Kural 921 · உட்கப் படாஅர் ஒளியிழப்பர் எஞ்ஞான்றும்

பிரபாச தீர்த்தத்தில் யாதவர்கள்

இது மகாபாரதத்தின் மௌசல பர்வத்திலும் பாகவத புராணத்திலும் சொல்லப்படும் வரலாறு.

துவாரகையில் யாதவ குலம் கிருஷ்ணனின் தலைமையில் மிகுந்த வளத்தோடும் புகழோடும் வாழ்ந்தது. அவர்கள் வீரத்தால் பகைவரை அஞ்சச் செய்தவர்கள். ஆனால் பல ஆண்டுகள் செல்லச் செல்ல அவர்களிடையே செருக்கும் அலட்சியமும் வளர்ந்தன. ஒருமுறை சில இளைஞர்கள் முனிவர்களை ஏளனம் செய்ததால் அவர்களின் குலத்துக்கே அழிவு வரும் என்ற சாபம் அவர்கள் மேல் விழுந்தது. துவாரகையில் தீய சகுனங்கள் தோன்றின.

கிருஷ்ணன் யாதவர்களை அழைத்து, "நகரம் பாதுகாப்பற்றதாகிவிட்டது. நாம் அனைவரும் பிரபாச தீர்த்தத்துக்குச் சென்று வழிபாடு செய்து, அறங்கள் செய்யலாம்" என்றார். மக்கள் குடும்பத்துடன் தேர்களில் கடற்கரையிலுள்ள அந்தத் தீர்த்தத்துக்குச் சென்றனர். புனித நீராடல், தானங்கள், வழிபாடுகள் நடைபெற்றன.

ஆனால் வழிபாடு முடிந்ததும் அவர்கள் கட்டுப்பாட்டை இழந்தனர். கிருஷ்ணன் வேண்டாம் என்று சொன்ன மதுவை அவர்கள் அருந்தத் தொடங்கினர். மயக்கத்தில் பழைய பகைகள் வெளிப்பட்டன. சாத்யகியும் கிருதவர்மனும் ஒருவரை ஒருவர் பழித்துப் பேசினர். போரில் நடந்த பழைய செயல்களைச் சுட்டிக்காட்டிக் கோபத்தை வளர்த்தனர்.

கடற்கரையில் அன்று இசையும் சிரிப்பும் ஆடலும் நிறைந்திருந்தன. ஆனால் மதுக் குடங்கள் காலியாகக் காலியாக அந்தச் சிரிப்பு கூச்சலாக மாறியது; கூச்சல் ஏச்சாக மாறியது. முதியவர்களின் எச்சரிக்கையை யாரும் கேட்கவில்லை. அவர்கள் ஒருகாலத்தில் பகைவரை வென்ற வீரர்கள் என்பதையே மறந்தனர்.

சாத்யகி வாளை உருவி கிருதவர்மனைக் கொன்றான். அவ்வளவுதான். யாதவர்கள் இரண்டு பிரிவாகப் பிரிந்து ஒருவரோடு ஒருவர் மோதினர். ஆயுதங்கள் தீர்ந்தபோது கடற்கரையில் வளர்ந்திருந்த ஏரகப் புற்களைப் பிடுங்கினர். அவை சாபத்தால் இரும்புத் தடிகளாக மாறின. தந்தை மகனையும், நண்பன் நண்பனையும் தாக்கினர். சிறிது நேரத்தில் வீரத்துக்குப் பெயர் பெற்ற அந்தக் குலம் கடற்கரையில் தானே அழிந்தது.

கிருஷ்ணன் தம் மகன் பிரத்யும்னனும் வீழ்வதைக் கண்டார். பிறகு அவர் தாமே ஒரு பிடி ஏரகப் புல்லை எடுத்து எஞ்சியோரைத் தடுக்க முயன்றார் என்றும் புராணம் குறிப்பிடுகிறது. ஆனால் மயக்கத்தில் இருந்தவர்களுக்கு எந்த அறிவுரையும் எட்டவில்லை.

இந்த அழிவை எவராலும் தடுக்க முடியவில்லை என்று புராணம் கூறுகிறது. யாரும் அஞ்சும்படி இருந்த அந்தக் குலத்தை அழித்தது எந்தப் பகைவரின் படையும் அல்ல; தன் சொந்த மதுவும் அதன் மயக்கமும்தான்.

இந்த வரலாறு கள்ளின் காதல் எவ்வாறு மதிப்பையும் ஒளியையும் அழிக்கிறது என்பதற்கு ஒரு சிறந்த சான்றாகும்.

The Yadavas at Prabhasa

This history is told in the Mausala Parva of the Mahabharata and in the Bhagavata Purana.

The Yadava clan lived at Dwaraka under Krishna with great prosperity and fame. They were warriors whom enemies feared. But as the years passed, pride and carelessness grew among them. Once some youths mocked sages, and a curse fell that the clan would meet destruction. Evil omens appeared in Dwaraka.

Krishna called the Yadavas and said, "The city is no longer safe. Let us all go to the holy place of Prabhasa, worship, and give gifts." The people went with their families in chariots to that sacred spot on the seashore. There were holy baths, charities and worship.

But after the worship they lost their restraint. They began to drink the wine that Krishna had told them to avoid. In their intoxication old enmities came out. Satyaki and Kritavarman taunted each other, pointing to past acts in war, and their anger grew.

Satyaki drew his sword and killed Kritavarman. That was enough. The Yadavas split into two sides and clashed. When weapons ran out, they pulled up the eraka grass that grew along the shore. By the curse it turned into iron clubs. Fathers struck sons, friends struck friends. In a short time the clan, famed for its valour, destroyed itself on the shore.

No one could stop the destruction, says the Purana. What destroyed the clan that everyone feared was not an enemy's army but its own drink and the delusion it brought.

This history is a great witness to how the love of liquor destroys esteem and lustre.