Kural 928 · களித்தறியேன் என்பது கைவிடுக நெஞ்சத்து – Tamilone

குறள் 928 · கள்ளுண்ணாமை · Not Drinking Palm-Wine

களித்தறியேன் என்பது கைவிடுக நெஞ்சத்துஒளித்ததூஉம் ஆங்கே மிகும்.

Kaliththariyen Enpadhu Kaivituka Nenjaththu / Oliththadhooum Aange Mikum

Let not the drunkard pretend, saying, I know not even what it is to be drunk: for thereby he would merely add falsehood to his other vice.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

"நான் குடித்தறியேன்" என்று மறுக்கும் பேச்சைக் கைவிடுக; ஏனெனில் மனத்தில் ஒளித்து வைத்த குற்றமும் அந்தப் பொய்யுடன் சேர்ந்து மேலும் வளரும்.

Meaning

Give up saying "I have never been drunk"; for the fault hidden in the heart will only grow with that falsehood.

சொற்பொருள் Word by word

களித்து அறியேன்: "I have never been intoxicated"
என்பது: the saying
கைவிடுக: give up
நெஞ்சத்து: in the heart
ஒளித்ததூஉம்: what was hidden
ஆங்கே மிகும்: will show up there itself, will grow

விளக்கம்

குடித்தவர்கள் பலர் தாம் குடித்ததை மறுப்பது வழக்கம். "நான் குடிக்கவில்லை" என்று உறுதியாகக் கூறுவார்கள். வள்ளுவர் இங்கே அந்த மறுப்பைக் கைவிடச் சொல்கிறார். காரணம், அது பயனற்றது மட்டுமல்ல; தீங்கும் தருவது. மறுப்பு என்பது ஒரு பொய். அந்தப் பொய் குடிப்பழக்கத்தோடு சேர்ந்து இன்னும் பெரிய குற்றமாகிறது. 'ஒளித்ததூஉம் ஆங்கே மிகும்' என்பதற்கு மறைத்த குற்றமும் அங்கேயே வளரும் என்று பொருள்.

இந்தக் குறளுக்கு உரையாசிரியர்கள் இரண்டு விளக்கங்கள் தருகின்றனர். ஒன்று, மறுத்தால் அவன் மனத்தில் மறைத்த குடிப்பழக்கம் மேலும் வெளிப்பட்டு விடும் என்பது. அதாவது அவன் முகம், பேச்சு, நடை எல்லாம் உண்மையை வெளிப்படுத்தும். மற்றொன்று, மனத்தில் மறைத்த பொய் ஆங்கே மேலும் வளரும் என்பது. இரண்டையும் இணைத்துப் பார்த்தால், மறுப்பு என்பது தப்பிக்கும் வழி அல்ல; சிக்கலை ஆழமாக்கும் செயல் என்பது தெளிவாகும்.

ஒரு தவறை ஒப்புக்கொள்வது கடினம். ஆனால் அதுவே திருந்துவதற்கான முதல் படி. தவறை மறுக்கும் ஒருவன் தன்னை அறியாமலேயே அந்தத் தவறுக்கு உரம் போடுகிறான். நேர்மையாக ஒப்புக்கொள்பவனுக்கு உதவி கிடைக்கும்; திருந்தும் வாய்ப்பும் கிடைக்கும்.

இது குடிப்பழக்கத்துக்கு மட்டுமல்ல. எந்தத் தவறுக்கும் பொருந்தும். தவறு செய்துவிட்டுப் பொய் சொல்வது நம்மை இன்னும் ஆழமான சிக்கலில் மாட்டுகிறது. சிறிய தவறு என்று தொடங்கிய ஒன்று, பொய்களால் பெரும் குற்றமாகிவிடுகிறது.

எனவே உண்மையை நேரடியாக ஏற்றுக்கொள்ளும் துணிவு ஒரு மனிதனின் மிகப்பெரிய பலம் என்பதை வள்ளுவர் இங்கு மறைமுகமாக உணர்த்துகிறார். அந்தத் துணிவு உள்ளவர்களே தங்கள் வாழ்வைச் சீர்படுத்தி முன்னேற முடியும். மறைத்தவன் எப்போதும் அச்சத்துடன் வாழ்கிறான்; ஒப்புக்கொண்டவன் மனச்சுமை நீங்கி அமைதி பெறுகிறான். இந்த வேறுபாட்டையே குறள் நமக்குக் காட்டுகிறது. உண்மை பேசுவது தொடக்கத்தில் கடினமாகத் தோன்றினாலும் இறுதியில் எளிதான பாதையாகும்.

Explanation

Many who have drunk make a habit of denying it. They declare firmly, "I have not drunk." Valluvar tells them here to give up that denial, because it is not only useless but harmful. The denial is a lie. That lie joins the drinking and makes the fault larger. 'Oliththathoom aange migum' means the fault hidden there itself grows.

Commentators give two explanations. One is that if he denies, the fault hidden in his mind will show itself more, because his face, speech and gait reveal the truth. The other is that the lie hidden in the mind will grow there. Taken together, denial is not an escape but an act that deepens the entanglement.

It is hard to admit a fault. But that is the first step to mending. One who denies his fault feeds it without knowing. One who honestly admits it will find help and also the opportunity to change.

This is not only for drinking. It applies to every fault. To tell a lie after doing wrong gets us into a deeper tangle. What began as a small fault becomes a great offence through lies.

So Valluvar indirectly teaches that the courage to accept the truth directly is the greatest strength of a person. Those who have that courage are the ones who can put their lives in order and go forward.

