' Surasa did not agree. Hanuman enlarged his body. Surasa enlarged her mouth.

Then in a moment Hanuman shrank to the size of a thumb, entered her mouth and came out at once. 'Your wish is fulfilled. Now I go,' he said. Seeing his fine understanding and skill with words, Surasa was pleased and blessed him. He passed that obstacle not by strength but by wisdom.

Third, the rakshasi Simhika, hidden in the sea, caught Hanuman's shadow and pulled him. Hanuman saw her trick at once. When she opened her mouth he went inside, tore her inner parts and killed her. It was his wisdom that quickly knew the enemy's nature and decided accordingly.

After reaching Lanka, as he entered the city, the guardian goddess Lankini stopped him. He subdued her too and went in. There at midnight he searched the palaces of Lanka in a small form. When he saw that Sita was not there his mind was not shaken. Calmly he went toward the Ashoka grove. On finding Sita there, he did not approach her boldly but softly sang the story of Rama from a tree. Sita looked at him with doubt; he humbly told the tokens and won her trust.

In this way, at every obstacle, what Hanuman used was wisdom more than strength. When Rama praises him he calls him the best among the wise.

As the Kural says, wisdom is an imperishable fortress that enemies cannot enter. Hanuman crossed the sea not only by bodily strength but also by the clarity of his mind. His mind did not go to rest or to fame but stayed fixed on the task.