வரைவின் மகளிர்

அருணகிரிநாதரின் மீட்சி

இது அருணகிரிநாதரின் வரலாறாகத் தமிழ் மரபில் சொல்லப்படும் கதை.

திருவண்ணாமலையில் அருணகிரி என்ற இளைஞன் வாழ்ந்தான். நல்ல குடும்பத்தில் பிறந்து செல்வமும் அறிவும் பெற்றிருந்தான். இளமையின் கட்டுப்பாடற்ற ஆசையில் அவன் பொருளை வீணாக்கி, தவறான நட்பிலும் இன்பத்திலும் மூழ்கினான். தன் அக்காள் ஆதியின் அன்பான அறிவுரையையும் அவன் செவிமடுக்கவில்லை. வீடு, செல்வம், உடல்நலம் அனைத்தும் படிப்படியாகக் குன்றின.

அருணகிரியின் தந்தை சிறந்த வணிகர் என்றும், செல்வச் செழிப்புடன் வளர்ந்தவன் என்பதால் அவன் எதற்கும் குறை வைத்ததில்லை என்றும் மரபு சொல்கிறது. அண்ணாமலையார் கோயிலின் திருவிழாக்காலங்களில் ஊரே ஒளியில் ஜொலிக்கும்போது அவன் வீடு ஆடம்பரத்தின் இடமாக இருந்தது. நண்பர்கள், புகழ்ச்சி பேசுவோர், இனிய சொற்களால் வலை பின்னியவர்கள் அவனைச் சூழ்ந்தனர். அவன் தனக்கு உண்மையான நண்பர்கள் உள்ளனர் என்று எண்ணிக் களித்தான். அவன் அக்காள் ஆதி மட்டும் கவலையோடு, "தம்பி, கொடுப்பவன் கையைப் பார்த்து வரும் நட்பு நிலையாகாது" என்று பலமுறை எச்சரித்தாள். ஆனால் மயக்கத்தில் இருந்தவனுக்கு அந்தச் சொற்கள் கசந்தன.

பொருள் தீர்ந்தபோது அவன் நாடிய உறவுகள் அவனை விட்டு விலகின. நோயும் அவனைப் பற்றியது. இனிய சொற்களோடு அவனைச் சூழ்ந்திருந்தவர்கள் எல்லாம் அவன் பணம் தீர்ந்ததும் வாயிலில்கூட அவனை நிற்கவிடவில்லை என்கிறது மரபு. உடலும் உள்ளமும் உடைந்த நிலையில் அவன் தன் வாழ்க்கையையே வெறுத்தான்.

ஒருநாள் இரவு தெருவில் நடந்து செல்லும்போது அவன் கால்கள் தடுமாறின. உடல் முழுவதும் வலி; உள்ளத்தில் வெறுமை. இளமையில் தாம் கற்ற கல்வியும் அழகும் அறிவும் எங்கே போயின என்று எண்ணி அவன் அழுதான். தன் தவறை உணர்ந்த வேதனை அவனை எரித்தது; ஆனால் அதை மாற்றும் வழி தெரியவில்லை.

ஒருநாள் அவன் திருவண்ணாமலைக் கோயிலின் உயர்ந்த கோபுரத்தின் உச்சிக்கு ஏறி, அங்கிருந்து கீழே குதித்து உயிரை மாய்த்துக்கொள்ள முயன்றான். அந்த நேரத்தில் ஒரு குரல் ஒலித்தது: "அருணகிரி, வேண்டாம்!" ஒரு கை அவனைத் தாங்கிக்கொண்டது. கண் திறந்து பார்த்தபோது கந்தப்பெருமான், செவ்வேள் முருகன், அவன் முன் நின்றான்.

அவன் உடல் நடுங்கியது. தான் தற்கொலைக்கு முயன்றதை நினைத்து அவன் நாணினான். "இந்தப் பிறவி வீணாகும்படி நீ பிறக்கவில்லை. உன் நாவு என் புகழைப் பாட வேண்டும்" என்று முருகன் கனிவோடு கூறினார்.

முருகன் அருளோடு அவனுக்கு அருள்புரிந்தார். நோயைத் தீர்த்து, அவன் நாவில் வேலால் எழுதி, "முத்தைத் தரு பத்தித் திருநகை" என்று பாடத் தொடங்கும்படி கட்டளையிட்டார் என்று மரபு கூறுகிறது. அன்றுமுதல் அருணகிரிநாதர் முருகனின் புகழைப் பாடும் திருப்புகழ்ப் பாடல்களை எண்ணற்ற அளவில் இயற்றினார். அவை சந்தம் நிறைந்த இனிய பாடல்கள்.