கதை

குருகுல மாணவன் மணிகண்டன்

இது ஒரு தமிழ்க் குருகுலத்தில் நடக்கும் கற்பனைக் கதை.

காவிரிக்கரையில் ஒரு பழைய குருகுலம் இருந்தது. அங்கே கற்றறிந்த குரு வேதியர் பத்து மாணவர்களுக்குத் தமிழும் வடமொழியும் கணிதமும் இசையும் கற்பித்தார். மாணவர்களில் மணிகண்டன் சிறந்த அறிவுடையவன். கடினமான பாடல்களை எளிதில் மனப்பாடம் செய்வான். ஆனால் அவனிடம் ஒரு குறை இருந்தது: தவறு செய்தால் அதை ஒப்புக்கொள்ளத் தயங்கினான்.

ஒரு திருவிழா நாளில் அவன் தன் நண்பர்களுடன் ஊர்த் தோப்புக்குச் சென்றான். அங்கே சில இளைஞர்கள் கள் குடித்துக்கொண்டிருந்தனர். நண்பர்களின் தூண்டுதலில் மணிகண்டனும் ஒரு மிடறு குடித்தான். அவன் குருகுலம் திரும்பியபோது வாசலில் குரு அமர்ந்திருந்தார்.

"மணிகண்டா, எங்கே சென்றிருந்தாய்?" என்று அவர் கேட்டார். "திருவிழாவுக்குச் சென்றேன் குருவே." அவன் குரலில் சிறிய தடுமாற்றம் இருந்தது. குரு அருகில் வந்தார். "இன்று நீ ஏதாவது குடித்தாயா?" என்று கனிவாகக் கேட்டார். மணிகண்டன் அதிர்ந்தான். "இல்லை குருவே, நான் குடித்தறியேன்" என்று உறுதியாகச் சொன்னான்.

குரு அமைதியாகச் சிரித்தார். "நீ எவ்வளவு கூர்மையான மாணவன் என்று எனக்குத் தெரியும். ஒரு பாடலை ஒருமுறை கேட்டாலே சொல்வாய். இன்று உன் பேச்சில் தடுமாற்றம். கண்களில் தெளிவு இல்லை. உன் மறுப்பு அதைவிட உறுதியாக உண்மையைச் சொல்கிறது" என்றார். மணிகண்டன் தலை குனிந்தான்.

"தவறு செய்வது மனித இயல்பு. ஆனால் மறைக்க வேண்டும் என்று நினைக்கும்போது நம் மனத்தில் இன்னொரு தவறு பிறக்கிறது. அது பொய். ஒரு தவறு இரண்டாகிறது. இரண்டு தவறு நான்காகிறது" என்று குரு கூறினார். "உண்மையைச் சொல். எனக்கு நீ ஏமாற்றம் தரவில்லை; உண்மை சொல்லும் துணிவு இல்லாதது மட்டுமே வருத்தம்."

மணிகண்டன் கண்ணீரோடு உண்மையை ஒப்புக்கொண்டான். குரு அவனை அணைத்துக்கொண்டு, "உண்மையை ஏற்றுக்கொண்டதே உன் முதல் வெற்றி" என்றார். அன்று முதல் அவன் தவறு செய்தாலும் அதை நேர்மையாகச் சொல்லும் பழக்கத்தைப் பெற்றான். பின்னாளில் அவன் ஒரு சிறந்த ஆசிரியராக ஆனபோது தன் மாணவர்களுக்கும் இதையே கற்பித்தான். தவறு செய்த பிள்ளையைத் தண்டிக்காமல், உண்மை சொன்னதற்காகப் பாராட்டி, திருத்தும் வழியையும் அவன் காட்டினான். அதனால் அவனுடைய மாணவர்கள் அவனிடம் அச்சமின்றி எதையும் சொல்ல முடிந்தது.

A story

Manikandan in the Gurukula

This is an imagined tale set in a Tamil gurukula.

On the bank of the Kaveri was an old gurukula. There the learned teacher Vedhiyar taught Tamil, Sanskrit, mathematics and music to ten students. Among them Manikandan was the sharpest. He could commit difficult poems to memory easily. But he had one flaw: when he did wrong he hesitated to admit it.

On a festival day he went with friends to the village grove. Some young men were drinking toddy there. Urged by his friends, Manikandan also took a sip. When he returned to the gurukula, the teacher was sitting at the door.

"Manikandan, where did you go?" he asked. "To the festival, master." There was a slight stumble in his voice. The teacher came near. "Did you drink something today?" he asked gently. Manikandan was startled. "No, master, I have never been drunk," he said firmly.

The teacher smiled quietly. "I know what a sharp student you are. You repeat a poem after hearing it once. Today there is a stumble in your speech. There is no clearness in your eyes. Your denial tells the truth more firmly than anything," he said. Manikandan bowed his head.

"To err is human. But when we wish to hide it, another fault is born in the mind: the lie. One fault becomes two, two become four," said the teacher. "Tell the truth. You have not disappointed me; the only sorrow is the lack of courage to speak truth."

Manikandan, in tears, admitted the truth. The teacher embraced him and said, "Accepting the truth is your first victory." From then on he formed the habit of saying honestly even his faults. Later, when he became a fine teacher himself, he taught his students the same.

சிந்தனைக்கு

ஒரு தவறை மறைப்பதைவிட ஒப்புக்கொள்வது எளிதாக இருந்த அனுபவம் உங்களுக்கு எப்போது ஏற்பட்டது?

To reflect on

When did owning up to a mistake turn out to be easier than hiding it?