Kural 920 · இருமனப் பெண்டிரும் கள்ளும் கவறும்

இலக்குமி விலகிய மாளிகை

இது திருநெல்வேலி வட்டாரத்தில் தீபாவளி நாளில் நடக்கும் கற்பனைக் கதை.

திருநெல்வேலிக்கு அருகிலுள்ள ஊரில் சொக்கலிங்கம் பிள்ளை என்ற பெரிய நிலக்கிழார் வாழ்ந்தார். அவர் முன்னோர்கள் நெல், வாழை, கரும்பு எனப் பல வகைப் பயிர்களை விளைவித்து ஊருக்கு உணவளித்த குடும்பம். அவர்கள் வீட்டில் தீபாவளியன்று நடக்கும் இலக்குமி பூசை ஊர்முழுவதும் புகழ்பெற்றது. வீட்டு வாசலில் அகல் விளக்குகள், மாவிலைத் தோரணம், பாத்திரம் நிறையப் பாயசம் என எல்லாம் சிறப்பாக இருக்கும்.

சொக்கலிங்கம் பிள்ளை பொறுப்பேற்றபோது இந்தப் பூசை அவருக்குப் பெயரளவில் மட்டும் ஆனது. அவர் மாலையில் வயலுக்குச் செல்லாமல் ஒரு நண்பர் குழுவுடன் சேர்ந்தார். அவர்களில் ஒருவர் கள்ளையும், இன்னொருவர் சூது விளையாட்டையும் அறிமுகம் செய்தனர். மூன்றாமவன் இனிய சொற்களால் எல்லோரையும் புகழ்ந்து அவரிடம் பணம் வாங்கினான். வயல்களை ஆட்களிடம் ஒப்படைத்தார். கணக்குப்பிள்ளை எச்சரித்தபோது அவர் கோபித்தார்.

சில ஆண்டுகளில் நிலங்கள் அடமானம் வைக்கப்பட்டன. களஞ்சியம் காலியானது. தீபாவளி வந்தபோது வீட்டில் விளக்கேற்ற எண்ணெய்கூட இல்லை. நண்பர்கள் ஒவ்வொருவராக மறைந்தனர். மனைவி இலக்குமி தன் சிறிய அணிகலனை விற்று ஒரு அகல் விளக்கை ஏற்றினாள்.

அன்று இரவு சொக்கலிங்கம் அந்த ஒற்றை விளக்கைப் பார்த்தபடி அமர்ந்தார். சுவரில் தொங்கிய பழைய இலக்குமி படத்தைப் பார்த்தபோது அவர் கண்கள் கலங்கின. "தாயே, நான் உன்னை வீட்டை விட்டுத் துரத்திவிட்டேன்" என்று அழுதார். பக்கத்து வீட்டு முதியவர் ஒருவர் மெல்ல அவரிடம் வந்து, "இலக்குமி உழைப்பையும் ஒழுக்கத்தையும் விரும்புபவள். இன்றும் அவளை அழைக்கலாம்" என்றார்.

அவர் மனைவி இலக்குமி அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு மெல்ல நம்பிக்கை கொண்டாள். அவள் ஒருபோதும் கணவனைக் குறை கூறவில்லை. "உழைப்பு நம்மை மீண்டும் உயர்த்தும்" என்று மட்டும் சொன்னாள்.

அடுத்த நாள் சொக்கலிங்கம் வயலுக்குச் சென்றார். மிச்சமிருந்த சிறிய நிலத்தில் தானே இறங்கி உழைத்தார். கள்ளையும் சூதையும் தீண்டாமல் நல்ல பழக்கங்களோடு வாழ்ந்தார். ஆண்டுகள் சென்றன. சிறிது சிறிதாக அவர் வாழ்வு மீண்டும் மலர்ந்தது.

வளம் இருந்தபோது தீய துணைகளைத் தேர்ந்தவன் அதை இழந்தான். உழைப்பையும் ஒழுக்கத்தையும் தேர்ந்தபோது அதை மீண்டும் பெற்றான். இரு மனப் பெண்டிர், கள், சூது ஆகியவை திருவை விலக்கும் துணைகள் என்பதையும், திருந்தியவனை இலக்குமி ஏற்றுக்கொள்வாள் என்பதையும் இந்தக் கதை சொல்கிறது.

The Mansion Lakshmi Left

This is an imagined tale set in the Tirunelveli country on the day of Deepavali.

Near Tirunelveli lived a big landowner, Chokkalingam Pillai. His forefathers had grown paddy, banana and sugarcane, a family that fed the village. The Lakshmi puja held in their house on Deepavali was famous throughout the village. There would be clay lamps at the door, mango-leaf festoons, and vessels full of payasam.

When Chokkalingam Pillai took charge, the puja became a formality to him. In the evenings, instead of going to the fields, he joined a group of friends. One introduced him to liquor and another to the game of dice. The third praised everyone in sweet words and took money from him. He left the fields to hired hands. When the accountant warned him, he was angry.

In a few years his lands were mortgaged. The granary was empty. When Deepavali came, there was not even oil in the house to light the lamps. The friends vanished one by one. His wife Lakshmi sold a little ornament of hers and lit a single clay lamp.

That night Chokkalingam sat looking at the lone lamp. When he saw the old picture of Lakshmi hanging on the wall, his eyes filled. "Mother, I have driven you from my house," he wept. An old man from the next house came quietly and said, "Lakshmi loves effort and discipline. Even today you can call her."

Next day he went to the field. On the small plot that remained he worked with his own hands. Without touching liquor or dice, he lived with good habits. Years passed, and little by little his life bloomed again.

When he had plenty, he chose bad companions and lost it. When he chose effort and discipline, he got it back. The tale shows that double-minded company, liquor and dice are companions that drive away Thiru, and that Lakshmi accepts one who mends his ways.