அருணகிரிநாதர் பின்னர் தலங்கள்தோறும் சென்று முருகனைப் போற்றினார். திருத்தணி, பழநி, திருச்செந்தூர், சுவாமிமலை, திருப்பரங்குன்றம், பழமுதிர்ச்சோலை எனப் பல தலங்களில் அவர் பாடிய பாடல்கள் இன்றும் முருக பக்தர்களின் உள்ளத்தில் ஒலிக்கின்றன. வேலும் மயிலும் சேவலும் அவர் பாடல்களில் மீண்டும் மீண்டும் வந்து இசையோடு கலந்து நிற்கின்றன. அவர் தம் பாடல்களில் எளிய மக்களையும் நினைவு கூர்ந்து, இறைவனின் அருளை எளிமையாக வெளிப்படுத்தினார்.

தம் பழைய வாழ்க்கையை அவர் மறைக்கவில்லை. தம் பாடல்களிலேயே தம்மைப் பழித்துக்கொண்டு, மயக்கத்தால் தாம் வீழ்ந்ததையும், அருளால் மீண்டதையும் பாடியுள்ளார் என்பர். வாழ்வின் தவறுகளையும் அவற்றிலிருந்து மீளும் வழியையும் ஒருங்கே காட்டுவதால் அவர் வாழ்க்கை பலருக்கு நம்பிக்கை தரும் எடுத்துக்காட்டாக உள்ளது.

முருகனின் கருணை எவ்வளவு பெரியது என்பதை எண்ணி நாம் வியக்கிறோம். வீழ்ந்தவனைத் தூக்குபவன் அவனே என்பதை அருணகிரியின் வாழ்க்கை காட்டுகிறது. ஆனால் அந்த மீட்சிக்குக் காரணம் அவன் உள்ளத்திலிருந்த திருந்தும் ஏக்கமும் என்பதையும் மறக்கலாகாது. அவன் வேதனையில் இறைவனை நினைத்தான்; இறைவன் அவனைக் காத்தான்.

பொருளுக்காக மட்டும் வந்த நட்பும் இனிமையும் அவனுக்குத் துன்பத்தையே தந்தன. ஆனால் இறைவன் அருளும் தன்னைத் திருத்திக்கொள்ளும் மனமும் அவனை உயர்த்தின. போலி இன்பங்களின் மயக்கம் அழிவைத் தரும் என்பதையும், உண்மையான அருளைத் தேடுபவன் மீண்டும் மலர்வான் என்பதையும் இந்தக் கதை உணர்த்துகிறது.

The Redemption of Arunagirinathar

This is the story of Arunagirinathar as told in the Tamil tradition.

In Tiruvannamalai lived a young man named Arunagiri. Born in a good family, he had wealth and learning. In the unrestrained desire of youth he wasted his wealth and sank into wrong company and pleasures. He did not heed even the loving advice of his sister Adi. Gradually his home, his wealth and his health all declined.

The tradition says his father was a fine merchant and that, brought up in plenty, he never lacked anything. In the festival days of the Annamalaiyar temple, when the whole town shone with lamps, his house was a house of splendour. Friends, flatterers and those who spun nets with sweet words surrounded him, and he thought them true friends. Only his sister Adi, anxious for him, warned him many times, "Brother, a friendship that comes looking at the giver's hand will not last." To one under a spell the words tasted bitter.

When his money was gone, the relationships he had sought left him. Disease took hold of him too. Tradition says that those who had surrounded him with sweet words would not even let him stand at their door once his wealth was spent. With body and heart broken, he came to hate his own life.

One day he climbed to the top of the lofty tower of the Tiruvannamalai temple and tried to throw himself down to end his life. At that moment a voice sounded, "Arunagiri, do not!" A hand caught him. When he opened his eyes, Lord Kandan, the red-spear Murugan, stood before him.

His body trembled. He was ashamed that he had tried to end his life. "You were not born for this life to be wasted. Your tongue is to sing my glory," said Murugan kindly.

Murugan graciously blessed him. Tradition says that he cured his disease, wrote on his tongue with his spear, and commanded him to begin singing with the words "Muththai tharu paththith thirunagai". From that day Arunagirinathar composed countless Thiruppugazh songs in praise of Murugan, full of rhythm and sweetness.

He did not conceal his old life. In his own songs he is said to have blamed himself, telling of his fall through delusion and his rescue by grace. Because his life shows both the mistakes and the way back, he has become an example of hope to many.

The friendships and sweetness that had come only for money brought him sorrow. But the Lord's grace and a mind willing to mend itself raised him up. The tale shows that the delusion of false pleasures leads to ruin, and that one who seeks true grace can bloom again.